Literatura zagraniczna

Relacja mafiosa. Świat przerażającej zbrodni, który - sfilmowany z gwizdami wcielonymi w role bezwzględnych bandytów - zmienia się we wciągające kino, godne Oscarów, Srebrnych Lwów i całej masy innych nagród. Pierwowzory, czyli mafiosi, są karani, a aktorzy nagradzani. Jednym słowem najlepszym sposobem na zarobienie legalnych pieniędzy z przestępstw i zbrodni jest przemienić zbrodnię w show. Bandyci kradną, maltretują, szantażują, terroryzują, gwałcą, handlują narkotykami, mordują, a show biznes zbija na tym fortunę. Powstaje zatem podejrzenie, że może mafia jest w istocie tajną wypustką Hollywood? Czy Hollywood przypadkiem sam nie organizuje świata zbrodni, by mieć co filmować, by mieć z czego oficjalnie czerpać krociowe zyski? Legalne pieniądze z nielegalnych źródeł? A przy okazji sprytny, oficjalny i legalny sposób na pranie brudnych pieniędzy?

Słynna książka, słynny film. Niejeden chciałby być jak Zorba, naśladować jego stosunek do życia. Udawać Greka Zorbę... Zgoła czym innym jest samo "udawanie Greka". A znajomy Antykwariatu mówi, że teraz "udawać Greka" w "zjednoczonej" Europie znaczy jeszcze coś innego: beztroski stosunek do życia za pożyczone pieniądze. Nabrać pożyczek, a potem udawać Greka. Ale to niesprawiedliwe. Przecież wszyscy teraz żyją za kredyty, ludzie, państwa. Dobrobyt za cudze (i drukowane) pieniądze. Wszystko nowe, wszystko trzeba mieć - warto przeczytać o człowieku, który nie pasowałby do współczesności napompowanej przez pychę: chciwość, próżność i nienasycone pożądanie.

Rosyjska, porewolucyjna emigracja wobec zachodniego świata, który ją przyjął fizycznie, ale psychicznie i duchowo sprzyjał sowieckiemu komunizmowi. Zachodni intelektualiści padli na kolana przed Marksem, Leninem, Stalinem. Socjalizm, komunizm stał się ich religią, a Stalin bogiem, przed którym klęczeli, do którego się modlili, i na którego cześć tworzyli i wznosili hymny. Z głupoty użyźnianej chciwością zamknęli uszy, serca i rozum przed świadkami, którym udało się umknąć z piekła na ziemi. Wszak dla "postępowych, lewicowych intelektualistów" socjalizm i komunizm są rajem, albo zapowiedzią raju na ziemi. Są oni tak głupi i jednocześnie - jak wszyscy durnie - zakochani w swojej głupocie, że nie ma żadnych argumentów, które mogłyby osłabić ich kult. A jeśli pojawia się świadek, który mógłby świadczyć przeciw ich "postępowej religii", przeciw "realnemu socjalizmowi"/komunizmowi tym gorzej dla świadka. Taki nietaktowny jest ów świadek: uciekł i uchronił głowę przed zagładą, przed holocaustem, jaki zwykłym ludziom zgotował komunistyczny psychopata, "słońce narodów", "przywódca całej postępowej ludzkości", ten, który "usta ma słodsze od malin" (Szymborska Wisława). Lewicowi intelektualiści "wolnego świata" - de facto współwinni zbrodni ludobójstwa. Rolland, Aragon, Russell, Shaw, Mann,..., cały korowód "wielkich umysłów", a w istocie pysznych i próżnych doktrynerów, ideologicznych pięknoduchów, którzy zapatrzeni z rozdziawionymi gębami w miraż socjalizmu/komunizmu nie chcieli słyszeć, ani wiedzieć jaka jest prawda, czym rzeczywiście jest najbardziej zbrodnicza ideologia w dziejach świata: socjalizm. Mają uszy, a nie słyszą, mają oczy, a nie widzą... Może dlatego, że nie mają ani serc, ani rozumu. Czysta pycha i próżność. Kapłani samouwielbienia i klanowej autoadoracji, otumanieni tytułami i nagrodami, jakie sami sobie nadają i wręczają. Są przecież tacy światli i postępowi. Ślepi prowadzą ślepych. Czymże są piękne wyczyny literackie, podniosłe słowa, jeśli ich autor swoim usprawiedliwianiem zbrodniczego systemu przyczynił się do ludzkiego realnego cierpienia, do prawdziwej śmierci niewinnych? Jaką wartość ma nagroda Nobla, jeśli jej posiadacz przyczynił się do realnego ludzkiego cierpienia, do hekatomby milionów? "Temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza"... Książka jest przygnębiającym świadectwem jakim "opium dla ludu" jest socjalizm i komunizm.

Nora Roberts, to popularna (bestselerowa znaczy) mistrzyni romansów, a jej Błękitna zatoka opowiada historię Setha. Kto zna pisarkę wykrzyknie: "no, wreszcie!", kto nie zna spyta: "czyją? i co z tego?". No to z tego, że burza uczuć, że wstrząsające tajemnice i tajemnicze zaskoczenia, że w ogóle wikła się emocjonalnie i rozplątuje uczuciowo jak na kobiecy romans XX wieczny przystało. Europa może wywalać majątek na propagandę jakiegoś "gender", ale "gender", czy nie "gender", to autorka jest kobietą i pisze dla kobiet, choć jest lansowana jako znawczyni mężczyzn. Już same tytuły jej wybranych aktów pisarskich wystarczą, by docenić wspomniane znawstwo: "Gorący lód", "Błękitna dalia", "Czarna róża", "Szkarłatna lilia", "Łzy księżyca", ... bez dyskusji - czyste, męskie tematy.

Klasyka. Takie były literackie początki obecnej mody na złe istoty, które mordują ludzi, by żywić się ich krwią. Książka po francusku (wiadomo, że jeśli chodzi o jedzenie, to najprawdopodobniej najlepsza jest kuchnia francuska). 

Nieznany poeta arabski z X wieku, ale sprawy znane od zawsze. Książeczka-miniaturka: w mikroskopijnej formie rzeczy nieskończone.

Cieśla, czyli szesnastoletni chłopak, Józef i jego oblubienica, bardzo młoda dziewczyna, Maryja i... Bóg, który obdarzył ich rolą jedyną w historii. Olivier Le Gendre opowiada historię, która dla nas jest oczywista przez swą odwieczną obecność. Ale dla dwojga bardzo młodych Żydów to, co się im zdarzyło, było całkowitym przekroczeniem ich naturalnej, ludzkiej codzienności. Zwykle św. Józef przedstawiany jest jako starzec, który opiekuje się Maryją i Jezusem. Autor pokazuje nam męża Maryi jako młodzieńca, który - z konieczności samotnie, wobec ludzi (bo któż może mu służyć doświadczeniem?) i wobec Boga - w każdej chwili swojego życia, musi decydować jak z wiarą spełniać wolę Boga. Książka mała, na jeden dzień, ale myślenia i przeżywania - na całe życie. Zwłaszcza dla przeżywających ojcostwo książka Francuza winna być lekturą oczywistą.

W czasie, kiedy dzieci oglądają "Miecz w kamieniu" rodzice mogą oddać się lekturze pierwowzoru. Jakim mistrzem był Disney, skoro zgoła niedziecinne legendy przerobił na pełną humoru i pouczającą filmową opowieść. 

Półświatek dziewiętnastowiecznego Londynu. Dekadencja i estetyzm. A w tym wszystkim główny bohater i jego tajemniczy portret – portret Doriana Graya

W tomie eseje, opowiadania, bajki i poematy prozą. Oskara Wilde'a obowiązkowo trzeba tytułować "mistrzem błyskotliwego paradoksu", tak jak Bernard Shaw jest zawsze "niezrównanym kpiarzem" (pewnie dlatego, że świadomie kłamał o wielkim głodzie na Ukrainie, wychwalał stalinizm, z eugeniki chciał zrobić obowiązkową religię, itd.). Ale do rzeczy: oto przed Państwem "Mistrz" w swoich krótkich formach.

Próba generalna przed "Sztuką kochania". Całkiem ludzkie boginie w roli głównej - poeta podszywa się pod boskie autorki listów miłosnych i erotyków. Frywolne ilustracje są również dziełem kobiety, tym razem już naprawdę (naprawdę kobiety i naprawdę żyjącej). 

Powieść z końca lat czterdziestych ubiegłego wieku, czyli klasyczny kryminał ze złotej epoki powieści sensacyjnej.

Klasyczny kryminał. Nic nie jest takie, jakie się na początku wydaje.

Podtytuł: "Historia pewnego mordercy". Jeszcze jedna książka o tym, jak zło przybiera ludzką postać. I jaką drogą trafia do ludzi. A jest to droga nietypowa. Dotychczas drogą grzechu były oczy, uszy, usta, ręce: tyle zła pokazywano, mówiono, robiono. Aż przyszedł czas na... nos. I jak zwykle zło, obrzydliwość, przybiera kuszącą postać. Tym razem uwodzi aromatem. 

Pisarz opowiada o malarzu by pokazać czym jest życie dla sztuki pojętej jako poszukiwanie prawdy o ludzkiej egzystencji.

Jak pisze wydawca "najbardziej tajemnicze dzieło Paula Austera". Klasyka literatury zza Wielkiej Wody. Trylogia nowojorska to: Szklane miasto, Duchy, Zamknięty pokój. Sensacja. Tajemnica. Intryga. Zagadka.

Książka wydana w serii "Kryminał z klasą". Kryminał z klasą, czyli w starym, dobrym stylu. W starym dobrym stylu, czyli w stylu Agathy Christie. Tak to ujmuje wydawca. Wydawca czyli Amber. 

Peter Mayle, Psi żywot. Oprócz autora tekstu ważny jest ilustrator - Edward Koren. Stworzyli obaj książeczkę, którą powinien przeczytać każdy, kto ma, miał lub mieć będzie do czynienia z "największym przyjacielem człowieka".

Podtytuł głosi, że książka opowiada "prywatne życie sir Isaaka Newtona". Może tak, może nie, Newtona nie znaliśmy, bo jak? Autor też nie. Ale dlaczego posłużył się takim podtytułem dla opowiedzenia "mrocznej i posępnej historii" - thrillera? Ba, tę zagadkę trzeba rozwikłać samemu... 

Jak napisano na okładce jest to powieść "kultowa, przełomowa, skandalizująca, rozprawiająca się z tabu seksu i jedzenia, obłędnie śmieszny krzyk buntu...". Czyli typowa literatura współczesna. "Odważna sztuka współczesna" jest jak dziecko, które usłyszało "brzydki wyraz" i popisuje się powtarzaniem "tego słowa" przed dorosłymi. A krytyka jest jak dorośli, którzy słysząc dziecko mówiące "takie słowo" śmieją się z wyższością i chwalą, bo może powie coś jeszcze bardziej "zabawnego". Rozpieszczony bachor i zidiociali dorośli. No, boki zrywać...