Polecane produkty

Dwa poematy symfoniczne: Till Eulenspiegel i Don Juan w wykonaniu Budapesztańskiej Orkiestry Symfonicznej, którą dyryguje Ken-Ichiro Kobayashi.

Nagrano między 18 a 31 lipca 1987 roku, w Salzburgu. Don Giovanni - Samuel Ramey, Donna Anna - Anna Tomowa-Sintow, Don Ottavio - Gosta Winbergh, Il Commendatore - Paata Burchuladze, Donna Elvira - Julia Varady, Leporello - Ferruccio Furlanetto, Masetto - Alexander Malta, Zerlina - Kathleen Battle.

Pismo z planami (zawartość numeru - przynajmniej najważniejsze artykuły - zapisana na okładce).

Dziesięć ważnych słów, czyli: Ojczyzna, Wolność, Władza, Prawo, Praca, Wiedza, Solidarność, Natura, Sztuka, Miłość. Choć Marek Grechuta (autor tekstów i muzyki) zaangażował doskonałych muzyków i chór, to jednak całość jest niczym więcej jak tylko publicystyką śpiewaną. I to - niestety - bardzo związaną z czasem, w którym nagrania powstawały. Co więcej: jak widać (i słychać) Bóg, Prawda, Dobro, Piękno nie znalazły się na liście. "Ważne słowa" Grechuty opisują zatem środki, a nie cele. A przecież jako środki mają wartość o tyle tylko, o ile służą np. Dobru. Wszak te "ważne słowa" winny doprowadzać do ostatecznych celów ludzkiego życia, do celów, które nazywane są czterema "słowami" pominiętymi. Dlaczego zatem zostały pominięte, dlaczego ich nie ma? Czasem to, czego nie ma mówi więcej, niż to, co jest. Cóż np. po "wolności", jeśli jest wolnością bez ograniczeń, samowolą? Cóż po "wiedzy", jeśli nie odkrywa Prawdy? Cóż po "sztuce", jeśli służy brzydocie i obrzydliwości? Cóż po "miłości", jeśli jest gonitwą za popędem, jeśli jest miłowaniem samego siebie, a nie miłością Boga i bliźniego? Środek do celu nie ma wartości sam w sobie: to wartość celu określa wartość środka. Wszak bez świadomości celu podróż jest tylko błądzeniem, nawet jeśli odbywa się w luksusowej limuzynie.

Pełny tytuł: "Jedyne praktyczne przepisy konfitur, różnych marynat, wędlin, wódek, likierów, win owocowych, miodów oraz ciast. Przez autorkę 365 Obiadów, wydanie 11 powiększone, nakładem Autorki". Jest w tej książce wszystko, czego dusza smakosza (zdrowego, ale i - co bardzo ważne - chorego!) zapragnie. Niektórym lektura wystarczy - od samego czytania można zacząć mieć uczucie sytości. Przepisy są, ale skąd brać produkty?

Podtytuł brzmi: "Chronologia i komentarz do Władcy Pierścieni" i książka tym właśnie jest. Jest tolkienowską encyklopedią. Autor opisuje postacie, ich wzajemne związki, analizuje zdarzenia i przedstawia ich tło, zestawia daty, a także przeprowadza analizę literacką oraz interpretacje symboliczne. Podobno napisał wszystko, co miłośnik Tolkiena wiedzieć powinien i co wiedzieć chciałby. Wydawnictwo jest przekonane, że "Klucz..." jest obowiązkowym uzupełnieniem powieści.

Jedna z "dolegliwości cywilizacyjnych" (tak, jak są "choroby cywilizacyjne"). "Pan kotek był chory i leżał w łóżeczku... zanadto się jadło... Patrzcie, jak złe łakomstwo! kotek przebrał miarę - Musiał więc nieboraczek srogą ponieść karę - Tak się i z wami, dziateczki, stać może - Od łakomstwa strzeż was Boże!" (Stanisław Jachowicz, 'Chory kotek'). Kiedyś ten morał znało każde dziecko. Teraz bezstresowcy, niepiśmienni, nieliczący i nieruchawi, (ach, te "psychologiczne" zaświadczenia o dysgrafii, dysleksji, dyskalkulii, itd.), ale wyedukowani seksualnie, oprócz zachęty do folgowania sobie zawsze i we wszystkim, od maleńkości przyzwyczajani są do tego, że "jeśli chwyci cię głód" (jak tresowała nachalna reklama), to natychmiast zapchaj się batonem, chipsem, słodkim płynem, itp., czyli czymś, co składa się tylko z cukrów, barwników, konserwantów, spulchniaczy, rakotwórczych tłuszczy i trucizn, o jakich nie śnili nawet Borgiowie. A jeśli po takiej "diecie" kiszki z konieczności przemieniają się w gejzer, to współczesny przemysł farmaceutyczny przekonuje, że wystarczy zażyć jakiś cudowny ich produkt, po którym - bez zmiany stylu życia - będzie można dalej, bez żadnych ograniczeń, truć się beztrosko i konsekwentnie supermarketowym "jedzeniem". Książka jest jedną z prób przekonania, że nie piguły, ale zmiana stylu żywienia może zdziałać cuda. Niestety, bez zmiany totalnej, a więc bez zmiany całego stylu życia słuszne i zbawienne rady autorów mogą przynieść tylko rozczarowanie.

Pośmiertnie wydane utwory teatralne Garcii Lorki: Publiczność i Sztuka bez tytułu.

Bardzo ładnie opracowany i wykreślony model - oczywiście, jak na ówczesne standardy i możliwości Małego Modelarza. Niestety, ten wyjątkowo zaprojektowany model wydrukowano na lichym papierze - cóż, nie ma doskonałości na tym świecie.

Pierwszy film z serii filmów animowanych o Obeliksie i o całej reszcie, która musi sobie popić przed bijatyką, bo dopiero wtedy nabiera odwagi i mocy (co jest pewnie jedną z przyczyn wielkiej popularności nad Wisłą galijskich wieśniaków). Film składa z wielu wątków, znanych już z komiksów, więc ich wielbiciele na pewno od razu odkryją skąd zaczerpnięto pomysły do scenariusza - życzymy zatem miłego zgadywania. Uwaga: film jest apoteozą "wykluczania", "stygmatyzowania", pełen jest "mowy nienawiści", jest pochwałą "stosowania przemocy", nie jest więc filmem dla dzieci, tylko dla dorosłych, wyrobionych ideologicznie, zahartowanych bojowników o postęp (i to też pod warunkiem, że pokaz będzie zamknięty, a widzowie będą mieli zasłonięte oczy, zatkane uszy i nie będą oddychać - to ostatnie obowiązuje oczywiście ich nie tylko w czasie seansu, ale zawsze, z powodu świadomej troski o nie wydzielanie cieplarnianych wydzielin).