Benjamin Spock, Michael B. Rothenberg. Dziecko pielęgnowanie i wychowanie

Przedstawienia teatralne dla dzieci: teksty, piosenki, nuty autorstwa Antoniego Marianowicza i Ryszarda Sielickiego ("Brzydkie kaczątko"), Anny Świrszczyńskiej ("Kiedy Ziemowit miał siedem lat"), Wandy Chotomskiej i Adama Markiewicza ("Legenda o warszawskim Bazyliszku"), Ernesta Brylla, Małgorzaty Goraj i Antoniego Mleczki ("Królowa śniegu"), Lecha Konopińskiego, Włodzimierza Scisłowskiego i Mieczysława Janicza ("Tajemnicze znaki"). Projekty scenografii, kukiełek i kostiumów Adama Kiliana. Pomysły na inscenizację - dwie z tych sztuk wystawione były w "prawdziwych" teatrach. Całość opracowała Hanna Dobrowolska. Gratka dla miłośników teatru - bez względu na wiek.

Trzy wierszowane "opery" (Żabia opera, Maestro Żabon, Czym żyje szczur) napisane z myślą o domowych lub szkolnych teatrzykach dziecięcych (dla dzieci od 8 do 14 lat) - ze szczególnym wskazaniem dzieci uczących się muzyki i uczęszczających do szkół i ognisk muzycznych.   

Podręcznik akademicki z czasów, kiedy dziecko (chłopca albo dziewczynkę - to oczywiste, że tyle i tylko tyle) traktowano jako dziecko, a nie jako wszechwiedzącego i wszystko umiejącego z przyrodzenia geniusza, jakiegoś bożka, którego nie wolno "traumatyzować" i "stygmatyzować", a więc po narodzeniu nie wolno ani niczego uczyć, ani wychowywać, czyli nie wolno dziecku niczego zakazywać, ani nakazywać (ale które wolno usunąć z tego świata przed narodzeniem, jeśli tylko istnieje podejrzenie, że po narodzeniu będzie miało jakieś wady fizyczne, albo, że nie spodoba się mamusi i przyprawi ją o dyskomfort psychiczny). Kto by pomyślał, że zideologizowane PRL-owskie podręczniki będą stanowiły w "wolnej Polsce" niedościgłe wzory rzetelności naukowej, poznawczej, że będzie się w nich szukać prawdy, czyli tego, o czym skrajnie zideologizowana "nauka wolnej Polski" twierdzi, że każdy ma swoją (oczywiście zaznaczając, że każdy ma swoją prawdę pod warunkiem, że będzie to prawda kapłanów relatywizmu: w stosunku do swojej prawdy mają bowiem - o dziwo! - zdecydowane roszczenia absolutystyczne). "Postępowe nauki społeczne" PRL-u bis: szaleństwo ideologii, królestwo utytułowanej głupoty oraz cenzury w służbie fałszu i kłamstwa.

Śpiewnik zawiera 50 piosenek, po kilkanaście na każdą porę roku. Zaczyna się dziecinnym przebojem, który zna każdy: "Zła zima". Bo czy ktoś nie zna "Hu hu ha! Hu hu ha! Nasza zima zła! Szczypie w nosy, szczypie w uszy..."? Ile to już pokoleń śpiewa tę piosenkę! 

Niemiecka machina zbrodni i bohaterstwo zwykłych Polaków - żeńskich klasztorów - w ratowaniu Żydów.