Złota Kolekcja James Bond 007. Timothy Dalton, 2 kasety VHS

Część druga "Złotej Kolekcji James'a Bond'a", tym razem trzecie wcielenie agenta 007, czyli Roger Moore. Siedem filmów: "Żyj i pozwól umrzeć", "Człowiek ze złotym pistoletem", "Szpieg, który mnie kochał", "Moonraker", "Tylko dla twoich oczu", "Ośmiorniczka", "Zabójczy widok". Pierwszy film z 1973 roku, ostatni z 1985. Dwanaście lat i siedem filmów, czyli jeden film co półtora roku - ależ tempo! Nieubłagane są jednak prawa natury: nawet boski i niezniszczalny 'Bond, James Bond' uległ działaniu czasu. Roger Moore w ostatnim swoim występie, w "Zabójczym widoku", to - mimo całego kunsztu makijażystów, montażystów, oświetleniowców - jednak już sfatygowany, zmęczony i pomarszczony 58-letni starszy pan. Wdziękiem i "godnościom osobistom" czaruje i zniewala oczywiście wszystkie kobiety, ale, że miał do czynienia również z mężczyznami, więc był to wdzięk i czar - z konieczności - co najwyżej połowiczny. Żartowano, że gdyby nakręcono jeszcze jeden odcinek z Moore'm, to wówczas Q przygotowałby dla niego specjalny... wózek inwalidzki.

W 1967 roku Bond, James Bond (David Niven) wraca z emerytury, by ratować świat, któremu zagraża SMERSH, Orson Welles, Woody Allen. Do tego dużo pięknych i podstępnych kobiet. Nivenowi towarzyszą również Peter Sellers, Ursula Andress, Jean Paul Belmondo.... Pastisz, który prawie po 40 latach, w 2006 roku, sfilmowano na nowo i z całkiem poważnym zamiarem, z Danielem Craigiem. Oba filmy sprzedajemy w nierozdzielnym komplecie - tylko tak można odczuć cały surrealizm filmowych przygód "agenta wszechczasów". Na marginesie: słyszmy często, że Hans Kloss to był "polski James Bond" - ciekawe, czy Anglicy mówią, że James Bond to "angielski Hans Kloss"? 

Sean Connery jako Agent 007 w pozakanonicznym "bondzie", wariacji na temat "Operacja Piorun". Kim Basinger i Jaś Fasola na okrasę.

Val Kilmer - człowiek o setkach twarzy - ratuje demokrację rosyjską, światowy pokój i ukochaną, dzięki czemu uratowana Rosja i ludzkość będą mogły korzystać do woli z energii produkowanej (przez ukochaną) w sposób nieograniczony z wody i znów w Moskwie będzie ciepło.

Bijatyka z przymrużeniem oka, tym razem dla najmłodszych widzów.

Dużo (nieznanych z innych publikacji dotyczących tego tematu) zdjęć i jeszcze więcej informacji. Niektóre bardzo przydatne: np na str. 61 bardzo sprytny sposób na oszukanie cenzury w prywatnej korespondencji. Książka powinna zainteresować również miłośników zagadek i łamigłówek. Ciekawy obraz świata, który nie spodoba się przeciwnikom "spiskowej teorii": aż dziw, jak wile wydarzeń ma swoje źródło w manipulacji, oszustwie i prowokacji. Oszuści oszukiwani przez oszustów. A miliony giną na wojnach.

Kiedy w jednym filmie występują Robert Redford i Brad Pitt to mogą czytać nawet tylko książkę telefoniczną, a i tak znajdą wielu chętnych widzów. A co dopiero, gdy grają doskonale wyszkolonych, zimnych i wyrachowanych szpiegów profesjonalistów. Ale każdy, nawet najbardziej zimnokrwisty zawodowiec, ma serce. I jeśli zacznie ono bić żywszym rytmem, gdy da znać o sobie, po latach zapomnienia, to musi dojść do eksplozji uczuć. A wówczas nawet najbardziej utrwalone i twarde zasady pękają jak bańki mydlane, a mur chroniący przed światem rozsypuje się jak domek z kart. Wytrenowany spokój i zimna krew to bujda: po prostu nie było do tej pory okazji, by krew zawrzała. Serce nie sługa - taki mógłby być podtytuł filmu.

James Fenimore Cooper i jego pierwsza powieść - Szpieg. Stany walczą o niepodległość, a honor i wolność są głównymi drogowskazami w życiu. Może dlatego zdarza się, że dzisiejszy czytelnik bywa rozczarowany książką? Teraz to jest już tylko powieść przygodowa, dla współczesnych była powieścią z kluczem - pytano, jakie osoby prawdziwie żyjące ukrywają się za bohaterami powieści?

Pierce Brosnan wkracza - jako piąty - do elitarnego towarzystwa agentów 007. Oczywiście nie wkracza sam, tylko obowiązkowo w damskim towarzystwie: tym razem Izabelli Scorupco (Brosnan to Brosnan, ale Scorupco to Skorupko, nie tylko w wymowie, ale i w białostockim pochodzeniu). Kaseta wyjątkowa, bo nagrana z najwyższą jakością obrazu i dźwięku, do jakiej doszedł VHS przed pojawieniem się DVD. "Klub Konesera", czyli kasety z dźwiękiem Stereo Dolby Surround i polskimi napisami, a nie z lektorem. Rosjanka i Szkot ratują resztki brytyjskiego imperium - a zatem cały świat - przez dońskim kozakiem. Takie wybuchowe multikulti.

Anglik i Chinka ratują wspólnie świat. Tak było w 1997 roku. W roku 2022 sojusze całkiem się pozmieniały, ale nie zmieniła się destrukcyjna rola mediów. Wszak ciągle obowiązuje Hearst'a polecenie dla fotoreporterów: "wy wywołujecie zdjęcia, ja wywołam wojnę" (filmowy "magnat prasowy", Carver, zwraca się do swoich redaktorów: "dzień dobry moje pieski, jakie dziś zamieszanie wywołamy na świecie?"). I wszystko się "możnym tego świata" udaje, bo głupi ludzie wciąż wierzą we wszystko, czym ich pasą media. I jeszcze płacą za to, że są okłamywani, manipulowani i szczuci jedni na drugich. A więc oprócz kłamstw dostają jeszcze pogardę. Jak to ujął inny "wielki tego świata": "nie mam żadnego szacunku dla moich wyborców - przecież na mnie głosowali!".

Bajkowy świat, w którym troskliwe rządy i ich piękni (zawsze z doskonałym makijażem i niewzruszoną fryzurą - bez względu na szamotaniny, mordobicia, salta, itp.) agenci czuwają nad ogólnym szczęściem. Czasem trafi się jakiś szaleniec który chce zakłócić - dla własnych, chorych celów - rozkwit raju na ziemi, ale po krótkiej walce (śmiertelnej dla złoczyńcy - jego śmierć jest zawsze, by tak rzec, smakowita), okraszonej obowiązkowymi fajerwerkami, wybuchami i sztucznymi ogniami, ogólnoświatowy stan nirwany zostaje przywrócony. Raj na ziemi zawdzięczamy bowiem troskliwym rządom i służbom specjalnym (z licencją na zabijanie jakby co).

Zabawna ciekawostka: Pierce Brosnan i Denise Richards byli w 1999 roku mianowani do nagrody Złotej Maliny w kategorii Najgorszej Pary Ekranowej. 

Nieprawdopodobne pomieszanie gatunków i stylów, trzy w jednym: western, który jest wojenną komedią. Jakby tego było mało, to bohaterowie - mimo, że rzecz się dzieje w 1945 roku - są jak najbardziej współczesnymi Amerykanami (jest nawet hipis - "Szajba"!). Film całkowicie niezgodny z wymogami politycznej poprawności: wszyscy aktorzy (same gwiazdy kina lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku) są białymi mężczyznami (w filmie nie występuje ani jedna kobieta!), którzy zachowują się i działają tak, jak na prawdziwych mężczyzn przystało. Całość w rytm rewelacyjnej muzyki, którą napisał Lalo Schifrin. Jednym słowem arcydzieło czystej rozrywki (poziom nieosiągalny dla współczesnych "filmowców - funkcjonariuszy frontu walki ideologicznej" spod znaku sześciokolorowej flagi i pięćdziesięciu siedmiu, czy ilu tam sobie wymyślą, płci).

Jeśli świat, życie społeczne, jest "przestrzenią wrogą Bogu", "opowieścią idioty pełną krzyku i wrzasku", to książka Bagley'a jest przewodnikiem po mrocznej stolicy tego świata, po przerażającym centrum, siedzibie "władzy wykonawczej" ziemskiego zła. Oto realne "jądro ciemności". W sercu ludzkim, odwróconym od Boga, poczyna się zło, a tajne służby są jego najsprawniejszymi akuszerkami. To dzięki nim polityka staje się żmijowym kłębowiskiem, erupcją pychy, chciwości, nienawiści, zbrodni, kłamstwa. Po przeczytaniu tej książki wszystkie teorie spiskowe wydadzą się dziecinnymi bajkami. I tym dobitniej zabrzmią słowa Jezusa Chrystusa, że "królestwo moje nie z tego świata" i że "ja jestem drogą, prawdą i życiem". Innej drogi nie ma - poza tą drogą są tylko "ciemności zewnętrzne". Co zyskują zatem sprzedający się złu? Co ich kusi?  Zawsze to samo: trzydzieści srebrników.

Czarno-biały klasyk czarnego kryminału. Drobiazgowo zaplanowany skok i... . Sytuacje tyle razy filmowane: duże pieniądze i grupa spryciarzy. Ale to, co gładko udaje się gwiazdom w "Ocean's eleven", w "czarnym kryminale" potoczy się zaskakująco. Oczywiście nie zdradzimy jak. To już trzeba samemu zobaczyć... 

Początki hitchcockowskiego drażnienia się z widzem, czyli narodziny "mistrza suspensu". Manipulacja niemal doskonała: reżyser, jak mistrz marionetek, bawi się postaciami, ale jeszcze bardziej widzami. Film zdaje się być wprawką, ćwiczeniem z gwałcenia zdrowego rozsądku i zasad prawdopodobieństwa. Dramatyzm, który narodził się w operetce, w świecie, w którym "ojciec nie rozpoznał córki, bo ta zmieniła rękawiczki" (cytujemy tę błyskotliwą charakterystykę operetki, ale - niestety! - nie wiemy, kto był jej autorem). A, że film jest z 1934 roku, więc obowiązkowo musi mieć też wątek "hipnotyczny". Ramotka, dla fanów (źródłosłów "fana": "fanatyk") reżysera.