Włodzimierz Maksimow, Tam, gdzie nic już się nie liczy

W zasadzie zamiast opisu tej książki powinna być minuta milczenia, modlitwa za ofiary. Podtytuł dzieła: "Próba dochodzenia literackiego". Niestety, tylko taka sprawiedliwość, "literacka", pozostała niezliczonym milionom niewinnych ofiar najbardziej zbrodniczego i nieludzkiego ustroju w historii - sowieckiego komunizmu. Niewyobrażalne, czyste szataństwo. Te trzy tomy powinny być lekturą obowiązkową dla wszystkich czujących sentyment do czerwonej gwiazdy: dla wkładających koszulki z "Che", dla głosujących na komunistów, dla wznoszących czerwone flagi, ...

Lenin i jego towarzysze w portrecie boleśnie prawdziwym. Mord i zbrodnia jako cel i sens władzy. Lektura obowiązkowa dla zauroczonych socjalizmem, komunizmem, sowietyzmem i wszelkim lewizmem. Wprost nie do uwierzenia, że ta patologiczna i jednocześnie durna ideologia znajduje tylu obrońców. Ale cóż w tym dziwnego? Wszak to "pożyteczni idioci" - jak otwarcie mówił Lenin o swoich sympatykach. Może któryś (któraś) przeczyta te książeczkę, może przekaże ją "towarzyszom"? Choć to absurdalne przypuszczenie: jeśli to nie "nasza prawda", to nie jest żadna prawda, prawda? Jak w starym dowcipie: Lenin w Zurichu, a koty w marcu...

Sowieckie piekło w całej swej przerażającej potocznej codzienności. W pospolitym, upaństwowionym kłamstwie i odebraniu życiu ludzkiemu całej wartości i godności, w upaństwowionej zbrodni. Państwo sowieckie to jedyny typ państwowości w dziejach, którego istotą istnienia nie była organizacja własnego narodu, ale narodu tego i narodów podbitych, wyzysk i eksterminacja. Kwintesencja socjalizmu (czy komunizmu, jakie to ma znaczenie, jak się to teraz nazwie?). "I robili wszystko, co było obrzydliwe w oczach Boga." I dalej robią - tylko już prawie na całym świecie... Dwa pytania zawsze otwarte: skąd się biorą funkcjonariusze tego typu państwowości i skąd się biorą (na całym świecie) państwa takiego miłośnicy i wyznawcy. Nic dziwnego, że Św. Augustyn ujrzał dzieje jako zmaganie dwóch państw "przeciwstawnych".

Czyste szataństwo. Sadystyczna zbrodnia jako fundament i zasada funkcjonowania państwa. Komunizm, socjalizm, faszyzm: zinstytucjonalizowany raj dewiantów i zwyrodnialców. Ten komentarz jest tylko opisem, podaniem faktów, a nie emocjonalną recenzją. Niezliczone prace historyczne analizują ten system upaństwowionej zbrodni, nieliczone analizy filozoficzne, socjologiczne, psychologiczne i teologiczne demaskują ten fenomen zatrucia złem, a i tak komunizm ciągle czaruje. Komunizm - najwyższy stopień szaleństwa i zwyrodnienia: nie tylko dlatego, że masakruje miliony zwykłych ludzi, nie tylko dlatego, że masakruje sam siebie (jak na opętanie przystało), ale również dlatego, że ciągle jest reklamowany przez intelektualistów i postępowców. Faszyzm nie może liczyć na taką reklamę i sympatię. Jak to możliwe, by - atakując faszyzm - wierzyć jednocześnie w socjalizm czy komunizm? Jak to możliwe, by w dewizie pisać "wolność, równość i braterstwo", a w herbie nosić gilotynę? Obłęd czysty. Żegnaj rozumie. Żegnaj światłości. Witaj szaleństwo i obłąkanie. Witaj ciemności. Nawet w południe. Zło absolutne, które najbardziej fascynuje - piekło na ziemi. Terror, obozy koncentracyjne, unicestwienie milionów, a na koniec szaleństwo, które zmusza do rzucenia się samemu w paszczę Molocha. Potępienie i rozpacz. Książka byłego komunisty - może dlatego zostawia wrażenie przejścia przez przedpiekle: w otwarte bramy piekła. Nie jest to lektura do poduszki.

Włodzimierz Wojnowicz, Czapka. Mała rzecz, a - jak to u Wojnowicza - cieszy.

Sowiecki surrealizm - sowiecki "Paragraf 22". Tak zachwala książkę wydawca. Kolejna książka autora "Życia i niezwykłych przygód żołnierza Iwana Czonkina".

Wydana po polsku, przetłumaczona z niemieckiego, powieść napisana przez obywatela radzieckiego narodowości żydowskiej mieszkającego w Berlinie.

Opowiadania i rozdziały z pierwszej wersji Mistrza i Małgorzaty.

Diabeł u Homo Sovieticus. Już początek jest obiecujący: "Butelkę mineralnej - poprosił Berlioz. Mineralnej nie ma - odpowiedziała kobieta z budki i z niejasnych powodów obraziła się". Ustrój obrażonych ludzi i jego zasada nr 1, czyli szatański zastępnik: zamiast dziękować cały czas i ufać całkowicie ludzie sowieccy nie "dziękują cały czas" i nie proszą o nic "najwyższej instancji". To co pozostaje? Obrazić się. Wiosna w Moskwie z szaleństwami siły nieczystej (która czytelników bawi) i tołstojowska opowieść o Poncjuszu, całkowicie dowolna fantazja na temat Ewangelii (którą, jak pokazały badania, powszechnie się omija, choć wstyd się do tego przyznać) i która nie spłonęła, bo była w rękopisie. Pan kłamstwa oczywiście oszukuje: rękopisy płoną, a "siła zła" żadnego "dobra nie czyni". Przekonać, że zło jest dobrem - cały czas to samo zwodzenie, od zarania, od rajskich początków...

Trzy utwory: Fatalne jaja, Szkarłatna wyspa, Przygody Cziczikowa. Wszystko razem: satyra, groteska, parodia w dekoracjach fantastyki naukowej i fantastyki ustrojowej (czyli sowietów).