Tom Kelley, Sztuka innowacji - seria Klasyka Biznesu, tom 13

Tytuł mówi wszystko... książka słynna... autor guru biznesu... chociaż... chodzi o szybkie zwiększanie zysków... wszystko jest takie proste w czytaniu... Jednym słowem: chcesz - jako biznesmen - zwiększyć zyski, to przekształć firmę. Dokładnie chodzi nie o przekształcenie, ale o przekształcanie, ciągłe przekształcanie. Niekończąca się historia: droga do sukcesu to ciągle zmiany, a nie kultywowanie raz sprawdzonych rozwiązań. A więc do dzieła! Wszak panta rhei... 

Podtytuł: "Praktyczny przewodnik dla menadżerów liniowych". Czyli bardzo praktyczne i szczegółowe wskazówki co robić i co mówić by przyjąć najlepszych, by zmobilizować zatrudnionych do największego wysiłku i poświęcenia, by wykorzystać pracujących jak się da i wreszcie... by po latach pracy zwolnić (kulturalnie i bezboleśnie dla firmy). 

O skuteczności w biznesie, jako o umiejętności, której można się nauczyć - najlepiej z tej książki.

Tą książką rozpoczęto wydawanie serii "Klasyka biznesu". Autor to "ojciec nowoczesnego zarządzania", "guru biznesu", "apostoł menadżerów", "mentor ludzi sukcesu", etc., etc., etc., ... wszystkich tytułów, którymi zaszczycano autora w XX wieku nie sposób przywołać. Można zatem sprawdzić, czy sława i uznanie należą mu się nadal, można bowiem ocenić ile jest warta jego wizja współczesnego biznesu - powstała wszak w ostatnich latach minionego stulecia.

Według autorów "burzliwe czasy stanowią nowe oblicze codzienności". A więc chaos jako nowa era biznesu. Autorzy radzą, jak narzucić mu przynoszący zyski porządek i jak pośród nieustannych "turbulencji" utrzymać bezpieczny lot do krainy sukcesu. Nasunęło się nam pytanie: skoro biznes był królestwem menadżerów wyszkolonych w jego racjonalnym zarządzaniu (wyszkolonych m.in. przez autorów niniejszej książki), to skąd chaos, jako stan permanentny nowoczesnej gospodarki? Sam się zrobił? Niewidzialna ręka chaosu?

"Z nędzy do pieniędzy" sposobem mistrza inwestycji giełdowych.

Wydawca: "dziś problem nie polega już na tym, czy należy się zmieniać, lecz w jaki sposób się zmieniać wobec dynamicznej rzeczywistości".

Jedna z tych książek, które już tytułem ubliżają inteligencji czytelnika. Każdy bowiem ma szanse na sukces finansowy w biznesie, nawet leniwy: wystarczy po prostu jedynie ciężko i systematycznie pracować (oraz mieć szczęście). Tak, lenistwo nie ma nic do rzeczy, co potwierdza zresztą sam sam autor, podając na prawie 150 stronach przepisy na zajęcia wypełniające w zasadzie całą dobę. Ciężka, systematyczna, nieprzerwana praca poparta twórczym podejściem do problemów, wyciąganie nauki z porażek, unikanie popadania w pychę z powodu sukcesów - oto recepta na "zrobienie pieniędzy będąc leniwym". Doprawdy, kwintesencja "lenistwa" - moje uszanowanie! (Na marginesie: książka napisana w czasach przed-internetowych, więc cała dziedzina porad marketingowych - wykorzystywanie głównie prasy i poczty - trąci myszką, podobnie jak odsyłanie do modnych w ubiegłym wieku różnych "kursów motywacyjnych", itp. Jej atutem jest chyba jedynie duża liczba autentycznych, biznesowych przykładów twórczego przekształcania porażek w sukces).

Książka jest jednym z faworytów konkursu na najdłuższy tytuł: "Kariery najbogatszych ludzi świata. Miliarderzy. Steven Spielberg, Arystoteles Onassis, John Rockefeller, Henry Ford i inni przedstawiają tajemnice swoich sukcesów." Autorzy publikacji tworząc "życiorysy" krezusów starają się jednocześnie formułować zalecenia praktyczne dla wszystkich, którzy są przekonani, że naśladownictwo działań stawianych za wzór bogaczy jest doskonałym sposobem na powtórzenie ich sukcesu. Mario Puzo otworzył "Ojca chrzestnego" balzakowskim cytatem, że "za każdą wielką fortuną kryje się zbrodnia". Książka natomiast ma przekonać, że z niepospolitych karier da się wydestylować esencję całkowicie legalnego sukcesu. Esencja okazuje się być mdła i wodnista. Kiedyś był taki program w telewizji: "Bajki na dobranoc dla dorosłych". Różnica jest taka, że tamten program bawił, a zbiór bajek o bogaczach nudzi i żenuje zbiorem banalnych zaleceń i trywialnych "mądrości". Czyżby autorzy byli socjologami?