Mary Shelley, Frankenstein

Koszmar powraca...

"Mary Shelley's Frankenstein blends Gothic horror and romance in a story that is both world-famous and increasingly relevant". A w zasadzie co mogła napisać kobieta, która podróżowała z sercem zmarłego ukochanego?

Jak głosi cały tytuł jest to "Przedziwna historia Doktora Jekylla i pana Hyde'a". Dobro i zło. Zło jest tak pociągające, intrygujące, kuszące. Ostatecznie trochę zabawy ze złem nie zawadzi. Zresztą, jak zrobi się niebezpiecznie, albo groźnie, można się wycofać. Oto prawdziwa wiara: nad złem można zapanować. Złu się folguje, ale nad złem się nie panuje. Aż kiedy zło ukaże swoje prawdziwe oblicze, kiedy odbierze całą wolność, zniszczy całe dobro, nie w ludzkiej już mocy będzie obrona przed jego destrukcyjna potęgą. I czy śmierć jest jedynym wyzwoleniem? Czy w ogóle jest wyzwoleniem? 

Jeśli komuś brakuje zła w życiu, albo lubi przebywać w towarzystwie ludzi czyniących zło, albo chce poczuć "bezsens egzystencji", albo tylko chce sobie popsuć nastrój, to książka jest dla niego. Wszystko jest bez sensu, nawet nie wiadomo czy autorka jest autorką prawdziwą, czy książki nie napisała jej siostra. Ciekawe? W tym wypadku okazuje się dosłownie, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Bo piekło jest tam, gdzie nienawiść zastępuje miłość. Tylko po co o tym czytać? W chorym świecie chore książki uchodzą za literaturę, tylko dlaczego piękną? Wszak nic w niej pięknego. Może powinna powstać zatem nowa kategoria: "literatura odrażająca"? Problem z rzeczami, które się robi tylko dlatego, że można je zrobić, choć rzeczy te są złe, jest taki, że czasu poświęconego na takie rzeczy nic nie zwróci. Ominie się za to coś dobrego, na co już czasu zabraknie, bo zmitrężyło się go, bo rozrzutnie "wydało się" go na rzeczy, po których co najmniej pozostaje niesmak. I potem zdziwienie, że "ma się doła". Więc ostrzegamy: "dół" gwarantowany. Wygląda zatem na to, że sprzedanie tej książki byłoby czynem nieetycznym... . Ale przecież "chcącemu nie dzieje się krzywda". Myśmy ostrzegli.