Krucjata Bourne'a, film DVD

Film DVD. Jaka piękna katastrofa! Byłaby totalna, gdyby nie dzielny, zwykły, ciężko pracujący Amerykanin (w rolach tych przeciętnych Amerykanów, ratujących po godzinach świat, najlepiej sprawdzał się Bruce Willis), który "uratował ludzkość". Film wyjątkowy: w zasadzie wszystkie dialogi są krzyczane. For Love, For Honour, For Mankind.

Szary człowiek z ulicy, profesor ze szkoły, w walce o wolność żony i rodziny. Siła miłości, inteligencji i determinacji wobec systemu działającemu według schematów. Szarym, zwykłym, przeciętnym nauczycielem jest oczywiście aktor stworzony do takich ról, czyli... Russell Crowe.

Jedna z najsłynniejszych par kina: ona - Mathilde, on - Leon. Ona ma lat 12, on jest mężczyzną w sile wieku. Co ich łączy? Śmierć, którą chcą zadać. Ona - z zemsty, on - bo nic innego nie umie i tak zarabia na życie, że innych go pozbawia. Budujące.

Film sensacyjny, thriller z 1997 roku. Bardzo swobodna wariacja na temat powieści sensacyjnej F. Forsytha "Dzień Szakala" i nakręconego na jej podstawie filmu Freda Zinnemanna z 1973 roku. Tym razem złym (i to bardzo złym!) jest z zawodu uroczy Bruce Willis, a dobrym (choć "po przejściach" i "z przeszłością") jest zawodowo ujmujący Richard Gere. 

Walt Kowalski, weteran wojny w Korei, za sprawą świetnego scenariusza i jeszcze lepszej gry Clinta Eastwooda, zmieni diametralnie swój stosunek do Azjatów.

Tym razem Clint Eastwood przemierza nie Dziki Zachód, a Dziki Kosmos.

Kiedy w jednym filmie występują Robert Redford i Brad Pitt to mogą czytać nawet tylko książkę telefoniczną, a i tak znajdą wielu chętnych widzów. A co dopiero, gdy grają doskonale wyszkolonych, zimnych i wyrachowanych szpiegów profesjonalistów. Ale każdy, nawet najbardziej zimnokrwisty zawodowiec, ma serce. I jeśli zacznie ono bić żywszym rytmem, gdy da znać o sobie, po latach zapomnienia, to musi dojść do eksplozji uczuć. A wówczas nawet najbardziej utrwalone i twarde zasady pękają jak bańki mydlane, a mur chroniący przed światem rozsypuje się jak domek z kart. Wytrenowany spokój i zimna krew to bujda: po prostu nie było do tej pory okazji, by krew zawrzała. Serce nie sługa - taki mógłby być podtytuł filmu.

Jeszcze jeden definitywnie męski film - opowieść, w której kobiety są epizodycznym tłem. Nicolas Cage, Ed Harris i - w roli głównej - Sean Connery. Niektórzy twierdzą, że ten film jest zagadkowym pożegnaniem z Bondem. Jamesem Bondem. Ostatnie zadanie przed zniknięciem. Film z polskim lektorem, dzięki czemu można oglądać szaloną akcję, a nie czytać (napisy).

Emerytowany agent FBI po przeszczepie serca zostaje wynajęty do odnalezienia mordercy dawczyni organu.

Jeszcze jeden dowód, że amerykanie nie mają kultury tylko show-business. Jacy piękni mordercy! Jacy uroczy psychopaci! Jaka cudowna hameryka! Barabasz zawsze zwycięża, może tym razem łatwiej, skoro ma twarz Warren'a Beatty... Film z 1967 roku.

Parszywa dwunastka. Już tytuł wyjaśnia, że nie jest to opowieść o dwunastu Apostołach wyruszających by nieść światu Dobrą Nowinę. Parszywa dwunasta niesie śmierć. Druga wojna światowa i dwunastu amerykańskich żołnierzy, skazanych na karę śmierci lub ciężkie roboty, dostaje propozycję nie do odrzucenia. Od tego, jak skutecznie zaniosą śmierć na tyły wroga zależy ich zbawienie: za sukces akcji mogą uniknąć kary. I choć nie każdy z dwunastu skazańców jest patologicznym zbrodniarzem (ach, te niesprawiedliwe sądy polowe armii amerykańskiej!), to przecież cena za wolność dla każdego jest taka sama: jak najwięcej zabitych niemieckich oficerów w akcji na zamek-burdel. Wolność za zniszczenie gniazda rozpusty - dżihad w wykonaniu trzynastu twardzieli kina amerykańskiego. Trzynastu, bo tym dodatkowym jest dowódca (jedyny bez wyroku) Lee Marvin, który z bandy dwunastu wykolejeńców-indywidualistów buduje solidarny i odważny oddział. Morał filmu: każdy ma szansę na naprawę i odkupienie grzechów, wystarczy tylko pokazać mu jasny i dobry cel (np. "zabicie szwabskich oficerów"). 

Początki hitchcockowskiego drażnienia się z widzem, czyli narodziny "mistrza suspensu". Manipulacja niemal doskonała: reżyser, jak mistrz marionetek, bawi się postaciami, ale jeszcze bardziej widzami. Film zdaje się być wprawką, ćwiczeniem z gwałcenia zdrowego rozsądku i zasad prawdopodobieństwa. Dramatyzm, który narodził się w operetce, w świecie, w którym "ojciec nie rozpoznał córki, bo ta zmieniła rękawiczki" (cytujemy tę błyskotliwą charakterystykę operetki, ale - niestety! - nie wiemy, kto był jej autorem). A, że film jest z 1934 roku, więc obowiązkowo musi mieć też wątek "hipnotyczny". Ramotka, dla fanów (źródłosłów "fana": "fanatyk") reżysera.