Książki

Jak pisze wydawca książka zawiera starożytne recepty, naturalne lekarstwa i ostatnie odkrycia. Jest zbiorem przydatnych, praktycznych wskazówek dla osób pragnących zapobiec chorobie lub też zmagają się z nią. Dr Colbert: "chcesz być zdrowy. Pan Bóg także tego pragnie".

Wszystko tak, jak napisane w podtytule, że jest to "magazyn historyczny miłośników gier strategicznych i modelarstwa". Są zatem artykuły historyczne i modelarskie, są gry planszowe (z żetonami), ale jest również rarytas: kalkomanie do "Łosi" przejętych/zdobytych przez sowietów (oczywiście nie do samolotów, tylko do ich modeli w skali 1:48). Spis treści na zdjęciach.

Ósmy numer magazyny historycznego poświęconego grom strategicznym, historii i modelarstwu. W środku żetony i mapy do Bitwy nad Bzurą 1939 i Operacji ANCONA. Spis tematów głównych na okładce musi wystarczyć, bo pismo jest firmowo zafoliowane.

Rozważania i teksty modlitw z Wielkich Piątków: 20 kwietnia 1984, 22 marca 1991, 21 kwietnia 2000, 18 kwietnia 2003 - Jan Paweł II. Wielki Piątek 29 marca 2002: rozważania przygotowane przez czternastu świeckich dziennikarzy, kobiet i mężczyzn, akredytowanych przy biurze prasowym Stolicy Apostolskiej. Wielki Piątek 9 kwietnia 2004 rozważania i teksty modlitw przygotował O. Andre Louf, trapista. Rozważania i teksty modlitw z Wielkiego Piątku 25 marca 2005: kard. Joseph Ratzinger.

W numerze między innymi: ziemiojad brazylijski, przeźroczka indyjska, sum rekini, danio lamparci, rodzina brzeszczotkowatych, pielęgnica Sajica, porady o rozpoczęciu hodowli, o wodzie hodowlanej, a także "ciekawostka przyrodnicza", czyli rozmowa z Bogdanem Smoleniem (tak, tym satyrykiem od Laskowika - "w cywilu" prowadził sklep akwarystyczny). 

„Ruch” był największą tajną organizacją antykomunistyczną działającą w okresie rządów Władysława Gomułki. Założycieli łączyły poglądy polityczne: radykalny antykomunizm, wrogi stosunek do ZSRR i głębokie przywiązanie do idei niepodległości. Kilkuletnią działalność organizacji przerwały aresztowania, rozpoczęte 20 czerwca 1970 r., w przeddzień przygotowywanej przez członków „Ruchu” akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie.

Tom I obejmuje lata 1750 - 1880.

Tom II dziejów Ameryki Łacińskiej, czyli - jak głosi podtytuł -  od schyłku epoki kolonialnej do czasów współczesnych.

Pięć w skórę oprawionych ciężkich tomów, prawie pół setki autorów. Obraz literatury Europy - od zarania w starożytności po dzisiaj. Wiedza uporządkowana według języków.

Buńczuczny tytuł skrywa typową dla współczesnej edukacji banalność, a często zwykły fałsz, skrótowego przekazu słownego i kalejdoskopowy, patchworkowy, znerwicowany zalew ilustracji. Wszystko na tym samym poziomie niechlujności, przypadkowości. A zresztą, czy przytłaczjąca część filozofii zasługuje na coś lepszego?. Może taki przekaz, taki obraz, owo współczesne "malarstwo jaskiniowe", jest najbardziej trafnym portretem, najwłaściwszym przedstawieniem dziejów filozoficznego chaosu? Oczywiście całość aż do przesady politycznie poprawna, więc wizja historii zgodna z XIX i XX wiecznymi broszurami dla partyjnych słuchaczy krótkich kursów filozofii marksistowskiej, a to oznacza jednocześnie, że współczesny konsument paszy dostarczanej przez środki masowego przekazu nie zazna żadnego rozczarowania i będzie mógł spokojnie osunąć się w błogie kontemplowanie własnej wszechwiedzy i wszechkompetencji. Natomiast największą zagadką jest pytanie: skąd u nas wzięła się ta książka?!

Prastary mit zrekonstruowany, odtworzony i scalony z rożnych zachowanych legend i opowieści, przez Josepha Bediera, uczonego romanistę. 

"Dzieje Tristana i Izoldy", odtworzone przez Józefa Bediera (a przetłumaczone przez Boya), to uczta dla miłośnika literatury najczystszej: wciągająca opowieść, wielka miłość, honor, szlachetność, tajemnica, magia ("magia" to ukochane w XXI wieku słowo, pierwiastek wszystkiego, nawet banalne zdarzenia, jak nie są "za..biste", to są "magiczne", a każda reklama mówi: "daj się uwieść magii", albo "odkryj magię" nawet w wacikach czy jakichś innych tamponach, ale tu chodzi o magię w jej dawnym znaczeniu, czyli o panowanie nad ukrytymi - przed zwykłymi śmiertelnikami - mocami i siłami), ironia, mądrość, dobro stające mężnie przeciw złu, dramat losu i przeznaczenia. Zaiste, "ciemne" średniowiecze. Doprawdy, jeśli ono było "ciemne", to jaka jest nasza epoka? Czarna - jak otchłań czarnej dziury... Aha, no i ważna uwaga: opowieść nie "dostała Nobla" ("dostać Nobla" to brzmi jak "dostać gorączki", albo "dostać zakażenia", ale to na marginesie), więc chyba nie zainteresuje współczesnego "inteligienta"...

Dziennik pojęty w zasadzie jako relacja z życia biologicznego: jedzenie, spanie, wypróżnianie, kopulowanie, chodzenie, rozmawianie,... . Żona, kochanki, praca, przyjęcia, zaraza, wojny, nędza, zabawy salonowe, tatr, muzyka, Parlament, tawerna, dwór królewski, kościół, muzyka, karty, awantury, pieszczoty, korupcja, nepotyzm,... . Zabawa w politykę i we władzę. Urzędnik (dla niektórych karierowicz, dla innych człowiek sukcesu) bez zahamowań opisuje dziewięć lat życia w Londynie drugiej połowy XVII wieku. Notowanie wydarzeń swojego błahego i bezsensownego życia (czyli takiego, jakie jest udziałem wszystkich, dla których miarą sensu egzystencji jest sukces zawodowy i materialny oraz zmysłowe zaspokojenie - błahy i bezsensowny żywot może zatem wieść każdy, bez różnicy wieku i stanu) Samuel Pepys rozpoczyna w roku 1660. W Polsce zawarto wówczas Pokój w Oliwie, który kończy potop szwedzki, a więc jest to rok, który uznaje się za początek upadku Rzeczypospolitej (trwa jeszcze "potop rosyjski", o mniejszych nieszczęściach nie wspominając). Pepys kończy swoje pospolite wynurzenia (bo fizjologiczna egzystencja nie przestaje być pospolitą, przez to tylko, że jest udziałem "celebryty") w roku 1669. W Polsce rok wcześniej abdykował Jan Kazimierz Waza, a w 1669 wybrano głosami szlachty na króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego i doszło do zerwania sejmu koronacyjnego. Rzeczpospolita zaczynała tonąć. Świat Pepysa zdaje się wzmacniać. Opis tego świata - "Dziennik" - autor zamyka wyznaniem żalu, że oprócz pocałowania "nie było sposobności niczego więcej spróbować" z Betty, którą Pepys odwiedził, gdy jej mąż wyjechał z miasta... . Rzeczpospolita szlachecka to rozległe niziny w centrum Europy, zapraszające wręcz do toczenia bitew i wojen, a despotyczne Królestwo Anglii to prawie niedostępna wyspa: dwa całkowicie różne światy. Ale całkiem podobne, jeśli wziąć pod uwagę wpływ, jaki na historię mają wyniesieni na urzędy ludzie pospolici duchem i skarlali charakterem. Jeszcze jedna książka o "banalności zła" (urzędnicy jako "bezmyślne trybiki machiny zniewolenia"). Tym razem relacja bezpośrednia z XVII wieku.

System totalitarny i dziennikarze. I ci, co tworzyli i ci, co kontestowali.

Czyli trochę horroru dla młodszych i dużo uciechy dla starszych.

Książka uhonorowana prestiżową nagrodą amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Wiersze wybrane, ale "Sonety z portugalskiego" wszystkie.  

Książka w zasadzie dla młodych ludzi, którzy po oglądaniu westernów czy lekturze "Winnetou", chcą się dowiedzieć czegoś więcej o "Indianach". Ale każdy miłośnik historii obu Ameryk weźmie tę książkę do reki z przyjemnością. A płócienna okładka, dobry papier, ilustracje Stanisława Rozwadowskiego, miły zapach sprawią, że również ci, którzy lubią wracać do czasów lektur młodzieńczych będą mogli, dzięki tej książce, przekonać się, że wspomnienia czasu minionego można przyjemnie ożywić.

Książka pomyślana jako osobisty doradca, odpowiadający na pytanie „jak żyć?”. Ze wstępem tłumaczącym o co temu doradcy chodzi.

Czyli, jednym słowem, psychoterapeuci. Oraz ich metody.