Polskie Radio SA

W PRL-u studenckie krotochwile sprawiały, że nawet kabaretowa lektura instrukcji do jakiegoś sprzętu domowego budziła salwy śmiechu, a odpowiednie spojrzenia i grymasy przemieniały najprostsze wypowiedzi w przeszywające aluzje polityczne. Ale lata lecą, piwnica przemienia się w salę kongresową, a na salonach trudno być beztroskim (i rzadko trzeźwym) studentem w wieku dojrzałym, więc i krotochwile muszą ustąpić - no właśnie: czemu? Płyty pokazują jak zmieniający się świat bezwzględnie obszedł się z Kabaretem - zjawiskiem typowo PRL-owskim, inteligenckim, zwariowanym teatrzykiem, który podzielił losy innych inteligencko-krakowskich kreacji, takich jak Tygodnik Powszechny, czy Przekrój. Było, minęło, uleciało. Najdziwniejsze, że nostalgia za Piwnicą i jej beztroską ożywia tęsknotę za światem, który zrodził taki rodzaj błazenady i humoru, czyli... za PRL-em! Ironia historii. Zły PRL zrodził realną, zwariowaną, pełną czaru Piwnicę, natomiast dobra "czecia erpe"... nierealne, nieprawdopodobnie głupie i prymitywne "reality show". Ceną wolności jest degeneracja ducha?