Filmy

Reżyseria Paolo Sorrentino. Oscar 2014 za najlepszy film zagraniczny, Złoty Glob 2014, najlepszy europejski film roku 2013.

Bieszczady w pierwszych latach okupacji sowieckiej po "wyzwoleniu". Film nakręcono w 1968 roku, a więc zgodnie z zasadą, którą tak zgrabnie wyraził reżyser z "Misia": "na każdą rzecz można patrzeć z dwóch stron: jest prawda czasów, o których mówimy i prawda ekranu, która mówi...". 

Horror w rzeczywistości, bo początek stanu wojennego i horror na ekranie. Wszystko po raz pierwszy i wszystko straszne.

Złodziej, który ze złodziejskim honorem planuje zakończyć swoją „karierę” natrafia na nieoczekiwane trudności.

Rekonstrukcja cyfrowa filmu w standardzie Q DVD - czyli, jak zapewnia wydawca, kolory wyglądają lepiej niż w oryginale (wierzymy, bo wydawca jest specjalistą od koloryzowania).

Płyta I zawiera następujące odcinki serialu: Ciężkie jest życie, Bilet do fryzjera, Wywiadówka, Pierwszy dzień. A płyta II: Dwója z azymutu, Trójka klasowa, Polski Joga. Siedem satyrycznych filmów z sentymentalnego PRL-u. W porównaniu z dzisiejszą produkcją (z PRL-u bis) filmy ujmują kulturą, humorem, błyskotliwością i subtelnością. Było minęło. Współczesny widz może mieć trudności ze zrozumieniem dialogów: bohaterowie bowiem odnoszą się do siebie z szacunkiem i - to wydaje się dzisiaj zupełnie niemożliwe! - nie używają "brzydkich słów" (wyjaśnienie dla socjologów: tak się kiedyś nazywało ordynarne słownictwo, prostackie przekleństwa, chamskie wyrażenia, wulgarne zwroty, itp. zachowania językowe, które obecnie stanowią główną, jeśli nie jedyną, formę oraz treść filmowej - ale nie tylko! - komunikacji międzyludzkiej).

Szerokoekranowa, z przestrzennym dźwiękiem, o 30 minut dłuższa od wersji kinowej "wersja reżyserska" filmu o festiwalu muzycznym, który stał się wydarzeniem społecznym i politycznym. Symboliczny początek nowej epoki, początek procesu przemiany demokracji z "rządów ludu" w rządy mniejszości, a finalnie w dyktaturę mniejszości. Symboliczny początek przemiany cywilizacji rozumu w cywilizację emocji. Jaka piękna (?) katastrofa... Cywilizacyjna, bo nie ekonomiczna, choć ile kosztowała, kto ją sfinansował i ile ktoś (kto?) na niej zarobił, czyli ile dało się wycisnąć z hasła "pokój, miłość i szczęście" - te informacje są niedostępne. Może właśnie i z tego powodu there's no business like show business...

Film Romana Polańskiego z zabójczą Catherine Deneuve...

Almodovar, czyli dla jednych film do oglądania na klęczkach (sztuka wymaga poświęceń), dla innych pretensjonalny bełkot nie do oglądania, nawet w najwygodniejszym fotelu. Ale przecież film dostał Oscara, nagrodę w Cannes, Felixa, Cezara, nagrodę BAFTA. Tyle nagród! To musi być dzieło wybitne. Chyba nikt nie przypuszcza, że nagrody może dostawać film nic nie warty, doceniony jedynie za modne obrażanie tych, których należy obrazić (zgodnie z nakazami poprawności politycznej oczywiście), o którym, że jest dziełem ponadczasowym nie powiedzą nawet zakochani w reżyserze. Arystoteles oczekiwał od sztuki oczyszczenia, współczesność zadowala się zbrukaniem. Oto różnica między sztuką i filozofią klasyczną, a modną, współczesną "działalnością artystyczną" i "krytyką artystyczną". Ciekawe, jakie filmy kręciliby Ateńczycy 2500 lat temu? I może przekonanie, że sztuka oczyszcza brało się stąd, że nie znali filmu?

Tradycyjny motyw mściciela przemierzającego Dziki Zachód w poszukiwaniu zemsty w „Wyjętym spod prawa Josey Walesie” zyskał nowe, znacznie uatrakcyjnione oblicze.

Policjant i świadek koronny stają przed prawdziwym „Wyzwaniem” - dotrzeć z Las Vegas do Phoenix i nie dać się zabić (w tym także przez innych policjantów).

"Wzgórze rozdartych serc" to kolejny film, w którym można poznać Clinta Eastwooda nie tylko od aktorskiej, ale i reżyserskiej strony.

Jak skutecznie pozbyć się dwóch rywalizujących ze sobą grup przemytników? Współpracując z obiema, nawet „Za garść dolarów”.

Film Neil'a Simon'a "Zabity na śmierć" to komedia, gdzie najsłynniejsi detektywi mają nie tylko rozwikłać zagadkę zapowiadanego morderstwa, ale, co chyba ważniejsze, mają nie dać się zabić. Gwiazdorska obsada oraz dodatkowo Truman Capote w roli sprawcy całego zamieszania. Film nakręcono w 1976 roku.

"Zabójcza broń" na kasetach VHS, czyli - choć kasety firmowe - jakość inna niż DVD, ale nagrania są z lektorem polskim, a nie z napisami. To atut dla wszystkich, którzy wolą oglądać filmy, niż je czytać. Kopie wersji kinowych, nie są ulepszone cyfrowo.

Czarno-biały klasyk czarnego kryminału. Drobiazgowo zaplanowany skok i... . Sytuacje tyle razy filmowane: duże pieniądze i grupa spryciarzy. Ale to, co gładko udaje się gwiazdom w "Ocean's eleven", w "czarnym kryminale" potoczy się zaskakująco. Oczywiście nie zdradzimy jak. To już trzeba samemu zobaczyć... 

PRLowska komedia kryminalna. Fronczewski spaceruje po Nowym Yorku i zaczepia policjantów, amerykańscy gangsterzy ścigają się po lesie w ogromnych samochodach z niemieckiego szrotu, a na pudełku Borewicz (na imię ma "porucznik") nazwany jest polskim James'em Bond,em. Wiadomo: przecież Roger Moore to angielski Bronisław Cieślak.

Slogan na okładce głosi: "Nieokiełznani, twardzi i gotowi na wszystko". Tym wszystkim jest Claudia Cardinale. Jej obecność oraz "okoliczności przyrody" tłumaczą, dlaczego są twardzi i dlaczego musiało być aż czterech twardzieli i to jeszcze najtwardszych z twardych. Nie było chyba bardziej wybuchowej mieszanki w kinie lat 60-tych.

Nazwiska, które w latach 70-tych przyspieszały bicie serca miłośników kina. Według stopnia przyspieszenia: Antonioni, Nicholson i - osoby o słabszych nerwach proszone są o opuszczenie sali - Maria Schneider. 

Bogumił Kobiela gra budzącego współczucie oportunistę (w następnej ekranizacji Piszczykiem został - w zasadzie grając samego siebie - Stuhr Jerzy: doskonały przykład, czym różni się kreacja od autoprezentacji, albo sztuka od "produkcji z dziedziny szeroko rozumianej kultury"). Kinowa, oryginalna czarno-biała wersja filmu.