Tchu, Dom wydawniczy

Wydawca głosi konieczność podróży duchowych w celach mistyczno-oświeceniowych, oczywiście obowiązkowo na wschód. Tymczasem jedna z zawartych w książce mądrości sufickich brzmi: "Pewien podróżnik rozmawiał w Indiach z mistykiem: - Tak wiele słyszeliśmy i czytaliśmy o waszych mędrcach, świętych pustelnikach, mistrzach duchowych - mówił - ale gdziekolwiek bym u was był, nie spotkałem ani jednego. - Nie musisz jeździć tak daleko - odparł mistyk - dobre dusze, kochające inne istoty, święci i mistycy są wszędzie (str. 112)." Zabawna konkluzja, w kontekście zaleceń wydawcy. Jak Koziołek Matołek, który "po calutkim szuka świecie tego, co jest całkiem blisko".  

Jeszcze jedno wydanie, tym razem ze swastyką na okładce, nakreśloną ręką autora. Trudna sprawa do opisu: Młoda Polska i książka, która dla jednych była (jest) poetyckim arcydziełem wizjonerskiej, "duchowości", dla innych grafomańskim, pretensjonalnym i napuszonym bełkotem z "duchowymi" złudzeniami (naturalny efekt rozrzedzonego powietrza wysokogórskiego i papierosów). By ocenić, która z opinii jest prawdziwa najlepiej samemu zadecydować - najlepiej, czyli po lekturze (choć to nie jest warunek konieczny, wszak dzisiaj wszystkim brak czasu). A, że w Antykwariacie mamy dwa, różne wydania, więc każde stronnictwo może mieć swój własny egzemplarz (po sprzedaży obu będziemy mogli z czystym sumieniem pozostać neutralni, sprzedaż jednego również nie zburzy naszej obojętności - bo skąd mamy wiedzieć, którego stronnictwa książkę sprzedaliśmy?).