Rock

Najstarszy i najdłużej grający zespół rockowy na świecie i jego 6 płyta - oryginalne, holenderskie, pierwsze tłoczenie z 1970 roku.

Grand Funk, Live Album - amerykański rock na winylach. Kwintesencja rocka zza Wielkiej Wody. Nagrania bez studyjnych ulepszeń, obie płyty powinny być słuchane - zdaniem wydawcy - bez przerw, żeby przeżyć prawdziwą atmosferę koncertu i doświadczyć odpowiednich emocji i wzruszeń. Temu zajęciu trzeba poświęcić jedną godzinę i dwadzieścia minut. 

Hard Meat, płyta winylowa z 1969 roku: rarytas muzyczny (wspaniałe, progresywne - głównie gitarowe - granie ze złotej ery rocka) i rarytas kolekcjonerski (płyta demo - promocyjna). Dowód na smutne spostrzeżenie, że czasami dobre rzeczy nie stają się popularne (a jakże często popularne stają się knoty). A jeszcze smutniejsze, że dwaj bracia, którzy współtworzyli ten wyjątkowy, trzyosobowy zespół już nie żyją...

Klasyczny rock i klasyczny rok, czyli brytyjski rock z 1969 roku. Z obowiązkowymi w tamtym czasie wycieczkami w krainę rocka psychodelicznego, art-rocka, jazzu, folka, a czasem nawet popu.

Płyta z 1973 roku, na której - jakby powiedział Jan Skrzetuski - "wielkie jest stylów pomieszanie": jazz, funk, soul, rock, rhythm & blues... 

Rock progresywny z 1972 roku na oryginalnej płycie winylowej w stanie idealnym. Gitara w roli głównej w mieszaninie stylów i nastrojów - jak napisaliśmy: rock progresywny.

Rock progresywny z Niemiec. Płyta winylowa (pierwsze niemieckie tłoczenie) z 1976 roku - według wielu ocen szczytowe osiągnięcie zespołu.

Jeff Beck (gitara, śpiew), Tim Bogert (bas, śpiew) i Carmine Appice (perkusja i, oczywiście, śpiew) nagrali w 1973 roku jedyną płytę, która stała się legendą. Utwór szczególnie interesujący: Beck'a wersja przeboju Stevie'go Wonder'a "Superstition".

Jesus Christ Superstar - "rock opera" z 1969/1970 roku. Swobodna, pop-kulturowa fantazja na tematy ewangeliczne. Prezentowane płyty to pierwsze nagranie: oryginalna i autorska wersja z Ian'em Gillan'em (Deep Purple) w roli głównej.

Jethro Tull, Aqualung - nagranie z 1971 roku. Ma opinię najlepszego dokonania zespołu. Po trzech rockowych płytach Ian Anderson poczuł w sobie siłę proroka i przymus oświecenia zagubionych w wierze. A zatem państwo pozwolą: przed nami rozważania religijne na fujarkę i młodzieżowy zespół akompaniujący...

W PRL-u sowieccy agenci poprzebierani w mundury LWP wprowadzali "stan wojenny": wprowadzali godzinę policyjną, torturowali i zabijali ludzi, zamykali w więzieniach bez sądu, strzelali na ulicach, zamykali rozgłośnie, redakcje, kina, teatry... W PRL-u młodzież śpiewała o zamordowanym przez Ludowe Wojsko Polskie i Milicję Obywatelską Janku Wiśniewskim, a w "wolnym świecie" Ian Anderson skakał po scenie z fujarką i śpiewał o... - no własnie: o czym śpiewał można posłuchać (i przeczytać na wkładce, jeśli będą trudności ze zrozumieniem tekstu słuchanego). Jedna Europa i dwa światy: zbrodnicza dyktatura, a za "żelazną kurtyną" piosenki o niczym, jak je odbierano wówczas. Czas jednak wszystko zmienia i "stan wojenny" powoli staje się - według celebryckiej wersji historii - dobrodziejstwem ufundowanym przez "ludzi honoru", a płyta Jethro Tull oceniania jest (przez współczesnych miłośników rocka) jako "jedna z najlepszych w dorobku grupy". Tak, "czas wszystko zmienia...".

Jethro Tull, Crest Of A Knave. Pierwsze amerykańskie wydanie z 1987 roku. Szesnasty album studyjny. Płyta wydana po trzyletnim milczeniu zespołu spowodowanym problemami z gardłem Iana Andersona. Przymusowa przerwa okazała się błogosławieństwem, bo album stał się największym sukcesem zespołu od lat 70-tych. Powrót do rockowego grania zaowocował powodzeniem medialnym - wylądowali nawet w specjalnym programie MTV. Przy okazji powód legendarnej awantury z okazji przyznania nagród Grammy w 1989 roku - płyta wygrała w kategorii Hard Rock/Metal, pokonując... "...And Justice for All". Matallica była faworytem, ale Jethro Tull okazał się bardziej... metalowy! W ocenie przyznających nagrody - rzeczywiście, "justice for all". Zespołowi zarzucano jeszcze wiele innych rzeczy (np. papugowanie Marka Knopflera, okrojenie wydania winylowego z dwóch utworów, które znalazły się na CD nie jako bonusy, ale jako "program obowiązkowy", itd.), ale wszystko razem zwiększało jedynie popyt na album. Ostatecznie złote płyty przyznaje się za liczbę sprzedanych egzemplarzy, a nie za zmagania etyczne wydawców.

Jedenasta płyta studyjna zespołu z 1978 roku - druga z serii "ludowo-wsiowej" (między "Songs From...", a "Stormwatch"). Taka rockowa CEPELIA. Nagrywana nocami, w nowym studiu Andersona (chciał mieć dni zarezerwowane dla ewentualnych klientów), więc może dlatego bardziej realistyczna, a mniej w stylu "pod spód więcej nic nie wdziewam, od razu się lepiej miewam" (to Wyspiański, "Wesele" - informacja dla socjologów).

Płyta z 1978 roku, nagrana na koncertach "gdzieś w Europie".

Piąty album studyjny (1972). Miał być parodią albumu koncepcyjnego, muzyczną satyrą na rock progresywny, a stał się niemal wzorcem jednego i drugiego. Co więcej: choć dziecięcy autor poematu, Gerald Bostock, do którego poezji stworzono muzykę, został wymyślony przez Andersona na potrzeby nagrania, to wielu odbiorców do dzisiaj wierzy w istnienie tego 8-letniego geniusza. Muzycznej zabawie, która stałą się całkiem na serio jednym z osiągnięć rocka progresywnego, towarzyszyła nie mniej szydercza okładka płyty, która była parodią - w stylu Monty Pythona - prowincjonalnej, angielskiej gazety. 12 stron pełnowymiarowych (okładka składa się równie sprytnie jak ulotka do lekarstwa) wypełnionych jest tekstami, rysunkami, zdjęciami (niemal wszyscy zaangażowanie w stworzenie płyty tworzyli też okładkę albumu - podobno zajęło to więcej czasu niż same nagrania), wśród których znalezienie informacji związanych z nagraniem (m.in. tekst suity) jest równie angażującym zajęciem jak słuchanie muzyki - suity nieustannie zmieniającej swój charakter. Kpina, która zakpiła z twórców, bo będąc z złożenia pastiszem jednej z konwencji rocka, zmieniła jednak jego historię całkiem na poważnie.

Jethro Tull, "Too Old To Rock'N'Roll: Too Young To Die!" - "za stary na rocka, za młody by umrzeć"... Płyta winylowa - pierwsze wydanie angielskie z 1976 roku. Miał być album koncepcyjny, rockowa opera, ale jakoś się nie udało i fabuła opowiedziana w komiksie wydrukowanym na okładce "rozeszła się" z historią opowiedzianą muzyką. "Za ambitne plany, za mało sił (twórczych)"... 

Na świecie punk rock demolował (w przenośni i dosłownie) scenę rockową, a Ian Anderson "rzeźbił" swoje na fujarce. Nie został rockowym Flecistą z Hameln, bo grał tylko dla państwa starszych - dla rodziców. Dzieci, z uszami pełnymi punka i obijające się w pogo, nie miały nawet szans na usłyszenie jego "fifulki".

Ciekawostka i, w zasadzie, rarytas: bułgarskie tłoczenie płyty - pierwsze (i ostatnie). All You Need Is Love, chyba, że chodzi o byłego kolegę z zespołu. Dla niego nie Love, tylko czyste przeciwieństwo. Czyli - How Do You Sleep? 

John Porter (Walijczyk, który współtworzył rock progresywny w czasach PRL-u) nagrał w 1982 roku solową płytę koncertową, którą wydano w 1983 roku. Promocja była żadna, więc i płyta okazała się klapą komercyjną. W stanie wojennym były inne problemy niż efektywne sprzedawanie płyt.

Rarytas - biały kruk czarnego krążka. Tym razem dosłownie: płyta wytłoczona w 1983 roku na białym winylu. Dwunastoczęściowa (każda część poświęcona innemu znakowi zodiaku) suita na zespół rockowy i orkiestrę z 1971 roku. Z zespołu Deep Purple, oprócz kompozytora Jon'a Lord'a, zagrali Ian Paice i Roger Glover. Londyńską Orkiestrą Symfoniczną dyrygował Malcolm Arnold (ta sama orkiestra i ten sam dyrygent, którzy współtworzyli nagranie "Concerto For Group And Orchestra" w 1970 roku).