Larousse Pour Tous

Sprzedajemy (i to za grosze) razem, w komplecie, Larousse'a Największe sekrety historii i Encyklopedię Powszechną PWN, bo oba wydawnictwa są siebie warte (choć dzieli je przepaść edytorska). Encyklopedia - jedno z najbardziej zakłamanych zjawisk kulturowych. Przedstawiana i lansowana jako czyste świadectwo prawdy obiektywnej i produkt oświeconego rozumu, a w istocie jest jednym z najważniejszych "narzędzi na froncie walki ideologicznej" (co oficjalnie przyznano już na starcie, we Francji oświeceniowej, nie tylko w Rosji Sowieckiej, czy w PRL-u). Ideologia decyduje o doborze i selekcji tematów, o treści i objętości haseł, o języku przekazu i o ocenach. Podstęp polega na tym, że zawarte w encyklopedii prawdziwe i istotne informacje służą budowie przekonania, że w encyklopedii wszystkie informacje są prawdziwe, a każda ocena zawarta w encyklopedii jest absolutna. Encyklopedia mówi: jeśli czegoś nie ma w encyklopedii, tzn, że to coś nie istnieje lub, ze nie warto o tym wspominać. Encyklopedia to nie wiedza, to światopogląd. Światopogląd, którego jednym z filarów jest antychrześcijaństwo. Autorów PRL-owskiej Encyklopedii Powszechnej i autorów Larousse'a łączy staranie, by tak przedstawić świat człowieka, by nie było w nim miejsca dla Boga, by wiarę w Boga uznać za przejściowy błąd historii, potknięcie w dziarskim marszu po szerokim szlaku postępu (przenikliwy autor Larousse'a nawet głęboką modlitwę sprowadził do... "ekstazy erotycznej", jak w tym dowcipie, w którym bohaterowi wszystko kojarzyło się z d... ). Encyklopedia PRL-owska i francuska chcą być pismem świętym wiary w cokolwiek, byle nie w Boga. A zatem, paradoksalnie, by móc korzystać z encyklopedii świadomie, z zawartych w niej licznych prawdziwych i obiektywnych informacji, trzeba najpierw wiedzę posiąść. Trzeba wiedzę mieć, ale nie można wiedzieć wszystkiego, zatem jak dostrzec i pominąć "smrodek dydaktyczny", fałsze, przeinaczenia, manipulacje, kłamstwa i głupotę? Lektura encyklopedii jako zwieńczenie, a nie jako start edukacji? Paradoks, czyli kultura popularna.

Mały i gruby, ale pełen uroku i zabawny. Cóż, ostatecznie francuski wdzięk.

Nouveau dictionnaire des synonymes, czyli recent (inedit, original) lexique (glossaire) des equivalents... 

Dwadzieścia dwa tysiące haseł, przewodnik kulinarny, słownictwo z biznesu, finansów i z informatyki, nazwy geograficzne, czasowniki nieregularne  - i to wszystko nie tylko z zapisaną wymową, ale również do zmieszczenia w kieszeni!

Słownik języka francuskiego z 1980 roku. Słownik - encyklopedia: ponad 50 000 słów z definicjami, tablice odmian, dział gramatyczny. Wielkie, kompletne dzieło. W czasach internetu i internetowych słowników słownik tradycyjny okazuje swoją przewagę, bo - oprócz tego, że nie wymaga prądu i dostępu do sieci - jest kompletnym dziełem z dawnych lat, tzn. jest słownikiem klasycznym, a więc takim, który umożliwia zrozumienie literatury klasycznej. Współczesne słowniki ograniczają się w zasadzie do języka codziennego, potocznego, ubogiego pojęciowo i znaczeniowo, tak, jak ubogi duchowo jest świat współczesnego "smartfonowego" człowieka. W zasadzie dla kogo ten słownik, skoro studenci filologii nie czytają dzieł napisanych w języku, który studiują? Badania przeprowadzone w ostatnich latach wśród studentów filologii pokazały, że czytają oni tylko (!) opracowania dzieł i utworów. Ich nauczyciele czytali jeszcze oryginały, ale sami przyznają, że takie lektury przekraczają zdolności współczesnych "studentów". Cóż, jeśli główną troską szkolnictwa, w tym wyższego, staje się "wychowanie seksualne" i "dżenderyzm", to należy się spodziewać, że następne pokolenia będą czytały opracowania opracowań. Więc komu potrzebny taki słownik?

Słownik, który - ze względu na wydania i nakłady - jest chyba w każdym domu (nawet jeśli nie ma w tym domu innych książek). A jeśli, dziwnym trafem, ktoś jeszcze nie posiada rzeczonego dykcjonarza, to służymy w atrakcyjnej cenie. Podobno Polacy nie znają języków w ogóle, a angielskiego w szczególności. W zasadzie po co mają znać, skoro zawsze mogą sięgnąć po słownik? Zwłaszcza, jeśli ktoś podziela przekonanie Himilsbacha o nauce języka angielskiego - tym bardziej powinien skorzystać z okazji i nabyć oferowany komplet.   

Autorzy - Jean-Claude Corbeil i Ariane Archambault proponują odnajdywanie znaczenia słów poprzez ich odszukiwanie według ilustracji, a także znajdowanie właściwych ilustracji słowa. Książka ma niebagatelny walor nie tylko lingwistyczny, ale również, a może głównie, ogólno-poznawczy. Dzięki 3000 szczegółowych ilustracji można poznać budowę rzeczy, organizmów, a nawet przebieg zjawisk czy procesów. Samo oglądanie książki, zwłaszcza przez ucznia, może prowadzić do zdobywania wielu wiadomości i informacji, których w żaden sposób nie dostarczają tradycyjne słowniki czy leksykony.