Książki

Kartezjusz tym razem jako prekursor psychologii. W 1986 r. książkę wydano w nakładzie 25 300 (!) egzemplarzy. Jeden z nich dostępny u nas dla każdego, kto chce zapoznać się z poglądami prekursora teorii odruchów warunkowych.

Książeczka (nie ma nawet stu stron!), której waga mierzona jest nie kategoriami fizycznymi, ale doniosłością intelektualną, kulturową i cywilizacyjną. Dla wyznawców Kartezjusza jedna z najważniejszych książek ludzkości, dla krytyków jedna z najbardziej szkodliwych książek dla ludzkiego ducha. Spór nie do rozstrzygnięcia, bo, jak każdy fundamentalny konflikt ludzki, dotyczy wiary. Kiedyś obowiązkowa lektura człowieka wykształconego. W czasach, kiedy nie ma obowiązków, bo "wolność rządzi" i obowiązkiem jest (a jednak są obowiązki?!) powtarzać nakaz (wolność, to skąd nakaz?!) "róbta co chceta" (to znaczy to, co my chcemy, byście chcieli) Kartezjusz jest balastem. Jakiego lekkiego ducha jest człowiek współczesny, skoro balastem jest dlań książeczka, co waży mniej od paczki papierosów... 

Podsumowanie wizji człowieka jako "nagiej małpy". Książka jak album, albo lepiej - jak komiks. Trudno orzec, co stanowi jej istotę: obraz czy tekst. Bestseler. To bardzo zastanawiające, że książki sprowadzające człowieczeństwo do jego zwierzęcego i materialnego aspektu piszą jednak tylko ludzie - nagie małpy. Ktoś podpowiedział, że może powodem są pieniądze, które dla zwierząt nie mają znaczenia...  

Słownik języka francuskiego z 1980 roku. Słownik - encyklopedia: ponad 50 000 słów z definicjami, tablice odmian, dział gramatyczny. Wielkie, kompletne dzieło. W czasach internetu i internetowych słowników słownik tradycyjny okazuje swoją przewagę, bo - oprócz tego, że nie wymaga prądu i dostępu do sieci - jest kompletnym dziełem z dawnych lat, tzn. jest słownikiem klasycznym, a więc takim, który umożliwia zrozumienie literatury klasycznej. Współczesne słowniki ograniczają się w zasadzie do języka codziennego, potocznego, ubogiego pojęciowo i znaczeniowo, tak, jak ubogi duchowo jest świat współczesnego "smartfonowego" człowieka. W zasadzie dla kogo ten słownik, skoro studenci filologii nie czytają dzieł napisanych w języku, który studiują? Badania przeprowadzone w ostatnich latach wśród studentów filologii pokazały, że czytają oni tylko (!) opracowania dzieł i utworów. Ich nauczyciele czytali jeszcze oryginały, ale sami przyznają, że takie lektury przekraczają zdolności współczesnych "studentów". Cóż, jeśli główną troską szkolnictwa, w tym wyższego, staje się "wychowanie seksualne" i "dżenderyzm", to należy się spodziewać, że następne pokolenia będą czytały opracowania opracowań. Więc komu potrzebny taki słownik?

Filozofowanie o filozofii. Niemieckie filozofowanie.

Wilhelm Dilthey jako teoretyk sztuki.

Dino Buzzati, Sześćdziesiąt opowiadań. Jak pisze wydawca opowiadania "zachwycają siłą nieskrepowanej wyobraźni".

Z cyklu Wielkie Miłości Noblistek: Stalin - ukochany Wisławy Szymborskiej. Swoją drogą biedaczka się nacierpiała - wszak musiała dzielić swoje uwielbienie z dziesiątkami innych "autorytetów moralnych", zakochanych w "Chorążym pokoju, co usta słodsze miał od malin". 

Święty Augustyn przekonywał, że "kto śpiewa, buduje Kościół". A zatem do dzieła! I jest z czego budować - oto kilkaset pieśni: na Adwent, na Boże Narodzenie, na Wielki Post, na Wielkanoc, do Ducha Świętego, na Adorację, na Komunię Świętą, na Uwielbienie, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Chrystusa Króla, do Miłosierdzia Bożego, Pieśni Maryjne, do Świętego Józefa, a oprócz tego: pieśni przygodne i Eucharystyczne, a także Hymny, Suplikacje, Nabożeństwa. W dodatku piosenki religijne.

Jak w tytule. Te języki to, oprócz polskiego, angielski, francuski, hiszpański, niemiecki, rosyjski, włoski i łacina.

Wydanie wyjątkowe, bo nie ma nic wspólnego z disneyowskimi adaptacjami powieści. Tekst nie jest scenariuszem, ani streszczeniem fabuły filmu (co oczywiste, bo najpierw była książka, a potem jej ekranizacje), a ilustracje w żaden sposób nie nawiązują do kadrów filmowych (co jest ich główną zaletą). Aż nie do wiary, że można próbować wyrwać się z disneyowskich okowów narzuconych dziecięcej wyobraźni. Ciekawe, czy czytelnikowi też uda się uwolnić wyobraźnię w czasie lektury i nie przywoływać wizerunków znanych z ekranu?

Jeszcze jedno miejsce na świecie, gdzie rajska przyroda zachwyca turystów.

W leksykonie opis ponad dwustu powieści. Pierwsza: Petroniusz "Satyryki". Ostatnia: Jean-Marie Gustave Le Clezio "Poszukiwacz złota". Książka tworzy serię z leksykonami: "120 odkryć, które zmieniły świat" i "Najsłynniejsze dzieła muzyki światowej".

Tytuł - majstersztyk: zestawienie Jezusa (należy się domyślać, że autor ma na myśli Pana Naszego Jezusa Chrystusa - wszak na okładce reprodukcja "Ostatniej Wieczerzy" Leonarda da Vinci) z "receptą na długowieczność" rozumianą nie tylko jako długie i dostatnie życie tu, na Ziemi (co już budzi silne poczucie absurdu i bezsensu, a nawet świadczy o kompletnej bezmyślności i niestosowności tytułowego zestawienia), ale nadto postrzeganą jako efekt modnej pod koniec XX wieku "zdrowej diety". I do tego obraz Leonarda jako ilustracja zdrowej wyżerki, niegroźnej cholesterolowo biesiady! Palce lizać! Tak, zaiste, mają uszy, a nie słyszą, mają rozum, a go nie używają, bo jakby słuchali i rozumowali, to pojęliby, że  "nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, ale co z ust wychodzi, to go czyni nieczystym". Całość jest symbolicznym i niezwykle wymownym obrazem zanikającej cywilizacji: atrofia transcendencji i degeneracja duchowości, która skarlała do do pogańskiego służenia bieżącemu, materialnemu i fizycznemu zadowoleniu. I tę pustkę duchową ma zapełnić "zdrowe odżywianie"?! "Nie nasyci się oko patrzeniem, ani ucho napełni słuchaniem". Pokarmem duszy nie są kalorie, a ćwiczeniem duchowym nie jest indeks glikemiczny, wbrew temu, co głoszą kapłani urzędowo obowiązującej religii "zdrówka" i zakonu "prawidłowej pracy jelit"  - nawet "hamerykańscy". 

Dla miłośników amerykańskiego surrealizmu, absurdu i groteski. Król Artur i jego rycerze jako uczestnicy II wojny światowej.

Muzyka - sama w sobie - jest  cudem i tajemnicą. A jeśli do tego będzie jeszcze grana na cudownych skrzypcach - otworzy wrota do baśniowego świata. 

Wydana po hiszpańsku (tłumaczenie) książka amerykańskiej autorki, mieszkającej w Wenecji, piszącej o włoskim i międzynarodowym świecie zbrodni, czyli o mafii, prostytucji i pornografii. Idealne, literackie multikulti, zarówno w formie, jak i w treści.

Wenecja i jej zgnilizna - tym razem moralna: chciwość, rozwiązłość, intrygi, korupcja, wreszcie zbrodnie. I komisarz Brunetti, który rozwikła każdą zagadkę, wyświetli każdą tajemnicę. By oczyścić - moralnie, jak się rzekło - Wenecję.

Ślaskie kawały - wszystko opowiedziane śląską gwarą.

Solidna praca historyczna. Choć słowo "powrót", użyte w tytule, trochę mylące: wraca się z wakacji, z wyjazdu. W istocie Polacy opuszczali swoje "małe ojczyzny", wydostawali się i byli wyrywani spod władzy zbrodniczego systemu. Ci, których wydostano i przyjechali do Polski byli ratowani przed cierpieniem, męką, a nawet śmiercią. Jednym bowiem z celów polityki rosyjskiej, a zwłaszcza sowieckiej, była fizyczne ograniczenie populacji wielu narodów, w tym Polaków, a następnie ich eksterminacja. Holocaust, zagłada - w XX wieku był niestety koszmarem wielu narodów czy grup etnicznych, a nie wyłącznie Żydów. Ale to już zupełnie inna kwestia.