Nowości

Herbert von Karajan: narodowosocjalistyczny (dwukrotne członkostwo w NSDAP) 'Kapelmistrz III Rzeszy', z trudnościami "zdenazyfikowany", po raz kolejny okazuje całą subtelność swojej duszy. Układ z diabłem jako droga do mistrzostwa w sztuce (por. Robert Johnson, Niccolo Paganini, Giuseppe Tartini,...). Jaką wartość ma mistrzostwo i sława zapłacone duszą? Czy sztuka może być darem zła? Czy Piękno może być oddzielone od Dobra? Czy platońska trójca: Piękno, Dobro i Prawda, może istnieć w rozbiciu, w niezależności Idei? Sukces komercyjny von Karajana pokazuje, że może. Ale czy Piękno oddzielone od Prawdy i Dobra, jest jeszcze Pięknem?

Stare przysłowie mówi, że "lekarz leczy, ale Bóg uzdrawia". A Bóg wymaga najpierw uleczenia duszy: nawrócenia - odwrócenia od grzechu. Oczywiście książka o tych warunkach nie wspomina. Traktuje Biblię instrumentalnie, jak podręcznik zdrowego żywienia, szerzej - zdrowego stylu życia. Czy można mówić o zdrowiu ciała bez uzdrowienia duszy? Bez nawrócenia, bez odwrócenia od świata, od jego pokus, przyjemności? Czy umiarkowanie jest w ogóle możliwe bez wytrwałego ćwiczenia cnoty pokory - tak obcej współczesnemu światu, a tak fundamentalnej w Biblii? Asceza, post, milczenie, pokora, pokuta, a przede wszystkim sakramenty, to są środki "biblijne". Dla współczesnego człowieka bycie "cichym i pokornego serca" brzmi jak wyrok śmierci. Będzie pytał zaskoczony: "to co, mam nie walczyć o 'lajki', o 'kciuki w górę'? Nikt mnie nie 'polubi'?" Śmierć internetowa przeraża bardziej, niż fizyczna. Książka jest jedną z wariacji na temat aktywizmu amerykańskiego: staraj się i działaj, a Bóg na pewno spełni twoje oczekiwania. W sposób oczywisty taka postawa musi prowadzić do rozczarowania. Ale książka jest bestselerem, bo dostosowuje Biblię do oczekiwań świata: w świecie, który z człowieka zrobił boga to naturalne.

Stare przysłowie mówi, że "lekarz leczy, ale Bóg uzdrawia". A Bóg wymaga najpierw uleczenia duszy: nawrócenia - odwrócenia od grzechu. Oczywiście książka o tych warunkach nie wspomina. Traktuje Biblię instrumentalnie, jak podręcznik zdrowego żywienia, szerzej - zdrowego stylu życia. Czy można mówić o zdrowiu ciała bez uzdrowienia duszy? Bez nawrócenia, bez odwrócenia od świata, od jego pokus, przyjemności? Czy umiarkowanie jest w ogóle możliwe bez wytrwałego ćwiczenia cnoty pokory - tak obcej współczesnemu światu, a tak fundamentalnej w Biblii? Asceza, post, milczenie, pokora, pokuta, a przede wszystkim sakramenty, to są środki "biblijne". Dla współczesnego człowieka bycie "cichym i pokornego serca" brzmi jak wyrok śmierci. Będzie pytał zaskoczony: "to co, mam nie walczyć o 'lajki', o 'kciuki w górę'? Nikt mnie nie 'polubi'?" Śmierć internetowa przeraża bardziej, niż fizyczna. Książka jest jedną z wariacji na temat aktywizmu amerykańskiego: staraj się i działaj, a Bóg na pewno spełni twoje oczekiwania. W sposób oczywisty taka postawa musi prowadzić do rozczarowania. Ale książka jest bestselerem, bo dostosowuje Biblię do oczekiwań świata: w świecie, który z człowieka zrobił boga to naturalne.

Stare przysłowie mówi, że "lekarz leczy, ale Bóg uzdrawia". A Bóg wymaga najpierw uleczenia duszy: nawrócenia - odwrócenia od grzechu. Oczywiście książka o tych warunkach nie wspomina. Traktuje Biblię instrumentalnie, jak podręcznik zdrowego żywienia, szerzej - zdrowego stylu życia. Czy można mówić o zdrowiu ciała bez uzdrowienia duszy? Bez nawrócenia, bez odwrócenia od świata, od jego pokus, przyjemności? Czy umiarkowanie jest w ogóle możliwe bez wytrwałego ćwiczenia cnoty pokory - tak obcej współczesnemu światu, a tak fundamentalnej w Biblii? Asceza, post, milczenie, pokora, pokuta, a przede wszystkim sakramenty, to są środki "biblijne". Dla współczesnego człowieka bycie "cichym i pokornego serca" brzmi jak wyrok śmierci. Będzie pytał zaskoczony: "to co, mam nie walczyć o 'lajki', o 'kciuki w górę'? Nikt mnie nie 'polubi'?" Śmierć internetowa przeraża bardziej, niż fizyczna. Książka jest jedną z wariacji na temat aktywizmu amerykańskiego: staraj się i działaj, a Bóg na pewno spełni twoje oczekiwania. W sposób oczywisty taka postawa musi prowadzić do rozczarowania. Ale książka jest bestselerem, bo dostosowuje Biblię do oczekiwań świata: w świecie, który z człowieka zrobił boga to naturalne.

Ścieżka dźwiękowa do filmu Kieślowskiego. Muzyka kina nie-akcji. Obraz i dźwięk dla jednych arcydzieło, kino "metafizyczne" (to jedno z takich słów, których się używa, by coś powiedzieć bez powiedzenia czegokolwiek), a dla innych pretensjonalne, wydumane i nudne (tych słów się używa, kiedy się dodaje: "dobrze, że wyszliśmy, chodźmy się czegoś napić"). 

Historia nic specjalnego, ale dwie gwiazdy końca XX wieku - gwiazda ekranu (to ten z grzywką, co tańczył z wilkami) i gwiazda estrady (to ta, która w Sopocie nie była w stanie nie tylko tańczyć, ale nawet śpiewać) - miały być receptą na sukces. I rzeczywiście, zarówno frekwencja, jak i zyski były rekordowe (czemu nie przeszkodziły chłodne recenzje krytyków), a piosenka "I Will Always Love You" stała się ogólnoświatowym przebojem. 

Pełny tytuł: "Jedyne praktyczne przepisy konfitur, różnych marynat, wędlin, wódek, likierów, win owocowych, miodów oraz ciast. Przez autorkę 365 Obiadów, wydanie 11 powiększone, nakładem Autorki". Jest w tej książce wszystko, czego dusza smakosza (zdrowego, ale i - co bardzo ważne - chorego!) zapragnie. Niektórym lektura wystarczy - od samego czytania można zacząć mieć uczucie sytości. Przepisy są, ale skąd brać produkty?

Unikatowe wydanie - perełka w kolekcji polskiego jazzu. Na płycie, na stronie A: Świadectwo Dojrzałości - I miejsce w kategorii zespołów (utwory: "Świątynia dumania", "Błotnik", "Aksjomat"); nagrano 19.04.1977r. w Polskie Radio Warszawa. Na stronie B: Muzyczna Spółka Akcyjna 1111 "Autoportret X" - II miejsce w kategorii zespołów, nagroda za kompozycję, nagrano 20.03.1977r. w Hali Ludowej we Wrocławiu oraz Juliusz Mazur (Fender piano) z towarzyszeniem zespołu Crash, utwór "Akelei" - I miejsce w kategorii solistów, nagrano 29-30.03.1977r. w Polskie Radio Opole. 

Kieszonkowe wydanie działa, które swego czasu, w gomułkowskim PRL-u, było absolutnym bestsellerem. Książka doczekała się kilku wydań, każde po kilkadziesiąt tysięcy egzemplarzy. Historia, przemilczająca wiele tematów, cenzurowana i kastrowana według ideologicznych zaleceń sowieckich, była jednak jednym z obszarów kultury, w którym można było łudzić się kontaktami ze światowym życiem intelektualnym. Łudzić się, bo przepuszczani i przepuszczane przez komunistyczną "policję myśli" byli tylko ci twórcy i te książki, którzy i które w jakiś sposób korespondowali i korespondowały z głównymi wytycznymi sowieckiej polityki historycznej i informacyjnej (angielscy laburzyści z reguły mieli prosowieckie sympatie i dziwaczne, czasami żenująco naiwne, choć fundamentalnie destrukcyjne, totalitarno-socjalistyczne pomysły społeczno-gospodarcze).

Swego czasu klasyka i przebój gier PC-towych, zwłaszcza wśród miłośników śmigłowców szturmowych. Dzisiaj ciekawostka dla zbieraczy zabytków komputerowych.

Jeszcze jedna ciekawa interpretacja wyjątkowego dzieła, którego przeznaczeniem jest bycie wyzwaniem dla muzyków. Jeszcze jedna próba sprostania geniuszowi Bacha. Swego czasu nagranie uchodziło za jedno z najbardziej interesujących wykonań.

Jedno z klasycznych dzieł. Obowiązkowa, ponadczasowa lektura literaturoznawców w rzetelnym, w ponadczasowym wydaniu (w zasadzie odpornym na upływ czasu: twarda, płócienna okładka, jedynie papier stracił - przez prawie pół wieku - swą dziewiczą biel).

"Jak rozpętałem II wojnę światową" w bezcennej, archiwalnej wersji historycznej, czyli oryginalnej, czarno-białej, kinowej kopii, ze wszystkimi właściwościami (a więc i "rysami") obrazu zapisanego na klasycznej taśmie filmowej. W ostatnich scenach Dolas biegnie ku zbliżającym się oddziałom z okrzykiem "nasi!". "Nasi", czyli... sowieci. "Prawda czasu prawda ekranu, prawda...". Propagandowa komedia ulepiona ze stereotypów i banalnych skojarzeń, ale może dzięki temu (i dzięki sentymentalnym, nostalgicznym tęsknotom) cieszy się wciąż popularnością, a niektóre sceny przeszły na stałe do świadomości popularnej jako tworzywo potocznych skojarzeń i żartów (np. "Grzegorz Brzęczyszczykiewicz", Chrząszczyżewoszyce powiat Łękołody).

"Biały kruk czarnego krążka". Obowiązkowa pozycja w płytotece miłośnika polskiej muzyki klasycznej.

Kwintesencja "nauczania" posoborowej sekty ekumenicznej: karkołomna mieszanina elementów tradycyjnego nauczania Kościoła (autor pamięta jeszcze wiele z tego nauczania) i modernizmu (obowiązkowe, nieustanne cytowanie JP II, jakby innych papieży nie było) w służbie "towarzyszenia" i "pochylania się". Najważniejsze, żeby nikogo nie urazić, nie straszyć, bo przestaną przychodzić do kościoła - a nikt nie może czuć się odrzuconym. "Pokój, jaki daje świat" - zdaje się być główną troską ekumenicznej religii. Więc zamiast wymagać - od pogrążonych w grzechach - zmiany życia, nawracania się, czytelnik otrzyma współczujące psychologizowanie, bardzo oszczędne, subtelne, wielce "kulturalne", nauczanie o grzechu oraz o wieczności. Sprawy ostateczne, które powinny być podstawowym życiowym drogowskazem, czyli śmierć, Sąd Boży, Niebo, albo Piekło, gubią się w naturalistycznych dywagacjach i cytatach z "Papieża-Polaka". Smutne świadectwo kształtowania się "religii człowieka". Wierny posoborowej sekty zamiast mobilizowania do walki o zbawienie duszy nauczany jest o "samorealizacji" jako... efekcie "dźwigania krzyża"!

Jeszcze jeden subtelny, krakowski intelektualista. Zawodowo ksiądz - wyznawca JPII. Prywatnie, w PRL-u, TW. Oczywiście poeta - czy można inaczej przekazać swoje intelektualne wyniesienie niż przez natchnione, pobożnościowe strofy?

Druga książka z Oxfordskiej serii literatury pięknej, opracowanej specjalnie dla uczących się języka na poziomie "2" (700 słów). Bogato ilustrowana, bo jest to seria przewidziana w zasadzie dla dzieci i młodzieży. Książka ze słownikiem i ćwiczeniami / zabawami.

Książka w zasadzie do oglądania. Dwa państwa, które - jako sojusznicy - wspólnie się przygotowywały do wojny, a potem wspólnie rozpoczęły II wojnę światową w Europie i które - po prawie dwóch latach - już jako wrogowie, starły się na gruzach minionego świata. Minęło trochę lat i znowu się pokochali, po to by ponownie zostać wrogami, aby po kilku latach... Przekleństwo Europy, przekleństwo Polski: ciągła konfrontacja niemiecko-rosyjska, huśtawka miłości i nienawiści, z angielskimi knowaniami w tle.

Ksiądz, który nie chciał nikogo nawracać - taki subtelny. Pewnie, niech sobie każdy wędruje swoją szeroką wygodną drogą. Gdyby napisać, ostrzec, przypomnieć dokąd ta droga prowadzi może nikt nie chciałby czytać? A czy poeta może nie mieć czytelników? Zresztą po co psuć humor zmęczonym życiem czytelnikom (w tym wypadku: słuchaczom)? Po co wpychać ich na wąską ścieżkę? Najważniejsze, by było miło, ostatecznie wszystko trwa tak krótko...

Książka z bardzo popularnej i poczytnej serii "Dookoła Świata" (nakłady poszczególnych tomów osiągały kilkadziesiąt tysięcy egzemplarzy). Zapis z niezwykłej podróży, niemal niemożliwej i nierealnej dla przeciętnego obywatela PRL-u (zwłaszcza w latach 50-tcyh XX wieku!). W czasach "zimnej wojny", "żelaznej kurtyny", paszportów traktowanych jako nagroda za "dobre sprawowanie", jako przywilej należny tylko nielicznym, restrykcji w dostępie do "dewiz" oraz penalizacji ich posiadania, a także w czasach powszechnej biedy, samodzielna wyprawa w świat była równie realna jak niedzielna wyprawa w kosmos, zamiast spaceru po parku. A jednak, autorom udało się podjąć taką podróż na własną rękę i dzięki niezwykłej pomocy niezliczonej rzeszy ludzi im przychylnych przewędrowali niemal połowę globu. Jakie były rzeczywiste kulisy takiej bajkowej podróży to mniejsza, co może dzisiejszego czytelnika natomiast zainteresować to opis świata, który nie został zniwelowany walcem globalizmu, świata wielobarwnego prawdziwą, autentyczną różnorodnością kultur, a nie zniszczonego fałszem kastrującej wszystko co indywidualne i wyjątkowe ideologii "multikulti". Było, minęło, książka pozostała...