Niemoralna propozycja, dwie płyty VCD

Julia Roberts + Richard Gere. Cóż innego jak nie „Pretty woman”?

Nazwiska przyciągające do kin (Patricia Kaas, Jeremy Irons, Claude Lelouch oraz gwiazda - 'seksbomba' jak mówiono i pisano w latach jej największej sławy - Claudia Cardinale). Watek romansowy spleciony z wątkiem sensacyjnym, w orientalnych dekoracjach i z towarzyszeniem przebojowej, nastrojowej muzyki. Główni bohaterowie opowieści: dżentelmen włamywacz i "poszukująca sensu życia" urocza piosenkarka. W sumie zgrabne kino rozrywkowe - jakie to proste...

Jedna łódź, puste jezioro i tylko troje aktorów... Co można nakręcić w takich warunkach? Niskobudżetową etiudę? Okazało się, że Polańskiemu wystarczyło, by nakręcić półtoragodzinny film. I to jeszcze film akcji: niesamowitej i psychologicznej. Muzyka Komedy i zdjęcia Lipmana dopełniły całości - dzięki nim film z 1962 roku uznawany jest za arcydzieło kinematografii PRL, choć pokazuje klasę próżniaczą, nie robotniczą.

Amerykańska wersja francuskich "Okruchów życia" Claude'a Sautet'a (co prawda wydawca pisze na opakowaniu, że chodzi o "Okruchy dnia" i to jakiegoś Sauter'a, ale czegóż się spodziewać po 'iti'?). Bohaterowie: bardzo bogaci i bardzo piękni (och, jak bardzo!). I bardzo (ach, jak bardzo!) nieszczęśliwi. Może dlatego, że pożądanie i pragnienie postrzegane jest jako miłość? Tak czy inaczej - klasyka melodramatu.

Wytwórnia uznała ten film za "mistrzowską komedię". Gdy George Cukor w 1940 roku kręcił ów "beztroski, błyskotliwy i romantyczny obraz z wyższych sfer" Niemcy przewozili pierwsze transporty do, stworzonego specjalnie dla Polaków, obozu koncentracyjnego, do Auschwit-Birkenau (warto pamiętać, że zanim Niemcy wyznaczyli obozowi w 1941 roku zadanie wymordowania Żydów, takie zadanie wyznaczyli mu pierwotnie wobec Polaków). W Europie trwała wojna, Niemcy i Rosjanie polowali na ulicach polskich miast na ludzi. Amerykanie sądzili, że to nie jest ich wojna. Więc bawili się "wielkoświatową elegancją". Aż do 7 grudnia 1941 roku.

Jean Seberg i Jean-Paul Belmondo, młodzi i piękni, w filmie Jean-Luc Godarda (czyżby kryterium doboru ekipy były imiona?), który na festiwalu w Berlinie w 1960 roku dostał Srebrnego Niedźwiedzia. Dla czcicieli filmowej francuskiej nowej fali.  

Gospodyni domowa, która na kilka dni została w domu sama. I obieżyświat, który przypadkiem trafia do jej drzwi. I oczywiście płomienne uczucie.

Uroda, wdzięk i majątek - piękny i bogaty. Władza i pieniądze, pieniądze i władza. Bohater ma jedno i drugie, choć oczywiście jest przekonany, że ma za mało, zdecydowanie za mało. Ale to, co już ma daje mu poczucie, że jest poza i ponad prawem, że jest poza dobrem i złem. Popularność, którą się cieszy i adoracja, którą jest otoczony (jako bogacz musi być celebrytą), sprawiają, że staje się swoim własnym bogiem. Oto iluzja, jaką ogłupia pan tego świata - wszak jest to pan kłamstwa. "Pokazał Mu w jednej chwili wszystkie królestwa świata i rzekł diabeł do Niego: 'Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę je odstąpić komu chcę. Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon wszystko będzie Twoje'. Jest pokłon i... w bogatych dekoracjach bohater odbija się od ściany do ściany jak piłeczka pingpongowa. Miała być "potęga" i "wspaniałość", a jest piramida kłamstw, oszustw, manipulacji, dla których jest zawsze jakieś usprawiedliwienie. Wszyscy oszukują wszystkich, nawet policja fałszuje dowody... Richard Gere oczywiście czaruje po mistrzowsku: i jako bohater i jako aktor.

Historia nic specjalnego, ale dwie gwiazdy końca XX wieku - gwiazda ekranu (to ten z grzywką, co tańczył z wilkami) i gwiazda estrady (to ta, która w Sopocie nie była w stanie nie tylko tańczyć, ale nawet śpiewać) - miały być receptą na sukces. I rzeczywiście, zarówno frekwencja, jak i zyski były rekordowe (czemu nie przeszkodziły chłodne recenzje krytyków), a piosenka "I Will Always Love You" stała się ogólnoświatowym przebojem.