Muzyka klasyczna

33 wariacje C-dyr, op. 120 na temat walca Diabellego. Kompozycja z 1823 roku. Gra Friedrich Gulda. 

Kompozytor: jawny i nienawistny wróg i szkodnik Polski (główny konstruktor rozbioru), fałszerz i oszust, nieprzyjaciel rodu ludzkiego niewdziewającego i nieparadującego w pruskim mundurze (wedle swej woli ostatniej pochowany na psim cmentarzu – obok swoich ukochanych psów), twórca początków militarnego totalitaryzmu (by państwo mogło kontrolować myślenie „obywateli” niemal od urodzenia - stworzył obowiązkowe szkolnictwo podstawowe), etc., etc.,… I proszę: po dniu pełnym obrzydliwości, kiedy naknuł i namataczył do woli, a może by ukoić potępionego ducha, brał w swe spracowane ręce flet, pięciolinię i zabawiał siebie oraz zachwyconych dworaków salonowym „fitu-pitu”. Płyta – ciekawostka. Wszak wszystko, co zrobią celebryci, musi być pokazane. A my, w pogoni za zyskiem, wszystko, co inni pokażą, spieniężyć chcemy. "Wszystko na sprzedaż"...

I jeszcze smaczek dodatkowy: płyta wydana w "Niemieckiej Republice Demokratycznej" - było takie państwo, które twórczo połączyło pruski zaborczy militaryzm z narodowym socjalizmem (ale podobno wszyscy, choć co prawda służyli w wehrmachcie, to po pierwsze pod przymusem, a po drugie była to orkiestra!) i sowieckim komunizmem. I - zgodnie z tradycją zapoczątkowaną przez Fryderyka II i zgodnie z tęsknotą za muzyką marszową - rozmiłowane w niemieckiej muzyce.

"Fryderyk Chopin. International Chopin Piano Competitions. The Golden Twelve. Garrick Ohlsson, Krystian Zimerman. Special Edition for 12th Competition Warsaw 1990, Vol. 4". Uffff, tytuł robi wrażenie. A skrywa nagrania koncertowe: "Garrick Ohlsson 8th Competition 1970" oraz "Krystian Zimerman 9th Competition 1975". Wirtuozi w mistrzowskich interpretacjach. 

Wschodni, komunistyczni, ateistyczni państwowo Niemcy, chwalą głośno (bardzo głośno) Boga.

Colin Tilney, autorytet w dziedzinie muzyki dawnej wykonywanej na instrumentach z epoki, nagrał każdą płytę na innym, muzealnym klawesynie: na instrumencie zbudowanym przez Johanna Christopha Fleichera (Hamburg 1710, Muzeum Instrumentów Muzycznych w Berlinie) i na instrumencie Christiana Zella (Hamburg 1728, Muzeum Sztuki i Rzemiosła w Hamburgu). Oba instrumenty sfotografowane na okładkach. W roku nagrywania, w 1973 roku, była to rewelacja muzyczna. Czas płynie i ówczesna rewolucyjna interpretacja, wykonanie oraz nagranie stały się jeszcze jedną klasyczną pozycją w nieskończonej liczbie płyt z muzyką Handla. 

Płytę, wydaną w 1982 roku, nagrała Leningradzka Orkiestra Kameralna Muzyki Dawnej i Nowoczesnej. Tytuł orkiestry wskazuje na rozmach interpretacyjny zaiste godny szerokiej jak świat duszy rosyjskiej. Edward Sierow, dyrygent orkiestry, mógł - jak widać - poprowadzić orkiestrę do boju na każdego kompozytora. Tak czy inaczej płyta zagrana solidnie, zgodnie ze standardami sowieckiego wykonawstwa. Wydana również zaskakująco dobrze: zarówno tłoczenie, jak i okładka (karton, lakierowanie, grzbiet) "kak u lyudi". 

Hiszpański Chopin (tylko późniejszy) w klasycznym wykonaniu. Jeszcze jedno świadectwo na wyjątkowy wkład Niemców w kulturę europejską. Wszak komu jak komu, ale Niemcom bardzo zależy na Europie - dla niej gotowi są na każdą ofiarę. W tym wypadku zatopili kompozytora torpedując statek, na którym płynął.

Symfonia I D-dur w oryginalnej, budapesztańskiej wersji z 1889 roku. Pieśni wędrującego czeladnika wykonuje Klara Takacs - mezzosopran. 

Symfonia na alt (Christa Ludwig), chór żeński (Chór Filharmonii Czeskiej) i dziecięcy (Chór Dziecięcy Kuhna) i orkiestrę (Orkiestra Filharmonii Czeskiej, dyryguje Vaclav Neumann). Monumentalna muzyczna opowieść przyrody, ludzi i aniołów.

Symfonia IX, przedostatnia. Była pożegnaniem. Z życiem.

Es-dur, klasyczna tonacja religijna w symfonii, do wykonania której potrzeba aż 1000 wykonawców! 170 muzyków, 3 chóry z 880 chórzystami i chórzystkami. Przy takim rozmachu organy i 8 solistów-wokalistów to już tylko logiczna konsekwencja, oczywistość kompozycyjna, czyż nie? A cały ten rozmach był potrzebny twórcy by wyrazić "miłość transcendentalną i zbawczą" przez pochwałę Ducha Świętego na początku i apoteozę Maryi w finale. I wszystko mieści się na dwóch tylko płytach winylowych.

Arcydzieło barokowej muzyki w doskonałym i kompletnym (23 części) nagraniu z końca XX wieku. Pozycja obowiązkowa w płytotece analogowej.

Jeśli płyty nie spełnią oczekiwań można je zwrócić. Przynajmniej tak było w PRL-u: reklamacje uwzględniane były tylko na podstawie paragonu. A my sprzedajemy płyty z paragonem, albo... paragon z płytami. Zachowany paragon bowiem to rarytas: pochodzi z Ośrodka Kultury i Informacji NRD. I sami nie wiemy, co jest większą atrakcją: płyty, czy paragon. Całość to zestaw oryginalny i niepowtarzalny.

Religijna, historyczna (XII - XIX wiek) muzyka żydowska.

Berlioz, ale to nie jest ten Berlioz z "Mistrza i Małgorzaty", tylko romantyczny francuski kompozytor, który opowiedział symfonicznie "epizod z życia artysty, co zażył opium będąc pogrążonym w rozpaczy". Do przedstawienia owego epizodu kompozytor zaangażował aż 90 muzyków! Dla porównania: inny muzyk - J. J. Cale - nagrał "Cocaine" korzystając z pomocy zaledwie kilku muzyków.

Potępienie Fausta - La Damnation de Faust: Legende Dramatique de Hector Berlioz. Trzy płyty winylowe z nagranym koncertem, który odbył się w Filharmonii Narodowej w Warszawie, w czerwcu 1979 roku. Płyta ukazała się na początku "stanu wojennego" i, oprócz przeżyć muzycznych, budziła zgoła niemuzyczne skojarzenia. Nagranie mistrzowskie, w pełni oddające atmosferę sali koncertowej. Skarb dla miłośnika żywej muzyki (choć odtwarzanej mechanicznie:) 

Wyjątkowe nagranie: sam kompozytor dyryguje!

Bachianas Brasileiras numer 8 na orkiestrę oraz  numer 9 na orkiestrę smyczkową. Bach, Brazylia i XX wiek - połączenie, które było sensacją, a teraz jest już klasyką, w mistrzowskim, autorskim wykonaniu.

Muzyka organowa pierwszej połowy XX wieku.

Hans Petermandl nagrał utwory fortepianowe Hindemitha w Pradze, w trzy dni: od 12 do 14 grudnia 1977 roku. Płytę wydano w trzy lata, w 1979 roku, w Czechosłowacji. Wszystko jest przeszłością, socjalistyczna Czechosłowacja zniknęła, tylko muzyka trwa...

Vladimir Horowitz - fortepian. Schumann, Kreisleriana, Op. 16 i Variationen uber ein Thema von Clara Wieck, Op. 14. Płyta winylowa z 1969 roku.