Płyty winylowe i CD

Trzy symfonie Haydn'a - "Alleluja" (Hob. I:30), "L'Imperiale" (Hob. I:53) i "Loudon" (Hob. I:69) - w legendarnym nagraniu: Concentus musicus Wien, dyryguje Nikolaus Harnoncourt.

Haydn. Cacilien-Messe, Paukenmesse - Mass in Time of War, Kleine Orgelmesse. Nagrania z lat sześćdziesiątych w cyfrowej edycji.  

Gratka dla miłośników muzyki chóralnej, zwłaszcza dla melomanów lubujących się w chłopięcych głosach (młodociani soliści zaprezentowani we wkładce; ciekawe, ilu z nich kontynuowało karierę po przejściu w wiek męski).

Religijna, historyczna (XII - XIX wiek) muzyka żydowska.

Berlioz, ale to nie jest ten Berlioz z "Mistrza i Małgorzaty", tylko romantyczny francuski kompozytor, który opowiedział symfonicznie "epizod z życia artysty, co zażył opium będąc pogrążonym w rozpaczy". Do przedstawienia owego epizodu kompozytor zaangażował aż 90 muzyków! Dla porównania: inny muzyk - J. J. Cale - nagrał "Cocaine" korzystając z pomocy zaledwie kilku muzyków.

Potępienie Fausta - La Damnation de Faust: Legende Dramatique de Hector Berlioz. Trzy płyty winylowe z nagranym koncertem, który odbył się w Filharmonii Narodowej w Warszawie, w czerwcu 1979 roku. Płyta ukazała się na początku "stanu wojennego" i, oprócz przeżyć muzycznych, budziła zgoła niemuzyczne skojarzenia. Nagranie mistrzowskie, w pełni oddające atmosferę sali koncertowej. Skarb dla miłośnika żywej muzyki (choć odtwarzanej mechanicznie:) 

Heinrich Ignaz Franz Biber, Missa Salisburgensis. Cudem odnalezione i przywrócone życiu monumentalne dzieło baroku. 

Rarytas dla miłośników dawnej muzyki - wiek XVII. Heinrich Schutz i jego wyśpiewane ostateczne sprawy człowieka: śmierć i Sąd Boży. Niemal doskonała rekonstrukcja dzieła i rewelacyjne wykonanie.

Wyjątkowe nagranie: sam kompozytor dyryguje!

Bachianas Brasileiras numer 8 na orkiestrę oraz  numer 9 na orkiestrę smyczkową. Bach, Brazylia i XX wiek - połączenie, które było sensacją, a teraz jest już klasyką, w mistrzowskim, autorskim wykonaniu.

Dwa fortepiany (Herbie Hancock gra w lewym kanale, a Chick Corea w prawym) i trzy utwory (w obu kanałach: "Liza", "Maiden Voyage" i "La Fiesta"). Nagranie z koncertów w lutym 1978 roku w San Francisco, Los Angeles i San Diego.

Płyta winylowa. Jazz eksperymentalny z 1973 roku. Ostatni album Mwandishi Band.

Muzyka organowa pierwszej połowy XX wieku.

Hans Petermandl nagrał utwory fortepianowe Hindemitha w Pradze, w trzy dni: od 12 do 14 grudnia 1977 roku. Płytę wydano w trzy lata, w 1979 roku, w Czechosłowacji. Wszystko jest przeszłością, socjalistyczna Czechosłowacja zniknęła, tylko muzyka trwa...

Płyta, która wygrałaby chyba konkurs na najdłuższy tytuł. Całkowite muzyczne szaleństwo i poplątanie z pomieszaniem: raz na ludowo, raz na klasycznie. Muzyczny galimatias dla miłośników dziwnych nagrań.

Brytyjski rock progresywny z 1973 roku, ostatnia płyta zespołu. Płyta ceniona przez krytyków, ale nie odniosła sukcesu komercyjnego. Wyjątkowe opracowanie graficzne zawdzięcza Radosławowi Szajbo. 

Vladimir Horowitz - fortepian. Schumann, Kreisleriana, Op. 16 i Variationen uber ein Thema von Clara Wieck, Op. 14. Płyta winylowa z 1969 roku.

Pudełko zawiera 3 płyty CD z legendarnymi nagraniami "największego bluesowego wokalisty" (jak skromnie na okładce napisał amerykański wydawca). Oprócz płyt książka pełna unikalnych zdjęć i informacji.

Klasyczny rock i klasyczny rok, czyli brytyjski rock z 1969 roku. Z obowiązkowymi w tamtym czasie wycieczkami w krainę rocka psychodelicznego, art-rocka, jazzu, folka, a czasem nawet popu.

I. Dunajewski i jego wiekopomne, socjalistyczne w treści i internacjonalistyczne w formie "Pieśni". Literka "I" na okładce to pierwsza litera imienia tego - opromienionego internacjonalistyczną sławą - twórcy "jazzu sowieckiego". Nie będzie chyba zaskoczeniem, kiedy ujawnimy, że ukryte pod inicjałem imię to Izaak. Tak, kompozytor był, jak przystało na piewcę najbardziej zbrodniczego systemu w dziejach ludzkości, pochodzenia z "narodu prawniczego" (nie nasze, zasłyszeliśmy). Twarde jądro komunizmu i jego postępowej sztuki. Dwukrotnie odznaczony Nagrodą Stalinowską. Na płytach wszystkie jego przeboje partyjno-narodowe i filmowe, poczynając od "Pieśni o ojczyźnie", w "której tak wolno dyszy cziełowiek", poprzez "Pieśń entuzjastów", która z kolei mogłaby być hymnem wszystkich współczesnych aktywistów (ot, internacjonalistyczna ponadczasowość sztuki zaangażowanej), aż po ukochane w PRL-u "Serce", którego zapamiętałą i namiętną wykonawczynią była "pierwsza dama polskiej piosenki" (jak widać nie tylko polskiej) Irena Wiśniewska, po mężu Santor. Płyty, oprócz walorów estetycznych" mają niebagatelny walor obronno-ochronny: jakby co, to płyty mogą być lepszym zabezpieczeniem w sytuacji konfrontacji osobistej niż "plecak ewakuacyjny". Wystarczy "wylegitymować się" komu będzie trzeba perłą płytoteki domowej, a nie tylko dobytek, ale może nawet zdrowie i życie zostaną wyniesione z zawieruchy, na jaką z wytęsknieniem zdają się czekać "sternicy nawy państwowej", nieustraszone, mocarstwowe orły-sokoły taktyki wdeptywania w ziemię (wszyscy mają MBA z odpowiedniego "collegium" w zakresie sztuki wojny). Dla nich też jest kilka marszowych utworów, szczególnie zdaje się służyć budowaniu militarnego entuzjazmu naszych wybitnych przywódców państwowych "Marsz wiesiełych rebiat". Dunajewski: wiecznie żywy piewca postępowej, "walczącej demokracji". Od Stalina do ...

Wykonawcy: Sinfonia Finlandia Jyvaskyla. Patrick Gallois dyryguje i gra na flecie.