Warner Bros.

Przebój filmowy z 1984 roku, którego popularności towarzyszył zachwyt krytyków: "dominator oscarowy" (8 Oscarów!) oraz zdobywca 26 innych nagród! Kwintesencja kina: bujda na resorach, ale jak opowiedziana, jak pokazana! No i muzyka klasyczna, która - dzięki temu filmowi -  uzyskała (na kilka lat co prawda, ale to i tak całkiem nieźle) "przywilej" muzyki popularnej.

"Szary Duch", czyli bohater filmów, które Batman oglądał w dzieciństwie, wkracza do akcji. Trochę jak literacka "powieść szkatułkowa": w filmie występuje postać z filmów, które oglądają postacie z filmu, który my oglądamy...

Trzy filmy animowane z niepokonanym "Netoperkiem" w roli głównej.

James Dean i Natalie Wood grali i nie wiadomo już teraz, czy grali tak, jak zachowywali się młodzi ludzie, czy młodzi ludzie zachowywali się tak, jak Dean i Wood grali. Tak czy inaczej, na świat zawitała "młodzież". Amerykańska młodzież. Polska młodzież miała zgoła inne problemy i rozterki (pomijając brak możliwości obejrzenia filmu). Film ma tragiczną pointę: w materiałach dodatkowych wywiad z James'em Dean'em, w którym aktor przestrzega młodzież przed niebezpieczną jazdą samochodem... .  

Eric Clapton, Jack Bruce i Ginger Baker grają na żywo, opowiadają, a na dodatek można zobaczyć, posłuchać i porównać jak 'Sunshine Of Your Love' gra Jimi Hendrix.

Ścieżka dźwiękowa filmu - muzyka Ry Cooder.  

Jack Nicholson (w swoich grymasach) jako diabeł oraz Cher (czarna, w swojej kolejnej wersji), Susan Sarandon (ruda) oraz Michelle Pfeiffer (blondynka), jako trzy baraszkujące z nim czarownice. 

Wytwórnia uznała ten film za "mistrzowską komedię". Gdy George Cukor w 1940 roku kręcił ów "beztroski, błyskotliwy i romantyczny obraz z wyższych sfer" Niemcy przewozili pierwsze transporty do, stworzonego specjalnie dla Polaków, obozu koncentracyjnego, do Auschwit-Birkenau (warto pamiętać, że zanim Niemcy wyznaczyli obozowi w 1941 roku zadanie wymordowania Żydów, takie zadanie wyznaczyli mu pierwotnie wobec Polaków). W Europie trwała wojna, Niemcy i Rosjanie polowali na ulicach polskich miast na ludzi. Amerykanie sądzili, że to nie jest ich wojna. Więc bawili się "wielkoświatową elegancją". Aż do 7 grudnia 1941 roku.

Zespól zaczynał w 1967 roku jako zespół rockowy a skończył... No, może jeszcze nie skończył. W każdym razie płytę wydaną w 20 lat po założeniu grupy, w 1987 roku, umieściliśmy w kategorii pop. Co dalej? Płyta przebojowa.

Zespół, który zaczynał od bluesa i blues-rock'a wydał w 1979 roku płytę przyjętą z zachwytem przez miłośników nowego, popowego, brzmienia zespołu. Ze względu na tytuł płyta powinna być obowiązkową pozycją w płytotece każdego czytelnika gazety utrzymywanej i fianansowanej przez znanego, międzynarodowego spekulanta giełdowego.

The Astor Quartet (Gidon Kremer - violin, Per Arne Glorvigen - bandoneon, Vadim Sakharow - piano, Alois Posch - double bass) with guest artists (Odair Assad - guitar, Sergio Assad - guitar, Milva - vocals, Gaetano Veloso - narrator on El Tango).

Hard Meat, płyta winylowa z 1969 roku: rarytas muzyczny (wspaniałe, progresywne - głównie gitarowe - granie ze złotej ery rocka) i rarytas kolekcjonerski (płyta demo - promocyjna). Dowód na smutne spostrzeżenie, że czasami dobre rzeczy nie stają się popularne (a jakże często popularne stają się knoty). A jeszcze smutniejsze, że dwaj bracia, którzy współtworzyli ten wyjątkowy, trzyosobowy zespół już nie żyją...

Świat realny, czy świat snu, świadomość czy podświadomość, a nawet nieświadomość, wszystko jedno: zawsze najlepszym sposobem rozwiązania problemu jest dobry cios lub celny strzał. Królem marzeń sennych jest oczywiście Leonardo Dicaprio. 

Kult "własnego ja", czyli "wyrażania siebie" i jego najgłośniejsza manifestacja. A jeśli istotą obrzędu jest destrukcja, to czy może dziwić, że autodestrukcja jest oczywistym i logicznym zakończeniem takiego "misterium"? W filmie, oprócz muzyki, wywiady z celebrytami rocka lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

Zapis występów z Madison Square Garden. 137 minut ciężkiego grania na żywo przeplatanego filmikami zainscenizowanymi przez muzyków. Koncerty "cepów" z 1976 roku wydano na kasecie VHS w 1998 roku. Przeszło dwie godziny największych przebojów z rozbudowanymi partiami solowymi. 

Dwa w jednym: legenda i klasyka.

Regresywny rock progresywny, czyli "prog rock" w wersji przebojowej. Nagranie z 1979 roku. Chyba ostatnia dobra płyta Manfred Mann's Earth Band. Zresztą koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku był w ogóle końcem epoki pewnej stylistyki rockowej. Łabędzi śpiew Manfreda Manna zabrzmiał bardzo interesująco.

Pięć płyt w jednym pudełku: Montrose (wydana w 1973 roku), Paper Money (1974), Warner Bros Presents Montrose! (1975), Jump On It (1976) i Open Fire (1978). 

Nagrana w 1974 roku piąta płyta zespołu Osibisa. Dawniej się pisało, że to murzyński zespól, albo, że grają w nim czarni muzycy. Ale w czasie rozszerzającej się totalitarnej cenzury, dla której wszystko, co normalne, jest "myślozbrodnią" prawdopodobnie okaże się, że muzycy to "afro-afrykańczycy", albo "afro-afrykanie". Ale póki co Osibirock to czarny rock z serca białej Europy, bo taki był Londyn i Europa w 1974 roku, kiedy nagrywano w nim płytę.

Paul Simon, Graceland. Płyta, która była nagrana analogowo, a CD z 1986 roku zachowuje brzmienie oryginalnego nagrania.