VHS

Pingwin, to "ksywka". Prawdziwe imię i nazwisko: Oswald Chesterfield Cobblepot. Osiemdziesiąt kilo wagi i niewiele ponad półtora metra wzrostu. Niezdrowe proporcje. I jeszcze bardziej niezdrowa profesja: przestępca. Oczywiście zawsze przegrywający z Bruce'm Wayne'm, bardzo zdrowym i wspaniale zbudowanym. Morał? Silny, piękny, bogaty, uwielbiany i podziwiany łoi małego, pogardzanego i brzydkiego. Bo "jak ktoś ma przesrane, to na całego", jak powiedział jeden z bohaterów Tarantino (ale zapomnieliśmy w jakim filmie...).

PHILIPS VR700/58, magnetowid Hi-Fi Stereo, to model z ostatniej generacji magnetowidów. Najwyższa jakość dźwięku i obrazu, jaką mógł zaoferować system VHS i najłatwiejsza obsługa. 

Parszywa dwunastka. Już tytuł wyjaśnia, że nie jest to opowieść o dwunastu Apostołach wyruszających by nieść światu Dobrą Nowinę. Parszywa dwunasta niesie śmierć. Druga wojna światowa i dwunastu amerykańskich żołnierzy, skazanych na karę śmierci lub ciężkie roboty, dostaje propozycję nie do odrzucenia. Od tego, jak skutecznie zaniosą śmierć na tyły wroga zależy ich zbawienie: za sukces akcji mogą uniknąć kary. I choć nie każdy z dwunastu skazańców jest patologicznym zbrodniarzem (ach, te niesprawiedliwe sądy polowe armii amerykańskiej!), to przecież cena za wolność dla każdego jest taka sama: jak najwięcej zabitych niemieckich oficerów w akcji na zamek-burdel. Wolność za zniszczenie gniazda rozpusty - dżihad w wykonaniu trzynastu twardzieli kina amerykańskiego. Trzynastu, bo tym dodatkowym jest dowódca (jedyny bez wyroku) Lee Marvin, który z bandy dwunastu wykolejeńców-indywidualistów buduje solidarny i odważny oddział. Morał filmu: każdy ma szansę na naprawę i odkupienie grzechów, wystarczy tylko pokazać mu jasny i dobry cel (np. "zabicie szwabskich oficerów"). 

Jeszcze jedna komedia (a właściwie komediodramat), w której mężczyzna przebrany za kobietę okazuje się być bardziej interesujący i bardziej zabawny niż w stroju właściwym dla swojej płci. Niestety, nawet taka, pełna poświęcenia i determinacji, błazenada nie jest w stanie uratować amerykańskiej rodziny. Ani przebieranka, ani trójka dzieci, nie powstrzymają rodziców przed rozwodem. Film z zabawnymi momentami, co pokazuje, że amerykański show-biznes potrafi zarobić pieniądze nawet na śmianiu się z rozpadu rodziny, czyli z rozpadu podstawowych więzi społecznych. "Jaka zabawna katastrofa" - agonia własnej cywilizacji. Może rzeczywiście nie ma czego żałować? Może rzeczywiście to wszystko, ten cały "amerykański styl życia" jest tylko śmiechu warty?

Wydana na VHS kinowa wersja filmu, nawet z typowymi skazami taśmy filmowej. Jeśli zaczyna się pracę reżysera od arcydzieła (jak powszechnie ocenia się "Nóż w wodzie", wychwalając jego doskonałość we wszystkich elementach sztuki filmowej, czyli - oprócz reżyserii - wychwalając mistrzostwo scenariusza, zdjęć i muzyki), to bardzo trudno nie sprawiać zawodu kolejnymi filmami. Film doskonały, ale kąśliwa krytyka zawsze znajdzie jakiś feler, stąd wydziwiania nad grą Jolanty Umeckiej. Jest w filmie również ukryta perełka: radiowa relacja sportowa (tło dźwiękowe gry w bierki). Brednie komentatora meczu bokserskiego, czyli ponadczasowa poezja idiotyzmu sprawozdawców sportowych - czysta komedia.   

"Nowe przygody Krecika" (były "nowe" w latach 1995-1998; kasetę wydano w 1998 roku) zawierają następujące filmy: "Krecik i przyjaciele", "Krecik i kaczuszka", "Krecik górnikiem", "Krecik na urodzinach", "Krecik i robot", "Weekend Krecika", "Krecik i grzyby", "Krecik i bałwanek", "Krecik i narodziny zajączków" (Uwaga! narodziny pokazane bez osłonek!), "Krecikowe metro", "Krecik i zajączek", "Krecik i powódź". Choć kasetę wydało niemieckie wydawnictwo (ale kaseta jest po polsku! Polskie napisy i polski lektor), to jest to kaseta z "normalnego świata": np. kiedy krecik marznie w zimę, to kopie węgiel i pali nim w piecyku, każdy z bohaterów wie kim jest i nie przeżywa niepewności "na temat swej tożsamości", zwierzątka zajmują się różnymi pożytecznymi, ciekawymi i zabawnymi pracami, a nie gapieniem się w telefon i "edukacją seksualną".

Sean Connery jako Agent 007 w pozakanonicznym "bondzie", wariacji na temat "Operacja Piorun". Kim Basinger i Jaś Fasola na okrasę.

"Najlepsze figle", czyli Jaś Fasola u dentysty, pomaga grajkowi, świętuje Boże Narodzenie, szaleje na parkingu i na szosie, pakuje walizki, walczy ze snem w kościele, spotyka Królową, zdaje egzamin i rozgniata swoje Mini. Jednym słowem same największe szaleństwa. 

Film VHS, a więc z lektorem, bez napisów. I w zasadzie tylko tym różni się od filmu na DVD (też mamy w Antykwariacie), bo jakość obrazu i dźwięku bardzo dobra.

Król Artur i jego dzieciństwo, którego beztroskę zakłóca przymusowa i chaotyczna edukacja, a kończy przedwcześnie i nieodwołalnie, również przymusowo narzucona, rola polityczna. Szkolnictwo i polityka: dwa przekleństwa niszczące wolność. Disney co prawda reklamuje film, że jest to "pełna magii legenda", ale ostatnie sceny filmu obnażają to marketingowe oszustwo. Bo cóż po magii, jeśli jest się zniewolonym? Cóż po magii, jeśli mieszka się w klatce, nawet złotej? Pałac, z którego nie ma ucieczki. Morał banalny: nic, co robione pod przymusem, nawet królowanie, szczęścia nie daje, albo, morał drugi: nic na tym świecie, nawet królowanie, nie daje wolności i szczęścia.

Kasetę wyprodukowała PRL-owska "prywatna inicjatywa", kryjąca się pod nazwą TURBO. Chociaż kaseta jest prawdopodobnie kopią jakiegoś niemieckiego wydania, to w rzeczywistości jest to angielska, oryginalna wersja filmu z polskim lektorem, w sumie - mimo całkiem nieoficjalnej produkcji - bardzo dobrej jakości.

MIB, czyli facetów w czerni, na kasecie można oglądać i nie trzeba czytać (lektor - to ważne oczywiście tylko dla osób, które nie posługują się biegle językiem oryginału). Jak zauważył pewien miłośnik kina filmy w zasadzie powinno się oglądać, nie czytać.

Podtytuł: "Od zera do bohatera". Jim Carrey, normalnie nieobliczalny, w zielonej masce staje się mistrzem zabawnego szaleństwa. Przy okazji zabawa z historią kina: niezliczona liczba aluzji, cytatów i parodii słynnych scen filmowych (z filmów animowanych i z "normalnych", aktorskich).

Człowiek od zarania smarował różne rzeczy na ścianach (jaskini) i na murach. Zanim wynaleziono farby w sprayu posługiwano się w zasadzie wszystkim, co zostawiało ślad lub - z braku mazidła - drapano tynki lub cegłę. Tego typu ekspresją (malarstwem naskalnym, później "namurnym") rządziły i rządzą mody. W połowie ubiegłego wieku, mury wołały jednym znakiem: "Z" lub jednym imieniem: "Zorro". Nieuchwytny mściciel w masce był władcą masowej wyobraźni - dzięki telewizji. Jego jedyny konkurent , jeśli chodzi o graffiti - Święty, też wyniesiony został na mury dzięki telewizji. Były to czasy apoteozy samotnych, niezłomnych i nieskalanych mężczyzn, bezwzględnych wobec zła. Obecnie zapanował styl "narządowy" (nie chodzi o rządy, tylko o narządy) - co też świadczy o dzisiejszych czasach i dzisiejszej telewizji.

Zapis występów z Madison Square Garden. 137 minut ciężkiego grania na żywo przeplatanego filmikami zainscenizowanymi przez muzyków. Koncerty "cepów" z 1976 roku wydano na kasecie VHS w 1998 roku. Przeszło dwie godziny największych przebojów z rozbudowanymi partiami solowymi. 

Pierwsze w historii filmu starcie (i to pełnometrażowe!) człowieka z animkiem (bo nie pierwsze połączenie "żywego" aktora z animkiem - do czasu "Kto wrobił..." najsłynniejszy był chyba taniec Gene'a Kelly'ego z Tomem i Jerrym). 

Rodzina - w ankietach wskazywana jako jedna z najważniejszych rzeczy w życiu, a sagi rodzinne cieszą się zawsze ogromną popularnością. Oto jedna z nich, filmowa, bodaj najbardziej znana: "Ojciec chrzestny". Trzy filmy wspaniale wyreżyserowane, obsypane nagrodami, w gwiazdorskiej obsadzie. Filmy niemal idealne. Dzieje rodziny Corleone, rodziny marzeń, bo bogatej i niezależnej. A w istocie są to dzieje rodziny bandyckiej: od powstania (czyli od pierwszego zamordowanego), przez lata "świetności" (niezliczone morderstwa, wśród nich również bratobójstwo), aż po upadek (czyli zbrodnia wraca - uderza w rodzinę, najboleśniej, bo w dziecko). Rodzina... jak śpiewali Starsi Panowie: "rodzina nie cieszy, nie cieszy gdy jest, lecz kiedy jej ni ma samotnyś jak pies, lalalala lalalalala la...".  

"Jumanji" to gra, od której nie sposób się oderwać - w sposób całkowicie dosłowny. Tak wciąga graczy - też dosłownie. Po prostu porywa.

"Unledded", a w zasadzie powinno się napisać unLedded, bo nie chodzi o to, że jest "bezołowiowo", ale, że jest "bezcepelinowo". Jimmy Page i Robert Plant nagrali sobie sami (oczywiście z towarzyszeniem innych, często bardzo egzotycznych, pomocników) na nowo muzykę, którą tworzyli w czasach Led Zeppelin, kiedy zespół był kwartetem. Brak Johna Bonhama w roku 1994 był oczywisty, ale pominięcie Johna Paula Jonesa było już pewną ostentacją, tym bardziej niestosowną, że za tytuł przewodni wybrano "No Quarter", utwór w zasadzie stworzony przez Jonesa. Jak widać nawet gwiazdy rocka z czasem (i z majątkiem) zaczynają "gwiazdorzyć". Rockowe zabawy celebrytów (wspaniale nagrane i sfilmowane).

Kult "własnego ja", czyli "wyrażania siebie" i jego najgłośniejsza manifestacja. A jeśli istotą obrzędu jest destrukcja, to czy może dziwić, że autodestrukcja jest oczywistym i logicznym zakończeniem takiego "misterium"? W filmie, oprócz muzyki, wywiady z celebrytami rocka lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.