Literatura zagraniczna

Klasyczny autor klasycznych kryminałów. Ulubieniec PRL-owskiego telewizyjnego teatru sensacji "Kobra".

Hiszpańska literatura barokowa: jednym słowem jędrna, dosadna i bogata opowieść przedstawiona z iberyjskim temperamentem. Ilustracje adekwatne. Ciekawe literackie i kulturowe uzupełnienie do "Rękopisu znalezionego w Saragossie". Zbieg okoliczności? Wszak w tym mieście, w 1626 roku, "Żywot..." ukazał się po raz pierwszy - zresztą za zgodą arcybiskupstwa oraz gubernatora... Natchnienie dla Arturo Perez-Reverte przy tworzeniu kapitana Alatriste. 

Przekład Boy'a ozdobiła zgrabnymi i stylowymi drzeworytami Maria Hiszpańska.

Dwa tomy nieokiełznanej renesansowej fantazji. Np. zagadka ze 146 strony: o czym mówi autor?

"W saczku piłeczka,

W dłoni pałeczka,

W pięcie poleczka,

Pandekty w bermucy niedaleko głowy,

Ot i licencjat gotowy."

Dzieła w oryginale (oczywiście avec la traduction en francais moderne par Andre Lanly), choć wydane przez sowieckie wydawnictwo. Oeuvres, czyli: Le Lais, Le Testament oraz Poesies Diverses.

"Najjaśniejsza" (w sensie: "najmniej mroczna") powieść Kafki.

Znajomy adwokat zaleca tę książkę wszystkim, którzy zamierzają wdać się w proces sądowy - jako przestrogę. Gdyby to było takie proste... Niestety, sprawa dotyczy nie tylko pieniaczy. Bezsilna jednostka i absurdalny, opresyjny system. Bez początku. Bez końca. Bez sensu. Bez Boga. Piekło. Współczesność. Lektura do poduszki - jeśli nie odmawia się modlitwy przed snem. 

Powieść zagadka. Największa ze wszystkich: Proces, Ameryka i wreszcie Zamek. Tajemnica. Jak każda tajemnica - im większa, tym bardziej wciągająca.

Powieść dla miłośników przyrody: ludzie, miłość i ptak (a konkretnie bernikla białolica). (Znajoma Antykwariatu powiedziała, że ta książka jest jak piosenka przy ognisku: długa, smutna i o miłości, ale ona lubi takie piosenki i książki).

Pośmiertnie wydane utwory teatralne Garcii Lorki: Publiczność i Sztuka bez tytułu.

Podtytuł "Komedia prozą". Skromny urzędnik wkracza w bogaty świat za sprawą narzeczonej... Kieszonkowa seria PIW-u.

Jeszcze jeden niemiecki twórca-nieszczęśnik, który popadł w obłęd. Nic dziwnego zatem, że do jego adoratorów należeli: F. Hegel, F. Nietzsche, W. Dilthey, M. Heidegger, H-G. Gadamer, T. Adorno, G. Lukacs. Cóż za jednoznaczna lista nazwisk. Różnica tylko taka, że - nie licząc F. Nietzschego - przywołani powyżej miłośnicy talentu "trudnego w odbiorze poety" doskonale się maskowali. Ale po owocach się poznaje - oto wiecznie żywy duch niemiecki: duch szaleństwa, duch totalitaryzmu. Bełkot, który rodzi prawdziwą, rzeczywistą zbrodnię. Ktoś powie: przesada. Doprawdy? Więc dodajmy jeszcze jedno nazwisko: J. Goebbels. Oto jak poetę oceniał hitlerowski minister propagandy: "Holderlin to wielki chorąży Tysiącletniej Rzeszy". Wysoko wzniesiony sztandar obłędu.

Czysta groteska. Podtytuł "Opowieść dziwaczna". Nawet rysunki są dziwaczne.

Mistyka w tureckim wydaniu. „Suficki poemat filozoficzny, opisujący ucztę, w czasie której Haszysz (miłość ziemska) wiedzie spór z Winem (boska pełnia i miłość niebiańska) o swoich zwolennikach i ich cechach oraz o korzyściach, jakie może im dać” (z recenzji w sieci).

Książka wyjątkowa: "wersja oryginalna", wydrukowana w Anglii, ale ma nalepkę napisaną cyrylicą i z ceną w lewach. Zagadkowa sprawa, w sam raz dla Ojca Brown'a.

Molo Wigan to symbol szpetoty obszarów przemysłowych zaś orwellowska „Droga” na nie to obraz życia „klasy robotniczej” w północnej Anglii oczami osoby nastawionej często mocno sceptycznie.

Osobiste doświadczenia Orwella z czasu burzliwej młodości to zarazem jedna z najlepszych książek w dorobku autora.

Jedenaście opowiadań, które kumpel Fidela Castro napisał na początku swojej kariery.

Opowieść o samotności, przemijaniu, odkupieniu (?). I znowu samotność jest tematem, choć nie trwała sto lat - bo to opowieść o rzeczywistym człowieku. Ramy naszej, prozaicznej, samotności na Ziemi określił Stwórca - i, dzięki Bogu, nie trwa stu lat. "Wybawieniem będzie śmierć". 

Wendeta na sposób iberoamerykański.