Leslie Charteris, Simon Templar wkracza do akcji, komplet zeszytów 1,2,3

23 tomy przygód bohatera, którego - od tytułu pierwszej książki wydanej w 1905 roku - nikt nie nazywa inaczej jak "dżentelmenem włamywaczem". Bohater ideał: łamie siódme przykazanie, ale w sposób, który czyn naganny przemienia w dobry uczynek. Anarchista, ale w obejściu, stylu życia - arystokrata. Zdobywca serc niewieścich, ale kochanki tym bardziej go kochają im bardziej powiększa się ich grono. No i najważniejsze: wywodzi w pole samego Herlocka Sholmesa - nic dziwnego, autor jest wszak Francuzem. Może cały cykl powieści powstał tylko po to, by dosolić Anglikom? Cóż w tym dziwnego: jak wiele dzieł (pisanych, beletrystycznych, ale i naukowych, graficznych, filmowych, itd.) powstaje tylko po to, by ośmieszyć, poniżyć sąsiadów. Jakie by nie były motywy powieści Leblanc'a to klasyka powieści kryminalnej, sensacyjnej. Cały komplet powieści ustawiony na półce tworzy z grzbietów obraz - co ciekawe: by otrzymać ten interesujący efekt trzeba książki ustawić nie od tomu pierwszego do ostatniego, ale... od końca. Bardzo zabawne!

W 1967 roku Bond, James Bond (David Niven) wraca z emerytury, by ratować świat, któremu zagraża SMERSH, Orson Welles, Woody Allen. Do tego dużo pięknych i podstępnych kobiet. Nivenowi towarzyszą również Peter Sellers, Ursula Andress, Jean Paul Belmondo.... Pastisz, który prawie po 40 latach, w 2006 roku, sfilmowano na nowo i z całkiem poważnym zamiarem, z Danielem Craigiem. Oba filmy sprzedajemy w nierozdzielnym komplecie - tylko tak można odczuć cały surrealizm filmowych przygód "agenta wszechczasów". Na marginesie: słyszmy często, że Hans Kloss to był "polski James Bond" - ciekawe, czy Anglicy mówią, że James Bond to "angielski Hans Kloss"? 

"Nigdy nie mów nigdy więcej" - bo miał być koniec z Bondem, którego Sean Connery przyrzekał nigdy nie zagrać, po nakręconych w 1971 roku "Diamentach...". Oficjalnym Bondem został Roger Moore, a w 1983 roku Connery złamał jednak swoje słowo i zagrał w filmie, który był przeróbką "Operacji piorun", i który nie jest zaliczany do oficjalnej serii. Coś, jakby piracki film, ale z zrobiony z pełnym staraniem, bo oprócz Sean'a Connery zagrali: Kim Basinger, Barbara Carrera, Klaus Maria Brandauer, Max Von Sydow, Edward Fox,... i, na dokładkę, Jaś Fasola. Muzykę napisał Michel Legrand. Niby nieoficjalny Bond, niby przeróbka tego, co już raz nakręcono, ale każdy kolekcjoner "Bondów" czuje się zobowiązany, by mieć go w swoich zbiorach. 

Wenecja i jej zgnilizna - tym razem moralna: chciwość, rozwiązłość, intrygi, korupcja, wreszcie zbrodnie. I komisarz Brunetti, który rozwikła każdą zagadkę, wyświetli każdą tajemnicę. By oczyścić - moralnie, jak się rzekło - Wenecję.

Pierwsza część wydawnictwa "Złota Kolekcja James Bond 007". Zestaw obejmuje siedem pierwszych filmów. Bond I, II, III, IV, V i VII, czyli Sean Connery oraz Bond VI, czyli George Lazenby, bohater jednorazowy, co się wciął między wódkę i zakąskę. Connery to protoplasta, dla miłośników serii ideał i wzór absolutny, do którego przystawiano wszystkich pozostałych Bondów, ale tylko po to, by sprawdzić jak bardzo odstają od matrycy. Utarło się bowiem, że Connery jest stemplem doskonałym, więc wszystkie inne wcielenia będą z konieczności tylko mniej lub bardziej skancerowanymi odbitkami. Bondowi-wzorcowi nie szkodził nawet czas, bo od czego jest filmowy makijaż i sztuka perukarska? Lazenby natomiast od razu wzbudził protesty wyznawców bondowskiego światopoglądu. Ogłoszono, że ten wykonawca roli "agenta wszechczasów" jest pomyłką, w co uwierzył nawet sam aktor, bo zrezygnował po jednym filmie. Ale po latach "rozdział szósty", czyli "W służbie jej królewskiej mości", zaczął zyskiwać na szlachetności. Z biegiem lat koneserzy bondowscy rozsmakowali się w opowieści równie sensacyjnej, co romantycznej i dzisiaj film - "bond jednorazowy" - jest oceniany jako... jeden z najlepszych filmów serii! Bond w jakiś sposób broni "wolnego świata" nie tylko na ekranie, bo zawsze, bez względu na jakość kolejnych filmów, jest obiektem mniej lub bardziej zajadłych ataków ideologów socjalistycznych. W PRL-u był zakazany, jak słynny amerykański napój gazowany. To wprost niewiarygodne, żeby cenzurować takie głupstwa jak filmy z Bondem - powie ktoś. Ktoś tak powie, ale tym samym zdradzi się, że nie należy do sił postępu i zasłuży na przykładne skarcenie. Wyjaśnienie dla młodzieży: to nie bajki, tak było w "realnym socjalizmie" - Bond był objęty zakazem cenzury. A, że socjalizm wiecznie żywy, więc niech młodzież nie traci nadziei - ostatecznie nic tak nie służy wolności jak jej ograniczanie: "nie ma wolności dla przeciwników wolności". A kto jest przeciwnikiem wolności? O tym to już wam powiedzą starsi i mądrzejsi, którzy - chroniąc wolność - zapełnili niejeden obóz i niejedno więzienie tymi, którzy mogliby zagrozić wolności. Wszak "niewola jest wolnością"...

Bond, wcielenie numer cztery. Wcielenie krótkie, bo zaledwie na dwa filmy. Ale sytuację miał ciężką, jedyną w swoim rodzaju, bez precedensu. Bond, James Bond IV musiał konkurować bowiem z przeciwnikiem, który bezpardonowo wtargnął na jego teren: sale kinowe, odtwarzacze i internet zawojował inny awanturnik - Indiana Jones. W walce o serca widzów Bond spotkał przeciwnika godnego siebie.