Filmy

Człowiek od zarania smarował różne rzeczy na ścianach (jaskini) i na murach. Zanim wynaleziono farby w sprayu posługiwano się w zasadzie wszystkim, co zostawiało ślad lub - z braku mazidła - drapano tynki lub cegłę. Tego typu ekspresją (malarstwem naskalnym, później "namurnym") rządziły i rządzą mody. W połowie ubiegłego wieku, mury wołały jednym znakiem: "Z" lub jednym imieniem: "Zorro". Nieuchwytny mściciel w masce był władcą masowej wyobraźni - dzięki telewizji. Jego jedyny konkurent , jeśli chodzi o graffiti - Święty, też wyniesiony został na mury dzięki telewizji. Były to czasy apoteozy samotnych, niezłomnych i nieskalanych mężczyzn, bezwzględnych wobec zła. Obecnie zapanował styl "narządowy" (nie chodzi o rządy, tylko o narządy) - co też świadczy o dzisiejszych czasach i dzisiejszej telewizji.

Podtytuł: "Od zera do bohatera". Jim Carrey, normalnie nieobliczalny, w zielonej masce staje się mistrzem zabawnego szaleństwa. Przy okazji zabawa z historią kina: niezliczona liczba aluzji, cytatów i parodii słynnych scen filmowych (z filmów animowanych i z "normalnych", aktorskich).

PRL-owski, kryminał okultystyczny z 1985 roku. Znajomy Antykwariatu utrzymuje, że już to wystarczy, by uznać, iż w istocie mamy do czynienia z surrealistyczną komedią. A kiedy jedna z postaci w filmie, "wystawca" horoskopów, mówi, że "parapsychologia jest jak matematyka" jesteśmy pewni: tak, rację ma wydawca pisząc na okładce filmu: "dzieło w reżyserii Jacka Koprowicza wymyka się wszelkim klasyfikacjom".

MIB, czyli facetów w czerni, na kasecie można oglądać i nie trzeba czytać (lektor - to ważne oczywiście tylko dla osób, które nie posługują się biegle językiem oryginału). Jak zauważył pewien miłośnik kina filmy w zasadzie powinno się oglądać, nie czytać.

Kasetę wyprodukowała PRL-owska "prywatna inicjatywa", kryjąca się pod nazwą TURBO. Chociaż kaseta jest prawdopodobnie kopią jakiegoś niemieckiego wydania, to w rzeczywistości jest to angielska, oryginalna wersja filmu z polskim lektorem, w sumie - mimo całkiem nieoficjalnej produkcji - bardzo dobrej jakości.

Król Artur i jego dzieciństwo, którego beztroskę zakłóca przymusowa i chaotyczna edukacja, a kończy przedwcześnie i nieodwołalnie, również przymusowo narzucona, rola polityczna. Szkolnictwo i polityka: dwa przekleństwa niszczące wolność. Disney co prawda reklamuje film, że jest to "pełna magii legenda", ale ostatnie sceny filmu obnażają to marketingowe oszustwo. Bo cóż po magii, jeśli jest się zniewolonym? Cóż po magii, jeśli mieszka się w klatce, nawet złotej? Pałac, z którego nie ma ucieczki. Morał banalny: nic, co robione pod przymusem, nawet królowanie, szczęścia nie daje, albo, morał drugi: nic na tym świecie, nawet królowanie, nie daje wolności i szczęścia.

Spektakl, którego premiera była w Teatrze Telewizji 27 grudnia 1976 roku. Teraz, dzięki DVD, można cieszyć się nim wedle woli. 

Starcie mocarstw - więc oczywiście trupy, szpiedzy - więc oczywiście zdrada. Normalka, to przecież film akcji. Ale jedna scena przeszła do historii kina: zwis z sufitu na szelkach do kompa. 

Film VHS, a więc z lektorem, bez napisów. I w zasadzie tylko tym różni się od filmu na DVD (też mamy w Antykwariacie), bo jakość obrazu i dźwięku bardzo dobra.

Sfilmowane z dbałością o realia epoki opowiadanie Edgara Allana Poe o zabójczym orangutanie (prawdziwa "małpa z brzytwą"). Opowiadanie doniosłe historycznie, bo zapoczątkowało gatunek powieści kryminalnej oraz powołało do życia nowego bohatera literackiego: detektywa. Każdy wie, kim byli Sherlock Holmes, Herkules Poirot, Jane Marple, Jules Maigret, Ojciec Brown, Philip Marlowe, ..., ale mało kto zna nazwisko bohatera, który rozpoczął ten korowód genialnych umysłów zdolnych rozwiązać największą zagadkę i pokonać najbardziej przebiegłego złoczyńcę. C. Auguste Dupin - tak nazywał się stworzony przez Poe pierwszy detektyw w historii literatury. Tak kapitanie Żbik i poruczniku Borewicz, gdyby nie szalona małpa mogłoby was nie być!

Drugi film wyreżyserowany przez Clinta Eastwooda, którego akcja rozgrywa się (można by już powiedzieć, że oczywiście) na Dzikim Zachodzie.

Wolne Miasto Gdańsk, wytrwały polski detektyw i siedem ("jak siedem kul w Sarajewie") zagadek do rozwiązania. Detektywi zawsze dochodzą do prawdy.  

Po raz tysięczny zagrożone jest życie prezydenta USA. A „Na linii ognia” stanie rzecz jasna Clint Eastwood.

Brudny Harry znowu wkracza do akcji.

Anglia, kraj, który swoją imperialną potęgę zbudował na finansowych spekulacjach, zdradzie, popychaniu innych do wojen i ludobójstwie, a gospodarczą siłę na niewolniczej eksploatacji własnych obywateli. Państwo, którego królowie swym szaleństwem i bestialstwem zadziwiliby nawet najbardziej opętanych satrapów starożytnych. Kultura, która z nietolerancji i bezwzględnej eliminacji tych, których mianowała swymi wrogami, uczyniła zasadę konstytutywną i ustrojową - "wspaniała" angielska tolerancja, z której wyłączeni, czyli bestialsko wymordowani, zostali katolicy. I wreszcie kraj, który tracąc imperium, a przez to tracąc możliwość pasożytowania na innych, swoje wampirze apetyty skierował ku samemu sobie, dewastując emigrancko swój naród i poprawno-politycznie swoją kulturę. Film jest tego doskonałym przykładem: z powieścią Agaty Christie ma wspólny tylko tytuł i nazwiska kilku bohaterów. Reszta jest symfonią chaosu, absurdu i całkiem jawnego idiotyzmu. Film trwa przeszło półtorej godziny i zdaje się, że jedynym powodem jego powstania była kolejna, jakże typowa dla angielskich kompleksów i małostkowej pyszałkowatości, próba oczernienia katolicyzmu, oczywiście poprzez uczynienie z zakonnic bezwzględnych morderczyń. Od wieków angielskim "życiem intelektualnym" rządzi nakaz budowania czarnej legendy katolicyzmu (i jako wyznania w ogóle i jako religii monarchii hiszpańskiej). A, że twórcy angielscy z reguły są "dumnymi synami i córkami Albionu", więc bez skrępowania obnażają swoją żenującą ignorancję budując opowieści z niewiarygodnie prostackich i prymitywnych uczuciowo schematów. Sposób pokazywania zakonnic, oświetlanie, kadrowanie i wreszcie miny strojone przez aktorki są klasycznymi chwytami propagandowymi mającymi zobrzydzić negatywną postać, a w wykonaniu "twórców" filmu osiągają poziom teatrzyku dla dzieci straszącego bardzo, bardzo złą wiedźmą. Dlaczego nakręcono zatem taki bezsensowny film, który z pierwowzorem nie ma nic wspólnego? Właśnie dlatego: bez podszywania się pod autorytet Agaty Christie opowiadanie o "straszliwej zakonnicy" byłoby jawnym, bezsensownym błazeństwem. Agata Christie jednak niczego nie uratowała: brednia jest brednią, głupota jest głupotą. W czasach filmów tworzonych przez sztuczną inteligencję pojawił się film stworzony przez naturalną głupotę.

Stare czasy ciemnoty i zacofania - siódemka rodzeństwa! I samotny ojciec! Film opowiadający o dzisiejszych, postępowych czasach pokazywałby samotne dziecko i siódemkę rodziców: rodzica A, rodzica B, rodzica C...   

Urzekające gwiazdy kina w żałosnym dylemacie, który mądrość ludowa ujmowała w pytaniu: "jak d... dać i cnotę zachować?"

Terroryzowane miasteczko na Dzikim Zachodzie i jego niespodziewany obrońca, jak zwykle i oczywiście w tej roli jeździec znikąd (a z kolei w tej roli jak zwykle i oczywiście Clint Eastwood).

"Nigdy nie mów nigdy więcej" - bo miał być koniec z Bondem, którego Sean Connery przyrzekał nigdy nie zagrać, po nakręconych w 1971 roku "Diamentach...". Oficjalnym Bondem został Roger Moore, a w 1983 roku Connery złamał jednak swoje słowo i zagrał w filmie, który był przeróbką "Operacji piorun", i który nie jest zaliczany do oficjalnej serii. Coś, jakby piracki film, ale z zrobiony z pełnym staraniem, bo oprócz Sean'a Connery zagrali: Kim Basinger, Barbara Carrera, Klaus Maria Brandauer, Max Von Sydow, Edward Fox,... i, na dokładkę, Jaś Fasola. Muzykę napisał Michel Legrand. Niby nieoficjalny Bond, niby przeróbka tego, co już raz nakręcono, ale każdy kolekcjoner "Bondów" czuje się zobowiązany, by mieć go w swoich zbiorach. 

Jedna łódź, puste jezioro i tylko troje aktorów... Co można nakręcić w takich warunkach? Niskobudżetową etiudę? Okazało się, że Polańskiemu wystarczyło, by nakręcić półtoragodzinny film. I to jeszcze film akcji: niesamowitej i psychologicznej. Muzyka Komedy i zdjęcia Lipmana dopełniły całości - dzięki nim film z 1962 roku uznawany jest za arcydzieło kinematografii PRL, choć pokazuje klasę próżniaczą, nie robotniczą.