Literatura zagraniczna

Pierwsza napisana przez Updike'a powieść. Krytycy byli zachwyceni. Uznali ją za mądry i wzruszający obraz starości. Rzecz dzieje się bowiem w domu starców.

Zbiór różnorodnych tematycznie opowiadań jednego z najwybitniejszych pisarzy amerykańskich końca XX wieku: "kunsztowność formy, precyzja i wyrafinowanie stylu mieniącego się wieloma blaskami", jak pisze wydawca. 

Pierwszy polski pełny i autentyczny przekład dzieła, które okaleczano przez wieki na różne sposoby, usuwając z niego wszystko, co kolejnym adaptatorom wydawało się być zbyt sarkastyczne lub zbyt prawdziwe. Ktoś, kto poznał losy Guliwera w jakiejś poprzedniej wersji będzie całkowicie zaskoczony. Nie jest to zatem, co oczywiste, książka dla dzieci. Jeden z najbardziej bezkompromisowych, literackich i filozoficznych, portretów Człowieka.

Do czasu tłumaczenia zrobionego przez Macieja Słomczyńskiego było to najbliższe oryginału spolszczenie. Niniejsze wydanie jest powtórzeniem wydania z 1952 roku, łącznie z przedrukowaniem przedmowy. Przedmowa jest tworem Jana Kotta i jest jego wzorcowym bełkotem marksistowsko-leninowskim z czasów stalinowskiego PRL-u. Zestawienie komunistycznej agitki Kotta z bezkompromisowym obrazem ludzkiej głupoty namalowanym przez Swifta robi piorunujące wrażenie i jest mimowolnym dopełnieniem podróży Guliwera (w polszczyźnie obowiązuje pisownia z jednym "l"): oto wycieczka do "krainy... właśnie, jak najlepiej nazwać tę podróż? "Podróż do krainy Genseków"? Może ktoś z Gości Antykwariatu ma lepszy pomysł? Książka nie jest książką dla dzieci, co dodatkowo podkreślają ilustracje J. Grandville'a.

Trzy tomy spisanych radiowych rozmów Borgesa z Osvaldem Ferrarim. Rozmawiają o wszystkich możliwych tematach, a więc i o tym, co niemożliwe. Wszak rozmawia Borges. Pan Jourdain byłby zachwycony, choć pewnie siedziałby z rozdziawioną gębą.

Borges i jego gawędziarski leksykon socjopatów, psychopatów, dewiantów i bestii w ludzkim ciele. Zło jako pretekst erudycji - pisanie wszystkim, temat tylko pretekstem. Zestawienie i zbiór notatek z lektur.

Borges tworząc podręcznik "mówiący o dziwnych stworach, jakie w czasie i przestrzeni poczęła ludzka wyobraźnia" korzystał ze współpracy Margerity Guerrero (kto to?) Tak czy inaczej: książkę otwiera hasło "A BAO A QU" (co to?), a kończy "Zwierzę wyśnione przez Poego" (no, przynajmniej Poe nie stwarza problemu). 

Jeszcze jedna próba uchwycenia minionych chwil, jeszcze jedno poszukiwanie straconego czasu. "Do istot kochanych należałoby zawsze odnosić się tak, jakby miało się je utracić w chwili następnej." (str. 9). Ba! Ale gdybyśmy tak żyli, to o czym pisaliby pisarze - poszukiwacze życia straconego? Czy jest miłość tam, gdzie nie ma jej okazywania? A jeśli nie ma miłości, to czy zaskakuje uznanie czasu minionego za stracony? "Spieszmy się kochać ludzi - tak szybko odchodzą" radził ks. Twardowski. A może: kochajmy ludzi, bo to jedyna droga, która nie wiedzie nas do naszej samotności, do pustki i bezsensu naszego życia? A jeśli każdy to wie, to dlaczego życie to czas stracony?

Jeszcze jedna wersja "mrocznego przedmiotu pożądania".

Plugawy realizm magiczny.

Skoro nie wiadomo kim był Quetzalcoatl to można na jego temat snuć różne domysły i fantazjować. Esej byłego prezydenta Meksyku. Jaki portret boga może namalować człowiek oskarżany o tak wiele błędów i słabości? 

Joseph Conrad, Tajny agent. Książka, która dała początek gatunkowi jakim jest powieść sensacyjno - polityczna.

Zbiór cudownie odnaleziony i ocalony. Wiemy, że wydanie bardzo siermiężne (ale nad podziw dobrze się trzyma, a papier - to zaskakujące - tylko lekko pożółkł!). Zaletą zbioru "Z Pism Josepha Conrada" może być to, że w zasadzie za cenę dwóch, trzech współczesnych książek do oglądania zdobywa się 22 tomy do przeczytania. Może nie od razu, ale wraz z dojrzałością (czytelnika, nie edycji) Conrad zaczyna być pisarzem, z którym warto się spotkać, zyskującym na wartości. Dzieło Conrada to jeszcze jedna rzecz, która z wiekiem zyskuje, a nie traci. Czas nie zawsze oznacza tylko przemijanie - oznacza też dojrzewanie. Jakie inne rzeczy dobre stają się z czasem coraz lepsze i osiągają pełnię wraz z dojrzałością? Każdy czytelnik Conrada na pewno zwiększy swoją listę rzeczy "cukrujących się z wiekiem" po lekturze oferowanych dzieł. Tym bardziej, że cały zbiór powierzony introligatorowi może zyskać oprawę godną swojej literackiej wartości.

Jak napisał Wydawca na okładce: "One of the Great Novels of the Century". Cóż można więcej dodać? Chyba jeszcze tylko, że książka "with a new preface by the author". Nic dziwnego, że zachwyt i informacja po angielsku - cała książka jest w tym języku.

Mamy wersję oryginalną powieści, a to jej wspaniałe tłumaczenie stworzone przez Lecha Jęczmyka.

Bestseler czytany przez gwiazdora. Heller nie napisał w zasadzie niczego innego, a Kondrat wszystko czyta tak samo, ale w tym wypadku oba talenty współgrają.

Książka (a właściwie księga) próbuje opisać zjawisko niezwykłe i cudowne: nawrócenie. Oto twórcy, plejada pisarzy i poetów anglojęzycznych, antychrześcijańskich i antykatolickich, którzy przeszli radykalną i głęboką przemianę duchową, przemianę, jaka w sposób zasadniczy odmieniła także ich twórczość. Zestaw nazwisk wprawia w osłupienie: T. S. Eliot, C. S. Lewis, G. K. Chesterton, J. R. Tolkien, Graham Green, Dorothy Sayers,... . Kilkadziesiąt nazwisk, bez których nie sposób wyobrazić sobie kultury współczesnej. Ktoś może spytać, że skoro jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle? Dlaczego popularna kultura współczesna jest tak niechrześcijańska? Ba, więcej: dlaczego świat cały przytłacza bezbożnym egoizmem i zrodzonym z niego bezmiarem cierpienia? Może dlatego, że czytanie - z różnych powodów - jest jednak zajęciem coraz bardziej elitarnym?

Tytuł wprowadza w błąd, bo książka opisuje tylko pewne, specyficzne zjawisko, charakterystyczne dla nowożytnego judaizmu rabinicznego. A że powstała w USraelu, to dodatkowo autor żenująco podporządkowuje się ideologii poprawności politycznej. Z tyłu książki, która przedstawia oczywisty, przygnębiający stan ducha, w jakim żyją ci, którzy czują jakiś pozytywny związek z tymi, którzy 2000 lat temu wystąpili przeciw swojemu Bogu, wydawca reklamuje publikację następującą dykteryjką: "Rzecz dzieje się w latach dwudziestych XX wieku. Pewien Żyd z małego miasteczka jedzie do Warszawy. Po powrocie opowiada przyjacielowi: 'Poznałem tam Żyda, który dorastał w jesziwie i potrafił cytować fragmenty Talmudu. Poznałem Żyda, który jest właścicielem dużego sklepu z odzieżą i zatrudnia wielu subiektów. I poznałem Żyda, który jest żarliwym komunistą'. 'I co w tym dziwnego? - pyta przyjaciel - Warszawa to duże miasto. Musi tam być z milion Żydów.' 'Nic nie rozumiesz. To był ten sam Żyd'." Trudno chyba o celniejszą charakterystykę tej nacji: jako wyznawcy talmudycznego, rabinicznego judaizmu widzą w gojach coś pośredniego między prawdziwymi ludźmi (czyli nimi samymi) a zwierzętami, więc bez skrupułów mogą poddawać gojów kapitalistycznemu wyzyskowi. Jednocześnie, by utrzymać trwale dominację ekonomiczną, czyli by zagwarantować sobie bezpieczne bogacenie się, muszą również zapewnić sobie dominację polityczną, do czego oczywiście najlepiej nadaje się komunizm, jako dyktatura mniejszości nad większością. Komunizm, żydowski wynalazek w teorii (Marks) i w praktyce (prawie wszyscy "przywódcy" sowieckiej rewolucji), to najdoskonalsza forma zniewalania, bo niewolnicy są przekonani, że poświęcają swoją wolność dla większego dobra (jakiejś przyszłej, enigmatycznej "prawdziwej wolności"). A jeśli tylko któryś niewolnik zacznie się buntować, to przecież zawsze można go oskarżyć o "antysejsmityzm", co jak odkryli w 2026 roku zastrachani, pogubieni i małego ducha purpuraci polskiego "epidiaskopu", jest grzechem i to najstraszniejszym ze strasznych. I chyba już jedynym - wszak wszystko, co kiedyś było grzechem, współcześnie nazywają "skłonnością", której trzeba "towarzyszyć" - ot, taka nowomowa ekumenicznej sekty posoborowej (no, ale skoro - jak sami nauczają - piekło jest puste, a Bóg umarł, został przecież zabity 2000 lat temu, to co z tego? Hulaj dusza...). Ale do rzeczy: rabiniczny, wisielczy humor jako jedyny ratunek przed świadomością zatracenia. Bo cóż innego pozostaje, jeśli odrzuca się "prawdę, drogę i życie"? (J 14,6).

Seminarzysta zamiast mistycyzować zaczyna romansować. Hiszpańskie temperamenty i sentymenty.

Powieść, jak na Verne'a, nietypowa: romans przygodowy z czasów wojny secesyjnej. Bez - wiązanych z nazwiskiem autora - problemów i tematów technicznych i naukowych. Tylko namiętności, uczucia, rywalizacja o kobietę (z dobrymi murzynami i dzikusami Indianami w tle).