Filmy

Horror w rzeczywistości, bo początek stanu wojennego i horror na ekranie. Wszystko po raz pierwszy i wszystko straszne.

Złodziej, który ze złodziejskim honorem planuje zakończyć swoją „karierę” natrafia na nieoczekiwane trudności.

Rekonstrukcja cyfrowa filmu w standardzie Q DVD - czyli, jak zapewnia wydawca, kolory wyglądają lepiej niż w oryginale (wierzymy, bo wydawca jest specjalistą od koloryzowania).

Płyta I zawiera następujące odcinki serialu: Ciężkie jest życie, Bilet do fryzjera, Wywiadówka, Pierwszy dzień. A płyta II: Dwója z azymutu, Trójka klasowa, Polski Joga. Siedem satyrycznych filmów z sentymentalnego PRL-u. W porównaniu z dzisiejszą produkcją (z PRL-u bis) filmy ujmują kulturą, humorem, błyskotliwością i subtelnością. Było minęło. Współczesny widz może mieć trudności ze zrozumieniem dialogów: bohaterowie bowiem odnoszą się do siebie z szacunkiem i - to wydaje się dzisiaj zupełnie niemożliwe! - nie używają "brzydkich słów" (wyjaśnienie dla socjologów: tak się kiedyś nazywało ordynarne słownictwo, prostackie przekleństwa, chamskie wyrażenia, wulgarne zwroty, itp. zachowania językowe, które obecnie stanowią główną, jeśli nie jedyną, formę oraz treść filmowej - ale nie tylko! - komunikacji międzyludzkiej).

Szerokoekranowa, z przestrzennym dźwiękiem, o 30 minut dłuższa od wersji kinowej "wersja reżyserska" filmu o festiwalu muzycznym, który stał się wydarzeniem społecznym i politycznym. Symboliczny początek nowej epoki, początek procesu przemiany demokracji z "rządów ludu" w rządy mniejszości, a finalnie w dyktaturę mniejszości. Symboliczny początek przemiany cywilizacji rozumu w cywilizację emocji. Jaka piękna (?) katastrofa... Cywilizacyjna, bo nie ekonomiczna, choć ile kosztowała, kto ją sfinansował i ile ktoś (kto?) na niej zarobił, czyli ile dało się wycisnąć z hasła "pokój, miłość i szczęście" - te informacje są niedostępne. Może właśnie i z tego powodu there's no business like show business...

Film Romana Polańskiego z zabójczą Catherine Deneuve...

Almodovar, czyli dla jednych film do oglądania na klęczkach (sztuka wymaga poświęceń), dla innych pretensjonalny bełkot nie do oglądania, nawet w najwygodniejszym fotelu. Ale przecież film dostał Oscara, nagrodę w Cannes, Felixa, Cezara, nagrodę BAFTA. Tyle nagród! To musi być dzieło wybitne. Chyba nikt nie przypuszcza, że nagrody może dostawać film nic nie warty, doceniony jedynie za modne obrażanie tych, których należy obrazić (zgodnie z nakazami poprawności politycznej oczywiście), o którym, że jest dziełem ponadczasowym nie powiedzą nawet zakochani w reżyserze. Arystoteles oczekiwał od sztuki oczyszczenia, współczesność zadowala się zbrukaniem. Oto różnica między sztuką i filozofią klasyczną, a modną, współczesną "działalnością artystyczną" i "krytyką artystyczną". Ciekawe, jakie filmy kręciliby Ateńczycy 2500 lat temu? I może przekonanie, że sztuka oczyszcza brało się stąd, że nie znali filmu?

Tradycyjny motyw mściciela przemierzającego Dziki Zachód w poszukiwaniu zemsty w „Wyjętym spod prawa Josey Walesie” zyskał nowe, znacznie uatrakcyjnione oblicze.

Policjant i świadek koronny stają przed prawdziwym „Wyzwaniem” - dotrzeć z Las Vegas do Phoenix i nie dać się zabić (w tym także przez innych policjantów).

"Wzgórze rozdartych serc" to kolejny film, w którym można poznać Clinta Eastwooda nie tylko od aktorskiej, ale i reżyserskiej strony.

Jak skutecznie pozbyć się dwóch rywalizujących ze sobą grup przemytników? Współpracując z obiema, nawet „Za garść dolarów”.

Film Neil'a Simon'a "Zabity na śmierć" to komedia, gdzie najsłynniejsi detektywi mają nie tylko rozwikłać zagadkę zapowiadanego morderstwa, ale, co chyba ważniejsze, mają nie dać się zabić. Gwiazdorska obsada oraz dodatkowo Truman Capote w roli sprawcy całego zamieszania. Film nakręcono w 1976 roku.

"Zabójcza broń" na kasetach VHS, czyli - choć kasety firmowe - jakość inna niż DVD, ale nagrania są z lektorem polskim, a nie z napisami. To atut dla wszystkich, którzy wolą oglądać filmy, niż je czytać. Kopie wersji kinowych, nie są ulepszone cyfrowo.

Czarno-biały klasyk czarnego kryminału. Drobiazgowo zaplanowany skok i... . Sytuacje tyle razy filmowane: duże pieniądze i grupa spryciarzy. Ale to, co gładko udaje się gwiazdom w "Ocean's eleven", w "czarnym kryminale" potoczy się zaskakująco. Oczywiście nie zdradzimy jak. To już trzeba samemu zobaczyć... 

PRLowska komedia kryminalna. Fronczewski spaceruje po Nowym Yorku i zaczepia policjantów, amerykańscy gangsterzy ścigają się po lesie w ogromnych samochodach z niemieckiego szrotu, a na pudełku Borewicz (na imię ma "porucznik") nazwany jest polskim James'em Bond,em. Wiadomo: przecież Roger Moore to angielski Bronisław Cieślak.

Slogan na okładce głosi: "Nieokiełznani, twardzi i gotowi na wszystko". Tym wszystkim jest Claudia Cardinale. Jej obecność oraz "okoliczności przyrody" tłumaczą, dlaczego są twardzi i dlaczego musiało być aż czterech twardzieli i to jeszcze najtwardszych z twardych. Nie było chyba bardziej wybuchowej mieszanki w kinie lat 60-tych.

Nazwiska, które w latach 70-tych przyspieszały bicie serca miłośników kina. Według stopnia przyspieszenia: Antonioni, Nicholson i - osoby o słabszych nerwach proszone są o opuszczenie sali - Maria Schneider. 

Bogumił Kobiela gra budzącego współczucie oportunistę (w następnej ekranizacji Piszczykiem został - w zasadzie grając samego siebie - Stuhr Jerzy: doskonały przykład, czym różni się kreacja od autoprezentacji, albo sztuka od "produkcji z dziedziny szeroko rozumianej kultury"). Kinowa, oryginalna czarno-biała wersja filmu.

Eksponat ze zbioru pod hasłem "Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie?", ale eksponat wyjątkowy, bo za rzeczoną dewastację odpowiada sam twórca dzieła pierwotnie całkiem udanego. Dlaczego Wajda Andrzej, " nasz narodowy reżyser" i "wieszcz kamery" postanowił film kinowy przerobić tak, by pozbawić go dramatyzmu, płynności, a nawet sensu wersji oryginalnej to chyba na zawsze pozostanie zagadką. Kinowy film z 1974 roku był filmem; "nowa wersja" z 2000 roku jest chaotycznym zlepkiem scen i scenek, jakąś hybrydą skleconą ze scen z obrazu kinowego i z serialu telewizyjnego (który w zasadzie był już zupełnym nieporozumieniem). Bez względu na wierność powieści film Wajdy był filmem, a to znaczy, że z dramatycznym sensem opowiadał pewną historię. "Nowa wersja" sens straciła i właściwie nie wiadomo, o czym jest cała opowieść, tak wiele w niej wątków o różnej wartości artystycznej i fabularnej. W porównaniu z wersją kinową "nowa wersja" może mieć jedynie walor historyczny.

Rarytas, biały kruk czarnej taśmy, a nie żadne "badziewie VHS". Tak, to jest VHS, a nie DVD czy Blu-ray, ale to jest też pierwsza, kinowa (co widać, bo jest to kopia zrobiona z taśmy filmowej!) wersja filmu. Tak ten film wyglądał w czasie, kiedy go pokazywano w kinach i jak objeżdżał świat, i dostawał nagrody. To nie jest późniejsza, wydawana na DVD, ocenzurowana i przegadana "wersja reżyserska" (a pierwsza to była czyja? ciecia z "Filmówki"?). Prawdziwa filmowa "Ziemia obiecana", słynna z wielu scen (i "momentów" - tematem publicznym w 1974 roku było odkrycie, że Daniel O. "jest rudy nie tylko na głowie"), która zniknęłaby w "grobie pamięci", gdyby nie VHS. I - co równie ważne - film, choć to VHS, jest doskonałej jakości, zaskakująco dobra kopia. A jak się nie lubi VHS zawsze można przegrać z kasety na jakiś cyfrowy nośnik. Wajda cierpiał, bo amerykańscy Żydzi zaatakowali go za antysemityzm filmu - nie rozumiał, że dla amerykańskich Żydów wszystko, co polskie jest - z definicji - "antysemickie" i że najprawdziwszy obraz Żydów, właśnie dlatego, że ręką Polaka nakreślony, będzie przez nich od razu nazwany "antysemickim kłamstwem". Tak już oni mają - może czasem budzi się sumienie amerykańskich Żydów za ich faktyczny współudział w tragedii europejskich Żydów w czasie II wojny (całkowite ignorowanie raportów Polskiego Rządu, odmawianie przyjęcia zwykłych ludzi - uchodźców żydowskich) i szukają winnych dla samousprawiedliwienia? A może w ogóle nie lubią Polaków? Mniejsza z tym, Bóg widzi wszystko. Rarytas dla miłośników kina lat 70-tych XX wieku.