Melchior Wańkowicz, Karafka La Fontaine'a, tomy I i II

Pokrzepiony cukrem copywriter Wańkowicz, korzystając z tego, że LOTem bliżej wybrał się za Wielką Wodę i w trzech odsłonach (tom I: Atlantyk-Pacyfik, tom II: Królik i oceany, tom III: W pępku Ameryki) opowiedział o kraju wolności (to co mu było wolno). Wszystko minęło jak sen jakiś złoty, nikt już tak nie gawędzi. Była, minęła i pełna fantazji gawęda i pełna siły Ameryka. Twórcze mieszanie wyobraźni i rzeczywistości, porzuciwszy poezję, w pogoni za pieniądzem, wyemigrowało do królestwa księgowości kreatywnej. I nie ma już Ameryki opowiadanej przez Wańkowicza - "Jest tylko Ameryka, ale i jej już nie ma". Choć... czy była?. Tak czy inaczej: gawęda, jej temat i sposób to wystarczające powody, by czytać Wańkowicza.

Szymon Kobyliński w swoim żywiole gawędziarza i rysownika. Trochę pamiętnika, trochę dywagacji na tematy różne, trochę Polski przedwojennej, dużo PRL-u, trochę świata szerokiego... "wszelako w tej książce dziwne jest materii pomieszanie". Kolejne epoki odchodzą w przeszłość, pamięć czasów minionych zanika: nawet gierkowski PRL wydaję się krainą z kronik, których już prawie nikt nie czyta, a jeszcze mniej rozumie. XXI wiek zmiata z szalonym przyspieszeniem sprawy minionych pokoleń. Nie ma rozumienia tam, gdzie zmiany zachodzą szybciej od zdolności postrzegania i zastanowienia. Bezrefleksyjna współczesność, oderwana od doświadczenia przeszłości, rozsypuje się na chwile ulotnych i chaotycznych przeżyć, zapoznając mądrość i sens. Teraz już nie pokolenia, ale kolejne roczniki staja się dla siebie obce, żyją w innych światach. Książka Kobylińskiego niczym kronika średniowieczna - opowieść niemal bajkowa. Aż trudno uwierzyć, że jeszcze przecież nie tak dawno... . Było, minęło, nic nie zostało...