Płyty winylowe i CD

Edith Piaf w swoich największych przebojach.

Co tu pisać: La Scala, Victor de Sabata, Maria Callas, Giuseppe Di Stefano, Tito Gobbi... . Rozkosz dla miłośników mistrzowskiej sztuki operowej połowy XX wieku. Węgierskie wydanie nagrania EMI. Jakość płyt i okładki odpowiada jakości muzyki. 

Połączenie rocka i operetki (w sensie dosłownym i przenośnym). Szaleństwo rynku muzycznego przełomu lat 70-tych i 80-tych XX wieku. Japońskie, pierwsze wydanie.

Kwintesencja rockowego kiczu, apoteoza operetkowej pompatyczności, przebojowa pretensjonalność podniesiona do groteskowego, niemal karykaturalnego sentymentalizmu. Płyta, która miała od roku 1975, tj. od swego pierwszego wydania, aż... 578 wydań! Płyty winylowe, kasety magnetofonowe, taśmy samochodowe, płyty CD - 578 wydań na całym świecie. I to nie koniec, bo każdego roku dochodzą nowe edycje (oferowana przez nas jest drugim niemieckim wydaniem z 1976 roku). Płyta idealna, marzenie handlowca: płyta dla wszystkich, dla dzieci i dla rodziców, dla zakochanych i dla zbuntowanych, dla każdego coś miłego - klasyfikowana jest bowiem zarówno jako Hard Rock, jak i Glam, jako Classic Rock, jak i Pop Rock, jako Arena Rock, jak i Prog Rock, a nawet jako Art Rock. Idealny produkt marketingowy: tyle "targetów", że w zasadzie każdego można trafić (jak karabin maszynowy: celność jako efekt szerokiego pola rażenia). Pastisz pastiszu - pastisz na salonach. Rock porzuca bunt i staje się biznesem, dużym biznesem. Tym większym, że również życie osobiste lidera zespołu stało się modnym towarem, doskonałym tworzywem do ulepienia jednego z glinianych idoli, świątków współczesnego świata.

Koncert Nr 2 Op.18 gra Francois-Rene Duchable, a Orkiestrą Filharmoniczną ze Strasbourga dyryguje Theodor Guschlbauer. Koncert Nr 3 Op.30 gra Borys Bieriezowski, a Philharmonia Orchestra dyryguje Eliahu Inbal.

Sergei Vasilevich Rachmaninov, Vespers (Vsenoshchnoye Bdeniye), Op. 37, Russian Choral Music, USSR Ministry of Culture Chamber Choir Valeri Polyansky

Nagranie cyfrowe z 1985 roku. Zoltan Kocsis (fortepian), Orkiestra Symfoniczna San Francisco, dyryguje Edo de Waart.

Zoltan Kocsis - fortepian, Orkiestra Symfoniczna San Francisco, dyryguje Edo De Waart.

Amerykańskie granie. Folk i country. Oficjalnie i marketingowo rarytas, czego ma dowodzić fakt, że w 2009 roku płyta zdobyła wszystkie pięć nagród Grammy, do których była nominowana. Nieoficjalnie i w opiniach wielu słuchaczy płyta tylko dla zakochanych ślepo w Plancie Robercie i/lub Krauss Alison (ślepo i głucho). Nudna jak flaki z olejem - doskonały prezent dla cierpiących na bezsenność. Usypiający efekt murowany (i to mimo dudniącego łubu dubu i stękających jęków). "A taki był ładny: hamerykański! Szkoda!"

Jean-Philippe Rameau, Castor i Pollux, Tragedia liryczna w 5 aktach z prologiem (wersja z 24 października 1737 roku). Nagranie rekomendowane przez "Classica".

Płyta winylowa z 1969 roku. Współczesny jazz z gitarą w roli głównej.

Solidny, niemiecki rock z 1972 roku. Legendarna płyta, której legenda rośnie z czasem, choć w roku wydania płyta była prawie nie zauważona. Dwie gitary, perkusja, ostry śpiew. Kwintesencja rocka z lat siedemdziesiątych (ubiegłego wieku dla jasności).

"Czwórka", czyli - według profesjonalnej nomenklatury - płyta 7", 45 RPM, EP. Oczywiście nagranie jest mono. Cztery piosenki: "Nie wolno mi", "Dziś jest kto inny", "Pocałuj mnie choć jeden raz" i "Zwykła rzecz", czyli: slow-rock, duina, twist i slow fox - jednym słowem prawdziwa uciecha dla miłośników tańców z ubiegłego wieku. Choć "slow-rock" powinien przerzucić mosty między pokoleniami rockmanów: dziadkowie i wnuki połączeni rytmem podskoków. Muzyka to jedno, ale okładka stanowi prawdziwe wyzwanie. Na osiołku wdzięczy się jakaś PRL-owska pin-up (nie jest to pieśniarka Rena Rolska), odziana w modny wówczas kostium plażowy bikini, a osiołek nosi słomkowy kapelusz. Nowy kierunek w sztuce PRL: socsurrealizm zamiast socrealizmu.

Rene Marie i trzech muzyków w pełnych zaangażowania kompozycjach. Płyta z 2007 roku, praktycznie nie pojawia się już na rynku. Biały kruk. Wygląda na to, że ostrzeżenie z płyty, iż "unauthorized reproduction can result in bad karma, we strongly discourage it" chroniło skutecznie przed kopiowaniem.

Pierwsza płyta Republiki z ich największym przebojem ze stanu wojennego, wydana w 1983 roku. Jak się wówczas mówiło jeden z wentyli, którymi spuszczano napięcie - w tym wypadku wentyl młodzieżowy. Muzyka była połączona z polityką czy ktoś chciał czy nie chciał, bo w tamtym czasie wszystko było odczytywane w kontekście politycznym i we wszystkim dopatrywano się aluzji politycznych. Jeszcze jeden element ze sprytnej układanki i manipulacji, do której świadomie i nieświadomie przyczyniały się rozgłośnie radiowe i "polski rock".

Return To Forever, Musicmagic, czyli Chick Corea w roli głównej i "musical fun with no barriers of musical style or type of audience". Płyta winylowa - amerykańskie tłoczenie z 1977 roku.

Miklos Perenyi na wiolonczeli, Laszlo Barsony na skrzypcach. Węgierską Orkiestrą Symfoniczną dyryguje Janos Ferencsik. 

Zdenek Tyslar gra na rogu (francuskim), towarzyszy mu Praska Orkiestra Symfoniczna, a całością dyryguje Jiri Belohlavek, będący wówczas u progu międzynarodowej kariery.

Dwa poematy symfoniczne: Till Eulenspiegel i Don Juan w wykonaniu Budapesztańskiej Orkiestry Symfonicznej, którą dyryguje Ken-Ichiro Kobayashi.

Chor der Deutschen Staatsoper Berlin, Staatskapelle Berlin - Otmar Suitner. Martin Ritzman, Hanne-Lore Kuhse, Ludmila Dvorakowa, Karl-Heinz Stryczek, Theo Adam.

Wybrane fragmenty opery w NRD-owskiej wersji (czyli chyba najlepiej oddającej teutońskiego ducha dzieła). Wykonanie, na które warto zwrócić uwagę chociażby ze względu na baryton.