Jacek Salij OP, Przystanąć w drodze

Jacek Salij OP, Mąż Uczony w Piśmie odpowiada na pytania zagubionych wiernych. Zakonnik zauważa, że wierni mają problemy, bo myślą i działają jak poganie. Taka konstatacja sprawia, że Mąż Uczony w Piśmie też ma problem: skoro posoborowe nauczanie nakazuje ekumeniczny szacunek i dialog z pogaństwem, bałwochwalstwem, herezją, to jak wytłumaczyć wiernym, że pogaństwo, itd. jest źródłem ich nieszczęść? Mowa wiernych miała być "tak tak, nie nie", a tu "sobór soborów", "sobór niekwestionowalny", "sobór nowego tysiąclecia" unieważnia dwa tysiące lat nauki Kościoła i narzuca ideologiczny nakaz, by tłumaczyć w bełkotliwej, ekumenicznej nowomowie, że "każdy będzie zbawiony", zastępując Boże miłosierdzie i Bożą sprawiedliwość pobłażliwą ślepotą na grzech, naukę o którym zresztą "kościół nowego adwentu" też uznał za zbyt stresującą dla wiernych. Ciężkie zadanie stanęło zatem przed autorem, ale stara się jak może, więc obie książki zawierają dużo tradycyjnej nauki Kościoła, choć oczywiście mają dekorum w postaci cytatów czyniących zadość ideologicznym nakazom posoborowym. Pominąwszy ten ideologiczny, posoborowy "zestaw obowiązkowy" porady zawierają dużo prawdziwej i bardzo praktycznej nauki Kościoła. Jakże to pouczające, że prawdziwe nauczanie niosą ze sobą teksty przedsoborowe...

Zbiór cytatów z Ewangelii z komentarzami, posoborowymi w formie i "ekumenicznymi" w treści. Komentuje ksiądz, który "nie przyszedł nawracać" (jak sam pisał o sobie w znanym wierszu). Ciekawe zatem, co mówił gdy posypywał głowy wiernych popiołem w Środę Popielcową? Czy - zgodnie ze swoim przekonaniem - zastępował wezwanie do nawrócenia sugestią, by się nie nawracać? Tylko co? Żyć bez nawrócenia, ale z przekonaniem, że dzięki "miłosierdziu" sprawa jest załatwiona? A drugie popielcowe wezwanie by "wierzyć w Ewangelię" też ulegało ekumenicznej modyfikacji? Można tak przypuszczać, skoro tytuł niniejszej książki nauczanie i nakazy Zbawiciela nazywa "życzeniami Pana Jezusa". Cytaty z Ewangelii są życzeniami? No, skoro tak, to oczywiście, że polecenie Pana Naszego Jezusa Chrystusa "idźcie i nauczajcie wszystkie narody" autor pojmuje nie jako nakaz ewangelizacyjny, nie jako polecenie, by nawracać odwróconych od Boga, tylko jako życzenie... dobrej drogi, miłej wędrówki z Bogiem (s.82)! Wszak "nie przyszedł nawracać". Ekumeniczna nowomowa w służbie świętego, ale spokoju. Religia dla tych, którzy wstydzą się wiary? A przecież tu chodzi o rzecz najważniejszą: nie o uczucia i spokój, nie o poetyczne rozmarzenie, tylko o sprawy ostateczne człowieka. Czyli - jak to ujmował tradycyjny katechizm - życie, śmierć, sąd Boży i niebo, albo piekło. Chodzi o wieczność z Bogiem lub bez Boga. Czy dalej nawracanie nie ma sensu? jeśli zatem ksiądz "nie przyszedł nawracać", to po co przyszedł? O czym chce rozmawiać? O "polityce"? Co chce robić? Oglądać telewizję? Co z drugim najważniejszym przykazaniem, po miłości Boga, czyli z miłością bliźniego, czyli z troską o jego dobro, a więc z troską o zbawienie jego duszy? Ksiądz ma ważniejsze sprawy na głowie niż nawracanie i wzywanie do pokuty? Jak widać posoborowy ksiądz ma: poklepywanie po ramieniu i pocieszanie, że nie ważne, co się robi, bo i tak wszyscy jesteśmy zbawieni. "Róbta co chceta, do nieba wszyscy pójdzieta". Hulaj dusza, piekła nie ma. Tak mówił Chrystus? Czyżby nadchodził czas napisania Ewangelii na nowo, "ekumenicznie", przez "uczonych w Piśmie"? Najpierw "nowy katechizm", a że nie zgadza się on z tradycją i dwoma tysiącami lat nauki Kościoła, więc tym gorzej dla tradycji? Pycha poprzedza upadek, a srebrniki palą w kieszeni - tak, Judasz się powiesił, a nie został świętym. A nawet on mógł się nawrócić, tylko nie chciał, nie widział potrzeby. "Nie przyszedłem pana nawracać" - dlaczego?