Nowości

"Biały kruk czarnego krążka". Obowiązkowa pozycja w płytotece miłośnika polskiej muzyki klasycznej.

Kwintesencja "nauczania" posoborowej sekty ekumenicznej: karkołomna mieszanina elementów tradycyjnego nauczania Kościoła (autor pamięta jeszcze wiele z tego nauczania) i modernizmu (obowiązkowe, nieustanne cytowanie JP II, jakby innych papieży nie było) w służbie "towarzyszenia" i "pochylania się". Najważniejsze, żeby nikogo nie urazić, nie straszyć, bo przestaną przychodzić do kościoła - a nikt nie może czuć się odrzuconym. "Pokój, jaki daje świat" - zdaje się być główną troską ekumenicznej religii. Więc zamiast wymagać - od pogrążonych w grzechach - zmiany życia, nawracania się, czytelnik otrzyma współczujące psychologizowanie, bardzo oszczędne, subtelne, wielce "kulturalne", nauczanie o grzechu oraz o wieczności. Sprawy ostateczne, które powinny być podstawowym życiowym drogowskazem, czyli śmierć, Sąd Boży, Niebo, albo Piekło, gubią się w naturalistycznych dywagacjach i cytatach z "Papieża-Polaka". Smutne świadectwo kształtowania się "religii człowieka". Wierny posoborowej sekty zamiast mobilizowania do walki o zbawienie duszy nauczany jest o "samorealizacji" jako... efekcie "dźwigania krzyża"!

Jeszcze jeden subtelny, krakowski intelektualista. Zawodowo ksiądz - wyznawca JPII. Prywatnie, w PRL-u, TW. Oczywiście poeta - czy można inaczej przekazać swoje intelektualne wyniesienie niż przez natchnione, pobożnościowe strofy?

Druga książka z Oxfordskiej serii literatury pięknej, opracowanej specjalnie dla uczących się języka na poziomie "2" (700 słów). Bogato ilustrowana, bo jest to seria przewidziana w zasadzie dla dzieci i młodzieży. Książka ze słownikiem i ćwiczeniami / zabawami.

Książka w zasadzie do oglądania. Dwa państwa, które - jako sojusznicy - wspólnie się przygotowywały do wojny, a potem wspólnie rozpoczęły II wojnę światową w Europie i które - po prawie dwóch latach - już jako wrogowie, starły się na gruzach minionego świata. Minęło trochę lat i znowu się pokochali, po to by ponownie zostać wrogami, aby po kilku latach... Przekleństwo Europy, przekleństwo Polski: ciągła konfrontacja niemiecko-rosyjska, huśtawka miłości i nienawiści, z angielskimi knowaniami w tle.

Ksiądz, który nie chciał nikogo nawracać - taki subtelny. Pewnie, niech sobie każdy wędruje swoją szeroką wygodną drogą. Gdyby napisać, ostrzec, przypomnieć dokąd ta droga prowadzi może nikt nie chciałby czytać? A czy poeta może nie mieć czytelników? Zresztą po co psuć humor zmęczonym życiem czytelnikom (w tym wypadku: słuchaczom)? Po co wpychać ich na wąską ścieżkę? Najważniejsze, by było miło, ostatecznie wszystko trwa tak krótko...

Książka z bardzo popularnej i poczytnej serii "Dookoła Świata" (nakłady poszczególnych tomów osiągały kilkadziesiąt tysięcy egzemplarzy). Zapis z niezwykłej podróży, niemal niemożliwej i nierealnej dla przeciętnego obywatela PRL-u (zwłaszcza w latach 50-tcyh XX wieku!). W czasach "zimnej wojny", "żelaznej kurtyny", paszportów traktowanych jako nagroda za "dobre sprawowanie", jako przywilej należny tylko nielicznym, restrykcji w dostępie do "dewiz" oraz penalizacji ich posiadania, a także w czasach powszechnej biedy, samodzielna wyprawa w świat była równie realna jak niedzielna wyprawa w kosmos, zamiast spaceru po parku. A jednak, autorom udało się podjąć taką podróż na własną rękę i dzięki niezwykłej pomocy niezliczonej rzeszy ludzi im przychylnych przewędrowali niemal połowę globu. Jakie były rzeczywiste kulisy takiej bajkowej podróży to mniejsza, co może dzisiejszego czytelnika natomiast zainteresować to opis świata, który nie został zniwelowany walcem globalizmu, świata wielobarwnego prawdziwą, autentyczną różnorodnością kultur, a nie zniszczonego fałszem kastrującej wszystko co indywidualne i wyjątkowe ideologii "multikulti". Było, minęło, książka pozostała...

Ferdinand Havlik (czeski kompozytor, klarnecista i współzałożyciel praskiego, swego czasu bardzo znanego, teatru muzycznego "Semafor") i jego Swing Band. Na płycie klasyczne utwory swingowe w stereofonicznych aranżacjach. Benny Goodman znad Wełtawy - socjalistyczny Król Swingu.

Doskonała pomoc dla młodzieży uczącej się języka. Słowniczek na końcu książki niezwykle ułatwia i upraszcza pierwsze zmagania z językiem "lengłydż".

Przebój końca XX wieku. Jedna z tych gier, która opanowała chyba wszystkie komputery, nie tylko PC-ty, ale również 8-bitowe!

Tytuł wprowadza w błąd, bo książka opisuje tylko pewne, specyficzne zjawisko, charakterystyczne dla nowożytnego judaizmu rabinicznego. A że powstała w USraelu, to dodatkowo autor żenująco podporządkowuje się ideologii poprawności politycznej. Z tyłu książki, która przedstawia oczywisty, przygnębiający stan ducha, w jakim żyją ci, którzy czują jakiś pozytywny związek z tymi, którzy 2000 lat temu wystąpili przeciw swojemu Bogu, wydawca reklamuje publikację następującą dykteryjką: "Rzecz dzieje się w latach dwudziestych XX wieku. Pewien Żyd z małego miasteczka jedzie do Warszawy. Po powrocie opowiada przyjacielowi: 'Poznałem tam Żyda, który dorastał w jesziwie i potrafił cytować fragmenty Talmudu. Poznałem Żyda, który jest właścicielem dużego sklepu z odzieżą i zatrudnia wielu subiektów. I poznałem Żyda, który jest żarliwym komunistą'. 'I co w tym dziwnego? - pyta przyjaciel - Warszawa to duże miasto. Musi tam być z milion Żydów.' 'Nic nie rozumiesz. To był ten sam Żyd'." Trudno chyba o celniejszą charakterystykę tej nacji: jako wyznawcy talmudycznego, rabinicznego judaizmu widzą w gojach coś pośredniego między prawdziwymi ludźmi (czyli nimi samymi) a zwierzętami, więc bez skrupułów mogą poddawać gojów kapitalistycznemu wyzyskowi. Jednocześnie, by utrzymać trwale dominację ekonomiczną, czyli by zagwarantować sobie bezpieczne bogacenie się, muszą również zapewnić sobie dominację polityczną, do czego oczywiście najlepiej nadaje się komunizm, jako dyktatura mniejszości nad większością. Komunizm, żydowski wynalazek w teorii (Marks) i w praktyce (prawie wszyscy "przywódcy" sowieckiej rewolucji), to najdoskonalsza forma zniewalania, bo niewolnicy są przekonani, że poświęcają swoją wolność dla większego dobra (jakiejś przyszłej, enigmatycznej "prawdziwej wolności"). A jeśli tylko któryś niewolnik zacznie się buntować, to przecież zawsze można go oskarżyć o "antysejsmityzm", co jak odkryli w 2026 roku zastrachani, pogubieni i małego ducha purpuraci polskiego "epidiaskopu", jest grzechem i to najstraszniejszym ze strasznych. I chyba już jedynym - wszak wszystko, co kiedyś było grzechem, współcześnie nazywają "skłonnością", której trzeba "towarzyszyć" - ot, taka nowomowa ekumenicznej sekty posoborowej (no, ale skoro - jak sami nauczają - piekło jest puste, a Bóg umarł, został przecież zabity 2000 lat temu, to co z tego? Hulaj dusza...). Ale do rzeczy: rabiniczny, wisielczy humor jako jedyny ratunek przed świadomością zatracenia. Bo cóż innego pozostaje, jeśli odrzuca się "prawdę, drogę i życie"? (J 14,6).

Rzecz dotyczy rozterek życiowych i romansowych młodego krakowianina. Życie w iluzji: mimo tytułu historia jest całkiem PRL-owska. Książka była swego czasu bestselerem, autor zażywał swego rodzaju wyniesienia towarzyskiego (nie tylko ze względu na żonę), a powieść doczekała się ekranizacji (1967: film "Jowita" w reżyserii Janusza Morgensterna). W czasach mody typu vintage oczywista pozycja na "meblościance" (jak w czasach PRL nazywano obowiązkowy mebel wolnostojący, w którym były też i półki na książki).

W czasach dominacji internetu tradycyjne formy przekazu wiedzy mogą obronić się jedynie większą rzetelnością merytoryczną. Pismo, pomimo archaicznego wyglądu, wciąż pozostaje źródłem takiej rzetelnej wiedzy akwarystycznej. Spis treści na zdjęciu.

Nagranie unikatowe. Jedna z obowiązkowych pozycji w płytotece miłośnika polskiej muzyki klasycznej.

Image, czyli propaganda na usługach biznesu. Manipulacja klientem jako główna sprężyna sukcesu rynkowego. Kłamstwo w służbie zysku. Klient jako irracjonalne zwierzę, zlepek bezrefleksyjnych impulsów i niepochamowanych uczuć oraz emocji. Jak wyłączyć rozum u klienta, u odbiorcy. Książka dotyczy co prawda biznesu, ale skoro - jak powiedział Frank Zappa - polityka jest częścią show-businessu, można wyłożone w niej zasady potraktować jako wskazówki do wszelkiej działalności publicznej (to ci cyniczni władcy marionetek), albo jako przerażający opis kłamstwa i deprawacji współczesnego świata "dobrobytu" (ci, którzy jeszcze zachowali oraz obronili wolność i prawdę w swoim życiu). Dla pierwszych podręcznik, dla drugich ostrzeżenie i otwarcie oczu na wszechobecne zniewolenie umysłu i obozowe skoszarowanie życia. Jak tubylcy, którzy za garść świecidełek oddawali swoje kraje i sprzedawali swoją wolność, tak współczesny człowiek za takiego samego rodzaju atrakcje, świecidełka w istocie, tylko wyższe technologicznie, oddaje swoje życie, swoją wolność, swoją duszę.

Urzekające - dzięki gwiazdorskiej oprawie i technice filmowej - zdziczenie, gwałt, zbrodnia, przemoc i deprawacja. Odrażająca rzeczywistość przemieniona w popkulturową bajeczkę. Ziemia obiecana - masoński raj. Klasyczny produkt USraelskiego "show businessu". 

Komputerowy "vintage". Wymagania systemowe: Windows 95/98/Me; procesor Pentium II 233 MHz lub szybszy; pamięć 64 MB RAM; przestrzeń dyskowa: 90 MB; napęd CD-ROM: x4; karta graficzna i karta dźwiękowa kompatybilna z Windows 95/98/Me; DirectX: wersja 8.0a (jest na płycie).

Klasyczne, prawdziwe, zgodne z dziedzictwem wieków opowieści, czyli całkowicie sprzeczne z instytucjonalnie i korporacyjnie wymuszanymi szaleńczymi ingerencjami cenzorskimi oraz ideologicznymi gwałtami na europejskiej tradycji, jakich dopuszczają się na europejskiej kulturze komunistyczni, XXI-wieczni "żenderowi milicjanci myśli". Niestety, żeby docenić wagę antycznego dziedzictwa trzeba znać język angielski w stopniu znacznie bardziej zaawansowanym, niż ten, jaki wystarcza do smartfonowego wyklepywania komunikatów na "forach społecznościowych".

Klasyka: poezja klasyczna (choć romantyczna) w klasycznej (choć teatralnej) interpretacji.

Ekumeniczna religia nowego, wspaniałego świata potrzebuje nowych świętych. Tylko czy Edyta Stein rzeczywiście może być patronką braku "różnic kulturowych i religijnych"? Z jakiegoś powodu zmieniła wszak religię, czyż nie?