Filmy

Król Artur i jego dzieciństwo, którego beztroskę zakłóca przymusowa i chaotyczna edukacja, a kończy przedwcześnie i nieodwołalnie, również przymusowo narzucona, rola polityczna. Szkolnictwo i polityka: dwa przekleństwa niszczące wolność. Disney co prawda reklamuje film, że jest to "pełna magii legenda", ale ostatnie sceny filmu obnażają to marketingowe oszustwo. Bo cóż po magii, jeśli jest się zniewolonym? Cóż po magii, jeśli mieszka się w klatce, nawet złotej? Pałac, z którego nie ma ucieczki. Morał banalny: nic, co robione pod przymusem, nawet królowanie, szczęścia nie daje, albo, morał drugi: nic na tym świecie, nawet królowanie, nie daje wolności i szczęścia.

Spektakl, którego premiera była w Teatrze Telewizji 27 grudnia 1976 roku. Teraz, dzięki DVD, można cieszyć się nim wedle woli. 

Starcie mocarstw - więc oczywiście trupy, szpiedzy - więc oczywiście zdrada. Normalka, to przecież film akcji. Ale jedna scena przeszła do historii kina: zwis z sufitu na szelkach do kompa. 

Film VHS, a więc z lektorem, bez napisów. I w zasadzie tylko tym różni się od filmu na DVD (też mamy w Antykwariacie), bo jakość obrazu i dźwięku bardzo dobra.

Sfilmowane z dbałością o realia epoki opowiadanie Edgara Allana Poe o zabójczym orangutanie (prawdziwa "małpa z brzytwą"). Opowiadanie doniosłe historycznie, bo zapoczątkowało gatunek powieści kryminalnej oraz powołało do życia nowego bohatera literackiego: detektywa. Każdy wie, kim byli Sherlock Holmes, Herkules Poirot, Jane Marple, Jules Maigret, Ojciec Brown, Philip Marlowe, ..., ale mało kto zna nazwisko bohatera, który rozpoczął ten korowód genialnych umysłów zdolnych rozwiązać największą zagadkę i pokonać najbardziej przebiegłego złoczyńcę. C. Auguste Dupin - tak nazywał się stworzony przez Poe pierwszy detektyw w historii literatury. Tak kapitanie Żbik i poruczniku Borewicz, gdyby nie szalona małpa mogłoby was nie być!

Drugi film wyreżyserowany przez Clinta Eastwooda, którego akcja rozgrywa się (można by już powiedzieć, że oczywiście) na Dzikim Zachodzie.

Wolne Miasto Gdańsk, wytrwały polski detektyw i siedem ("jak siedem kul w Sarajewie") zagadek do rozwiązania. Detektywi zawsze dochodzą do prawdy.  

Po raz tysięczny zagrożone jest życie prezydenta USA. A „Na linii ognia” stanie rzecz jasna Clint Eastwood.

Brudny Harry znowu wkracza do akcji.

Stare czasy ciemnoty i zacofania - siódemka rodzeństwa! I samotny ojciec! Film opowiadający o dzisiejszych, postępowych czasach pokazywałby samotne dziecko i siódemkę rodziców: rodzica A, rodzica B, rodzica C...   

Urzekające gwiazdy kina w żałosnym dylemacie, który mądrość ludowa ujmowała w pytaniu: "jak d... dać i cnotę zachować?"

Terroryzowane miasteczko na Dzikim Zachodzie i jego niespodziewany obrońca, jak zwykle i oczywiście w tej roli jeździec znikąd (a z kolei w tej roli jak zwykle i oczywiście Clint Eastwood).

"Nigdy nie mów nigdy więcej" - bo miał być koniec z Bondem, którego Sean Connery przyrzekał nigdy nie zagrać, po nakręconych w 1971 roku "Diamentach...". Oficjalnym Bondem został Roger Moore, a w 1983 roku Connery złamał jednak swoje słowo i zagrał w filmie, który był przeróbką "Operacji piorun", i który nie jest zaliczany do oficjalnej serii. Coś, jakby piracki film, ale z zrobiony z pełnym staraniem, bo oprócz Sean'a Connery zagrali: Kim Basinger, Barbara Carrera, Klaus Maria Brandauer, Max Von Sydow, Edward Fox,... i, na dokładkę, Jaś Fasola. Muzykę napisał Michel Legrand. Niby nieoficjalny Bond, niby przeróbka tego, co już raz nakręcono, ale każdy kolekcjoner "Bondów" czuje się zobowiązany, by mieć go w swoich zbiorach. 

Jedna łódź, puste jezioro i tylko troje aktorów... Co można nakręcić w takich warunkach? Niskobudżetową etiudę? Okazało się, że Polańskiemu wystarczyło, by nakręcić półtoragodzinny film. I to jeszcze film akcji: niesamowitej i psychologicznej. Muzyka Komedy i zdjęcia Lipmana dopełniły całości - dzięki nim film z 1962 roku uznawany jest za arcydzieło kinematografii PRL, choć pokazuje klasę próżniaczą, nie robotniczą.

Wydana na VHS kinowa wersja filmu, nawet z typowymi skazami taśmy filmowej. Jeśli zaczyna się pracę reżysera od arcydzieła (jak powszechnie ocenia się "Nóż w wodzie", wychwalając jego doskonałość we wszystkich elementach sztuki filmowej, czyli - oprócz reżyserii - wychwalając mistrzostwo scenariusza, zdjęć i muzyki), to bardzo trudno nie sprawiać zawodu kolejnymi filmami. Film doskonały, ale kąśliwa krytyka zawsze znajdzie jakiś feler, stąd wydziwiania nad grą Jolanty Umeckiej. Jest w filmie również ukryta perełka: radiowa relacja sportowa (tło dźwiękowe gry w bierki). Brednie komentatora meczu bokserskiego, czyli ponadczasowa poezja idiotyzmu sprawozdawców sportowych - czysta komedia.   

Tak się wszystko zaczęło: detektyw w sutannie wkracza do akcji. Bo kto lepiej zdemaskuje zło, jak nie ksiądz? A kiedy zło zostanie zdemaskowane sprawę przejmuje karząca ręka sprawiedliwości ziemskiej - w postaci świeckich organów bardzo neutralnego światopoglądowo państwa i jeszcze bardziej niezawisłych sądów. Taka bajka.

W małym Sandomierzu aż kipi od kryminalnego zła: kolejne trzynaście odcinków-kryminałów (31 - 43) dokumentujących, że parafia jest jednak centrum walki ze złem (każdym, w tym kryminalnym i każda parafia).

Polskie miasteczko: każdy dzień przynosi nowe przestępstwo. Ale dlaczego mimo to chce się w nim żyć? Bo wina nie pozostaje bez kary. Tym różni się filmowa fikcja od rzeczywistości.

Ojciec Mateusz, seria IV, czyli na czterech płytach DVD odcinki od 44 do 56.

Wszystko jest "kultowe": Studio GHIBLI, które wyprodukowało film, Goro Miyazaki, który film zrobił i powieść Ursuli K. Le Guin, którą sfilmowano.