Carlos Saura's Tango, film DVD

Almodovar, czyli dla jednych film do oglądania na klęczkach (sztuka wymaga poświęceń), dla innych pretensjonalny bełkot nie do oglądania, nawet w najwygodniejszym fotelu. Ale przecież film dostał Oscara, nagrodę w Cannes, Felixa, Cezara, nagrodę BAFTA. Tyle nagród! To musi być dzieło wybitne. Chyba nikt nie przypuszcza, że nagrody może dostawać film nic nie warty, doceniony jedynie za modne obrażanie tych, których należy obrazić (zgodnie z nakazami poprawności politycznej oczywiście), o którym, że jest dziełem ponadczasowym nie powiedzą nawet zakochani w reżyserze. Arystoteles oczekiwał od sztuki oczyszczenia, współczesność zadowala się zbrukaniem. Oto różnica między sztuką i filozofią klasyczną, a modną, współczesną "działalnością artystyczną" i "krytyką artystyczną". Ciekawe, jakie filmy kręciliby Ateńczycy 2500 lat temu? I może przekonanie, że sztuka oczyszcza brało się stąd, że nie znali filmu?

Słynny film, nagrody na festiwalach, Oscar w 2013 za najlepszy film dokumentalny. Opowieść o losie, przeznaczeniu, przypadku... same nagrody, więc jest happy end (napisany przez życie, jak przekonują realizatorzy).

Absolutny rarytas, film nieosiągalny - dzięki konsekwentnej niemieckiej polityce historycznej. Zgodnie z orwellowskim dostosowywaniem historii do obowiązującej ideologii nie są wznawiane filmy przedstawiające szaleństwo niemieckiego socjalizmu narodowego lub filmy drwiące z hitlerowskiej, niemieckiej historii - nawet filmy lekkie z założenia i bezmyślne, jak np. "Dama zniknęła" (film z 1979 roku, remake filmu "Starsza pani znika" z 1938). Jedna scena z filmu "Cabaret", słynna scena z piosenką "Tomorrow belongs to me", mówi wszystko o niemieckiej wizji jednoczenia Europy, a jednocześnie tłumaczy skąd wziął się "film" "Nasze matki, nasi ojcowie", współczesna, niemiecka "filmowa" próba przykrycia dyrdymałami o bohaterstwie "ojców i matek" ich zbrodniczego szaleństwa, próba przedstawienia butnych nadludzi - Niemców, twórców europejskich obozów koncentracyjnych - jako ofiar historii. Cabaret: film uznany za dzieło genialne, za jedno z niewielu prawdziwych arcydzieł sztuki filmowej.

Nagrodzona Złotym Globem biografia saksofonisty Charliego „Bird” Parkera.

Przebój filmowy z 1984 roku, którego popularności towarzyszył zachwyt krytyków: "dominator oscarowy" (8 Oscarów!) oraz zdobywca 26 innych nagród! Kwintesencja kina: bujda na resorach, ale jak opowiedziana, jak pokazana! No i muzyka klasyczna, która - dzięki temu filmowi -  uzyskała (na kilka lat co prawda, ale to i tak całkiem nieźle) "przywilej" muzyki popularnej.