Filozofia, socjologia, psychologia, religia...

Podtytuł: "Badania dotyczące fenomenologii i teorii poznania".

Z dodaniem Uwag Krytycznych Romana Ingardena.

Księga, która podobno pomaga żyć. A przynajmniej Chińczykom.

Wydawnictwo jezuitów sięga po nauki mistrzów szkól sufickich. Przypowieściom towarzyszą objaśnienia - żeby chrześcijanin pojął, zamierzony przez wschodnich autorów, właściwy sens opowieści.

Przekład (z niemieckiego) oraz wstęp i przypisy (to już dzieło samodzielne) Roman Ingarden.

'Filozofia krytyczna' wobec estetyki i teologi, piękna i dobra. Żegnajcie "naturalne skłonności tzw. zdrowego rozumu".

Rzecz o zasadzie imperatywu kategorycznego i idei "państwa celów".

Czy ludzie naprawdę robią takie rzeczy?! Sobie?! Dobrowolnie?! Tak wrażliwi "ekologicznie"?! Matko! Mordowanie nienarodzonych jako przemysł, jako przyjemność i jako wygoda?! Hodowanie ludzi na "części zamienne"?! Homo sapiens?! Prawodawca rozumny, który więcej "praw" przyznaje maszynom, roślinom i zwierzętom niż bliźnim, niż ludziom?! Oto "oświecony postęp" w całej swej morderczej okazałości: kontynuatorzy i duchowi spadkobiercy "doktora" Mengele, już pewni siebie i pełni chciwej pychy jako "dobroczyńcy rodzaju ludzkiego". Pięćdziesiąt stron wstrząsającego oskarżenia do czego może doprowadzić owa pycha, chciwość i próżność kiedy wesprze ją niepohamowana żądza "przyjemności" i przekonanie, że Boga nie ma. A nie ma? Skąd to przekonanie, skoro nie istnieje na nie nawet cień dowodu? "Człowiek to brzmi dumnie"?! Rację miał O. Bocheński pisząc, że rozumne i dobre są jednostki, człowiek - jako gatunek - jest szalonym, złym i niebezpiecznym stworzeniem. Człowiek to brzmi przerażająco. Boże, zmiłuj się nad nami...

Jest filozofia prawdziwa, tzn. opisująca i badająca świat realny ("analityczna" - jak ją nazywał o. Bocheński) i jest filozofia "poetycka", opisująca świat wewnętrzny filozofa, jego wyobrażenia i wrażenia, subiektywna niczym poezja ("syntetyczna" wg. o. Bocheńskiego). Wśród przedstawicieli tej drugiej, poetyckiej, prym wiodą pisarze z Wielkiej Brytanii. Już nazwa państwa przywodzi na myśl, że jest to kraj megalomanów i kabotynów, co potwierdzają zresztą doskonale zebrane w tomie utwory. Wszak nikomu w Europie na myśl nie przyjdzie dodać do nazwy państwa przymiotnika "Wielka" czy "Wielki", choć np. Polska, Hiszpania, Francja, Włochy, Niemcy, itd. są państwami, które na takie określenie zasługują o wiele bardziej, a niektóre nawet dwukrotnie (ze względu na powierzchnię rzecz jasna) bardziej niż "Brytania". Jaki pan, taki kram. Kabotyńska megalomania wsparta totalnymi uzurpacjami - oto najkrótsza charakterystyka "filozoficznej myśli angielskiej". Bacon, Hobbes, Locke, Berkeley, Hume, Bentham, J.S.Mill, Bain, Spencer, Darwin, Huxley, Carlyle, Moore, Whitehead, Russell (ten mógłby stanowić wzorzec samouwielbienia i to ze wzajemnością), Ayer, Cornforth - od empiryzmu, poprzez naturalizm, do materializmu, marksizmu i zbrodniczej eugeniki. Oto manowce myśli, która "we własne wątpia zapuściwszy szpony"(Witkacy) straciła całkowicie poczucie rzeczywistości świata realnego (mimo wymachiwania sztandarem z napisem "empiryzm") i nadprzyrodzonego, by na koniec swego oślepłego i zapatrzonego we własny pępek "nędznego żywota" (hr. Fredro) stracić jeszcze i poczucie zaufania do języka, którym swoje "poszukiwania" poetycko/filozoficzne wyrażała. Od wieków to samo: "nie istnieje nic, a nawet, gdyby istniało, nie byłoby poznawalne, a nawet gdyby było poznawalne, nie byłoby komunikowalne". Doprawdy? To dlaczego zostało to zakomunikowane? I komu? Ratunku! "Bo do czubków odwieźć każę!" Cześniku! Ratuj przed mędrkami tego świata! Nawet (a może zwłaszcza) posługującymi się biegle angielskim.

Wydano dwa tomy: w pierwszym teksty filozofii brytyjskiej w oryginale (od Francis'a Bacon'a do Maurice'a Cornforth'a), a w drugim słownik filozoficzny. Oba tomy stanowią osobne, niezależne pozycje. Wszak słownikiem można posługiwać się również przy innych publikacjach - jego zaletą jest zebranie w jednym miejscu terminologii filozoficznej. 

Omówienie życia i twórczości filozofa, którego ojciec wyemigrował z Polski w 1831 roku (ciekawe, czy gdyby Polska była wolnym, normalnym krajem, obdarzyłaby świat jednym z najbardziej znanych filozofów? Ile możliwych rzeczy nie przeszło do istnienia dzięki zaborcom i okupantom?)

Recenzent nazwał tę książkę "Tak zwane dobro", czyli rzeczą o biologicznym pochodzeniu norm etycznych, dobra.

Otwieramy książkę na chybił trafił, na stronie 275. Najpierw tekst oryginalny: "Na hi verena verani sammantidha kudacanaim averona hi sammanti esa dhammo sanantano". Potem tłumaczenie: "Bo nienawiści nigdy nienawiść nie przemoże, zwycięży ją tylko dobroć. Takie odwieczne prawo". Po czym następuje interesujące wyjaśnienie autora, nawiązujące oczywiście do narzucającego się słynnego wezwania św. Pawła (tak boleśnie poświadczonego życiem przez ks. Jerzego Popiełuszkę). Osoby zainteresowane tym wyjaśnieniem oraz innymi mądrościami zawartymi w książce zapraszamy do lektury całości. Jest "ścieżka", ale czy znajdzie się "wędrowiec"?

Od filozofii ciała (Nietzsche, Merleau-Ponty, Scheler, Plessner, Gehlen), przez związki cielesności i duchowości, następnie rolę ciała w tożsamości osoby oraz biblijne rozumienie ciała ludzkiego aż po teologiczny wymiar cielesności i związki cielesności człowieka z cierpieniem i śmiercią. 

Wspomnienie o polskim ziemiaństwie i o jego wygasaniu w PRL-u. Bohater rodzinnych wspominków (autorka pisze o wuju) to kapelan armii Andersa, armii Berlinga, Zakładu dla Niewidomych w Laskach, spowiednik KIK-owskich tuzów ("PRL-owskich katolików światopoglądowych"), wreszcie spowiednik Jana Pawła II. Inna strona PRL-owskich elit. 

Laureat Nagrody Nobla, za badania nad strukturą DNA, w niekonwencjonalnych wspomnieniach o wszystkim co poprzedzało przyznanie nagrody. Ciekawy przyczynek do teorii "wielkich odkryć" i życia "wielkich ludzi". Banalna codzienność, praca, przypadek, próżność, zawiść, rywalizacja, nowa teoria, sława... . Wiedza i kultura jako dzieło zwykłych (czasem bardzo zwykłych) ludzi. Uczniowie czarnoksiężnika: poznają fragmenty, a sądzą o całości. Snują domysły o szczegółach, a wpływać chcą na nieskończoność. Jak głosi tytuł innej książki (mamy ją w Antykwariacie) - "nie igra się z nauką". Czyżby? Wszak, "jeśli Boga nie ma, to wszystko wolno" - na naszych oczach ostrzeżenie Dostojewskiego przemienia się nie tylko w nakaz, ale i w zachętę. Przedziwna moc sprawcza noblowskiego wyróżnienia. Czy nagrodzona teoria nie może okazać się fałszywa albo niebezpieczna? A czy teoria pominięta przez typujących jest fałszywa albo bez znaczenia? Krytycy nowożytnej cywilizacji mówią, że o prawdzie w nauce decydują gazety i telewizja. A czy rozwiązaniem była lepsza edukacja dziennikarzy?

Kompendium wiedzy o religii katarów i ich wpływie na kulturę.

Zimna wojna i amerykańska polityka zagraniczna w przejrzystej i precyzyjnej relacji Johna Ehrmana.

Prolegomena do epistemologii

Wydanie opatrzone szkicem monograficznym, stanowiącym kompletne opracowanie myśli i osoby Rousseau.