CD

Trio Andrzeja Jagodzińskiego i Sinfonia Viva grają czternaście tang. Tango: zawsze to samo i nigdy takie samo. Jeszcze jeden dowód miłości. Jak każda miłość niepojęta dla niezakochanych, dla zakochanych - cały świat.

Heavy-rock w mistrzowskim, gitarowym wykonaniu. Płyta wydana na winylu w 1971 roku została w 2001 roku włączona do kolekcji nagrań "100 Collection of the world best Rock Rarites" z numerem "005". Wyjątkowa muzyka i wyjątkowy wydawca CD, bowiem w 2001 roku wersję CD wyprodukowało wydawnictwo z Korei Południowej Won-Sin Music Company. Kwintesencja grania ze złotych lat rocka. Muzycy znani z późniejszej współpracy z Alex'em Harvey'em.

Siedemnaście wspaniale brzmiących nagrań (z opisem): audiofilska płyta testowa w formacie HDCD (oczywiście nie ma problemu, by wykorzystać ją również na sprzęcie CD). Doskonałe nagrania przygotowane specjalnie, by sprawdzić całe bogactwo dźwięku generowanego przez sprzęt Hi-Fi: barwę, plastyczność, głębokość, brzmienie, dynamikę - wszystko, co dusza (kochająca muzykę i swój sprzęt Hi-Fi) zapragnie. Dzieło niezależnej, legendarnej szwedzkiej wytwórni OPUS 3.   

Rosyjska muzyka chóralna: trzy chóry (St Petersburg Ensemble, Sveshknikov Choir i Volga Choir) wykonują muzykę cerkiewną, ludową oraz przeboje muzyki popularnej. Kwintesencja rosyjskiej muzyki - w formie oraz w treści.

The Spencer Davies Group, legenda brytyjskiego rocka z lat 60-tych XX wieku. Czterech muzyków (Spencer Davies, Steve Winwood, Muffa Winwood, Pete York) i ich największe, pełne rockowej energii przeboje, z "Gimme Some Loviin" i "Keep on Running" na czele.

19 największych przebojów, które umieściliśmy w kategorii "rock", ale równie dobrze można by tę płytę postawić na półce z napisem "pop". Podobno pierwszy "dęty" zespól rockowy.

Każdy bunt i rebelia staje się w końcu klasyką (jeśli przyjąć, że wszystko, co stare, jest klasyczne). A od 1979 roku - roku wydania płyt - minęło już... prawie 40 (!) lat. Dawni buntownicy mają wnuki. Ciekawe: czy wnuki słuchają szalejących dziadków?

Trzy płyty z muzyką z trzech filmów, które w istocie były jednym filmem, tak jak muzyka na trzech różnych płytach jest ciągle tą samą muzyką.

Nostalgia za "winylami", czyli - jak się wówczas mówiło - "longplejami" (czasem w skrócie: longami, czy płytami długogrającymi; przed erą CD i "empetrójek" nikt nie mówił "winyl"). Płyta jest realizacją japońskiego pomysłu na repliki słynnych płyt z epoki analogowej, ale repliki w wersji CD. Czy replice okładki towarzyszy również replika jakości muzycznych, tzn. czy zapis cyfrowy oddaje klimat nagrań analogowych - to musi ocenić każdy we własnym zakresie. Jedno jest pewne: oprócz sprzętu odtwarzającego muzykę trzeba mieć szkło powiększające - jeśli w czasie słuchania muzyki chcemy się cieszyć oglądaniem zminiaturyzowanej, bo dostosowanej do wymiarów płyty CD, repliki okładki.

Klasyka.

Henry Mancini: Peter Gunn, Moon River, Różowa Pantera, Szarada,... i jeszcze siedemnaście przebojów muzyki filmowej w wykonaniu Orkiestry Richard'a Hayman'a, które brzmią tak, jakby były zgrane z oryginalnych ścieżek dźwiękowych.

The Police - ich piąta i ostatnia, studyjna płyta nagrana w 1983 roku: "Synchronicity". Płyta CD też jest z 1983 roku, pierwsze wydanie CD, a zatem jest to nagranie AAD, czyli jest to "zdigitalizowany analog". Taka mieszanka, hybryda nagraniowa (obowiązkowa w tamtych czasach). Sama muzyka też jest mieszanką stylów i pomysłów z wyraźnym "hitowym" pragnieniem - ostatecznie to Police, czyli punk produkowany do sprzedaży masowej. Hipermarketowy bunt, rewolucja w granicach poprawności (politycznej).

The Stooges - zespół, który dla wielu stał się prekursorem rockowego szaleństwa i chaosu. Pierwsze wydanie na CD pierwszego albumu z 1969 roku. Komercyjna katastrofa, choć wielu muzyków przyznawało po latach, że The Stooges mieli wpływ na ich nagrania i koncerty. 

The Stranglers IV, czyli The Stranglers I. Jak wówczas pisano "narodził się punk dla inteligentów", czyli muzyka prosta, ale nie prostacka. Niby szorstka, ale jednak z klawiszowymi, "manzarkowymi" koronkami. Punk do pogo i do tańca z mniejszą liczbą ofiar. 

The Ultimate Wedding Album, czyli płyta z przebojami muzyki klasycznej wybranymi specjalnie na ślub (całość kończy oczywiście "Marsz weselny" Mendelssohn'a). Jest wszystko, czego potrzeba na tę okazję, a wśród wykonawców między innymi Luciano Pavarotti, Kiri Te Kanawa, Jose Carreras, Placido Domingo. "Ach, co to [będzie] za ślub"! 

Dwie braterskie gitary w solidnym amerykańskim (dokładnie: teksańskim) "łojeniu". W opisie płyty podziękowanie braci: "Thanks Mama V. for letting us play." Rzeczywiście, musiał być świętą kobietą, że pozwalała im na takie "granie/zabawę". Szaleństwo gitar elektrycznych. Muzyka drogi (jak "filmy drogi"): jest wędrówką i jest doskonałym tłem podróży. Mamusia bierze udział w kończącym płytę bluesie? 

Kwintesencja rocka w tiulach, szyfonach, cekinach, na obcasach i obsypanego brokatem. Król glam rocka w swoich największych przebojach.

Dwuosobowy zespół - gwiazda niezależnej sceny muzycznej Detroit - i jego chyba najlepsza płyta z 2003 roku. 

Thin Lizzy, słynne nagrania koncertowe 1976 - 1977 ("Live and Dangerous" pierwotnie wydane w 1978 roku na dwóch płytach winylowych) na pierwszym, amerykańskim wydaniu CD z 1989 roku. Dwie płyty winylowe na jednym CD.

Czwarta płyta studyjna z 1992 roku. New wave, który spodobał się w Anglii, ale w USA była klapa - z powodu fatalnej dystrybucji (proszę, a to przecież kraj przodującego marketingu).