Filmy

Clint Eastwood na Dzikim Zachodzie, ale w nowej dla niego roli.

Film DVD. Jaka piękna katastrofa! Byłaby totalna, gdyby nie dzielny, zwykły, ciężko pracujący Amerykanin (w rolach tych przeciętnych Amerykanów, ratujących po godzinach świat, najlepiej sprawdzał się Bruce Willis), który "uratował ludzkość". Film wyjątkowy: w zasadzie wszystkie dialogi są krzyczane. For Love, For Honour, For Mankind.

Postać, którą wielu z upodobaniem nazywa „kultową”, podczas gdy lepiej pasuje do niej określenie... po prostu Brudny Harry.

Ry Cooder (współtwórca filmu): "muzyczna magia kubańskiego ducha". Jednym słowem: piękne strony tyranii. Albo (parafrazując Greka Zorbę): jaka piękna dyktatura.

James Dean i Natalie Wood grali i nie wiadomo już teraz, czy grali tak, jak zachowywali się młodzi ludzie, czy młodzi ludzie zachowywali się tak, jak Dean i Wood grali. Tak czy inaczej, na świat zawitała "młodzież". Amerykańska młodzież. Polska młodzież miała zgoła inne problemy i rozterki (pomijając brak możliwości obejrzenia filmu). Film ma tragiczną pointę: w materiałach dodatkowych wywiad z James'em Dean'em, w którym aktor przestrzega młodzież przed niebezpieczną jazdą samochodem... .  

Absolutny rarytas, film nieosiągalny - dzięki konsekwentnej niemieckiej polityce historycznej. Zgodnie z orwellowskim dostosowywaniem historii do obowiązującej ideologii nie są wznawiane filmy przedstawiające szaleństwo niemieckiego socjalizmu narodowego lub filmy drwiące z hitlerowskiej, niemieckiej historii - nawet filmy lekkie z założenia i bezmyślne, jak np. "Dama zniknęła" (film z 1979 roku, remake filmu "Starsza pani znika" z 1938). Jedna scena z filmu "Cabaret", słynna scena z piosenką "Tomorrow belongs to me", mówi wszystko o niemieckiej wizji jednoczenia Europy, a jednocześnie tłumaczy skąd wziął się "film" "Nasze matki, nasi ojcowie", współczesna, niemiecka "filmowa" próba przykrycia dyrdymałami o bohaterstwie "ojców i matek" ich zbrodniczego szaleństwa, próba przedstawienia butnych nadludzi - Niemców, twórców europejskich obozów koncentracyjnych - jako ofiar historii. Cabaret: film uznany za dzieło genialne, za jedno z niewielu prawdziwych arcydzieł sztuki filmowej.

Wydawca napisał na pudełku: "Legendarny film political fiction". Reklamy zawsze przesadzają: "political" może i tak, ale czy "fiction"? 

Tango: taniec, który dla jego miłośników i praktyków jest spełnieniem uczuć i tęsknot niemal religijnych. Nic dziwnego, że wywoływane nim emocjonalne roztrojenia doprowadzić mogą do czynów histerycznych, ba! nawet krwawych. Oto zbrodnia, która jest owocem namiętnych figur i gorących rytmów. Do tanga trzeba dwojga (jak głosi znane przysłowie), ale co począć, gdy tancerkę "ogarnia mrok śmierci, bo serce jej przebił nóż"? Odpowiedź oczywiście pozna każdy, kto obejrzy (nagrodzony w Cannes w 1998 roku) film Saury...

W 1967 roku Bond, James Bond (David Niven) wraca z emerytury, by ratować świat, któremu zagraża SMERSH, Orson Welles, Woody Allen. Do tego dużo pięknych i podstępnych kobiet. Nivenowi towarzyszą również Peter Sellers, Ursula Andress, Jean Paul Belmondo.... Pastisz, który prawie po 40 latach, w 2006 roku, sfilmowano na nowo i z całkiem poważnym zamiarem, z Danielem Craigiem. Oba filmy sprzedajemy w nierozdzielnym komplecie - tylko tak można odczuć cały surrealizm filmowych przygód "agenta wszechczasów". Na marginesie: słyszmy często, że Hans Kloss to był "polski James Bond" - ciekawe, czy Anglicy mówią, że James Bond to "angielski Hans Kloss"? 

"Klub Pickwicka" w wersji animowanej. Film rysunkowy z serii "International Family Classics". 

Tytuł płyty mówi wszystko: ubóstwiani piłkarze, dynamiczne akcje, piękne gole, itd. Szał na... trybunach. Należy jedynie dodać, że płytę wydano w 2007 roku: na tej dacie urywa się zapisana filmowo historia angielskiego klubu (a zatem, z oczywistych powodów, na płycie nie będzie żadnych ujęć z lat następnych - to wyjaśnienie specjalnie dla socjologów).

Jack Nicholson i Faye Dunaway w filmie Polańskiego, który opowiada o całkowitej demoralizacji i dewiacji elit amerykańskich (reżyser niewątpliwie był ekspertem "w tym temacie"). Film (w stylu "retro" - modnym w czasie kręcenia) dzieje się w latach trzydziestych XX wieku, ale to są tylko dekoracje. Świat "elit", mimo luksusowego blichtru, był, jest i będzie przedpieklem, wylęgarnią szatańskiej deprawacji. Że niby przesadzamy? Doprawdy? Piszemy to na początku 2026 roku - roku, w którym eksplodowała na całego "afera żydowskiego przyjaciela i opiekuna elit - Epsteina". Przesadzamy?

Alec Baldwin wciela się w nieuchwytnego (bo niewidzialnego dla "zaćmionych umysłów" - tylko cienia nie może ukryć) pogromcę złoczyńców. Aż wreszcie przybywa najgroźniejszy z groźnych i Cień staje do walki, by uratować świat. Nowy York i przeniesione z komiksu zmagania dobra ze złem. Fajny film (nawet, jeśli ktoś nie lubi komiksów). 

Cieszmy się życiem - "oscarowy" film z 1938 roku. Dwa najważniejsze Oscary: za najlepszy film i najlepszą reżyserię, dla Franka Capry. O takich filmach mówi się: "wzruszająca komedia". Kino w starym stylu: dobro i prawda zwyciężają bez wymordowania połowy obsady (i ekipy). Czyste serca, jasne i szczere spojrzenia, podniesione dumnie czoła. I ani jednego (!) przekleństwa czy niecenzuralnego słowa. Ani jednego! No tak, ale to można nie zrozumieć o co chodzi mówiącym, kurde...

Gospodyni domowa, która na kilka dni została w domu sama. I obieżyświat, który przypadkiem trafia do jej drzwi. I oczywiście płomienne uczucie.

Książka i film, choć dotyczą tego samego okresu i tematu, opowiadają inne historie i dlatego powinny być razem. Rewolucja ateistyczna: jak zwykle - w imię wyzwolenia człowieka należy stosować masowy terror i zbrodnię, ludobójstwo. Taki oświecony i oświeceniowy pomysł na raj bez Boga na ziemi. Od Azji, przez Europę po Amerykę Łacińską: piekło i cierpienie dla nieprzeliczonych milionów. Wśród morza ofiar i krwi bohaterstwo, godność i świętość ludzi z Ducha. Książka i film - mimo całego tragizmu - jako krzepiące świadectwa wielkości i potęgi wiary chrześcijańskiej. "Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony" (Mt 10,22).

Święty. Dlaczego? Może największym cudem była kanonizacja JPII? Zwłaszcza na tle świętych męczenników, którzy cierpieli prześladowania, tortury i oddawali życie za wiarę. Wszak "Jan Paweł Wielki" głosił mi.in., że w każdej religii były "ziarna prawdy", co w istocie było zanegowaniem sensu ofiary męczenników. Dlaczego bronili się przed oddaniem czci bożkom pogańskim? Wystarczyło, na żądanie cesarskich urzędników, zapalić kadzidełko rzymskim bożkom (wszak w tych kultach też, jak we wszystkich innych, musiały być "ziarna prawdy") i po sprawie, można było wrócić do swojej religii. Jacy fanatyczni, nietolerancyjni fundamentaliści byli ci pierwsi chrześcijanie! Może trzeba za to przeprosić wszystkich pogan? Może to było powodem "świętości" JPII - to przepraszanie "w imieniu kościoła" wszystkich i za wszystko? Bo najważniejsze, by było braterstwo: by było miło i żeby był święty spokój. Taki święty od świętego spokoju?

Jack Nicholson (w swoich grymasach) jako diabeł oraz Cher (czarna, w swojej kolejnej wersji), Susan Sarandon (ruda) oraz Michelle Pfeiffer (blondynka), jako trzy baraszkujące z nim czarownice. 

Filmowy zapis zła i szaleństwa, przy produkcji którego niemal oszaleli prawie wszyscy jego twórcy, łącznie z reżyserem. A wpływ na widzów? Cóż, co się zobaczyło, tego nie da się "odzobaczyć". Można co prawda niektóre rzeczy zapomnieć, ale od czego są sny i podświadomość?

Człowiek z marmuru, a kobieta z ADHD.